วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3098

เย่ชิวลงแตะบนยอดเขาน้อยอย่างมั่นคง พอยืนทรงตัวได้ สายตาก็ถูกผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมดึงดูดไปหมด

เมื่อระยะห่างยิ่งใกล้เข้าไป สองผลนั้นยิ่งแดงสดชวนลิ้มลอง ราวกับถูกหล่อเลี้ยงมาจากพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์ที่สุดในฟ้าดิน ผิวเปลือกผลมีแสงนุ่มนวลเคลือบอยู่บาง ๆ เหมือนกำลังกวักมือเรียกหาเขา

เย่ชิวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับให้ตัวเองสงบลง

เขารู้ดีว่ายิ่งเข้าใกล้ความสำเร็จเท่าไร ก็ยิ่งห้ามประมาทเท่านั้น

สายตาเขาวนไปมาระหว่างผลไม้ทั้งสองลูกอย่างถี่ถ้วน สำรวจอยู่ครู่หนึ่ง พอแน่ใจแล้วว่าไม่มีอันตราย เย่ชิวจึงเริ่มลงมือ

เขายื่นมือขวาออกไป คว้าหมายจะจับที่ผลลูกหนึ่ง

ท่าทางของเขาช้าและระมัดระวังอย่างยิ่ง กลัวไปหมดว่าจะไปกระตุกอันตรายลึกลับอะไรเข้า

น่าแปลกที่ทุกอย่างกลับราบรื่นดีเกินคาด

ไม่นาน มือขวาของเขาก็กำผลหนึ่งไว้แน่นในฝ่ามือ

ทันใดนั้น ความอุ่นร้อนก็ไหลแล่นมาจากฝ่ามือ ผิวของผลสั่นระริกอยู่เล็กน้อย ราวกับกำลังตอบสนองต่อสัมผัสของเขา

ในใจเย่ชิวพลันดีใจ คิดว่าคงจะเก็บผลนี้ได้อย่างง่ายดาย จึงออกแรงบีบเบา ๆ ตั้งใจจะเด็ดมันลงมา

แต่ไม่ทันไร ความเปลี่ยนแปลงก็ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน

จากภายในผลไม้พลันระเบิดพลังอันมหาศาลพวยพุ่งออกมา พลังนั้นเชี่ยวกรากรุนแรงราวคลื่นทะเลยักษ์ที่พลันถาโถมเข้ากลืนร่างเย่ชิวในพริบตา

เย่ชิวไม่ทันตั้งตัว ทั้งตัวถูกแรงนั้นซัดปลิวกระเด็นออกไป

ตูม!

ร่างของเขาพุ่งเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนจะตกกระแทกลงตรงหน้าของเสี่ยวเตี๋ยอย่างแรง ฝุ่นดินปลิวฟุ้งไปทั่ว

“พี่เย่!” เสี่ยวเตี๋ยอุทานเสียงหลง รีบพุ่งตัวเข้ามาประคองเย่ชิวขึ้นมา

“พี่เย่ เป็นยังไงบ้าง?” ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เย่ชิวเช็ดเลือดที่มุมปากทิ้ง ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “ผมไม่เป็นไร แค่เผลอประมาทไปหน่อย”

เสี่ยวเตี๋ยมองเห็นเขาบาดเจ็บ ทั้งห่วงทั้งโทษตัวเอง “โทษฉันทั้งนั้น ถ้าฉันช่วยอะไรได้ก็คงดี”

เย่ชิวปลอบ “ยัยโง่เอ๊ย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนจะระเบิดพลังได้รุนแรงขนาดนี้ ผมไม่ทันระวังเลยโดนเข้าเต็ม ๆ”

พูดจบ สายตาเย่ชิวก็จับจ้องไปที่ผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนอีกครั้ง

นี่คือยาศักดิ์สิทธิ์อายุนับล้านปี ยังไงเขาก็ต้องเอามันมาให้ได้

“เสี่ยวเตี๋ย เธอรออยู่ตรงนี้ ผมจะไปลองอีกที” เย่ชิวกล่าว

“พี่เย่ ระวังตัวด้วยนะ” เสี่ยวเตี๋ยเตือน

“ไม่ต้องห่วง!” สิ้นคำ เย่ชิวก็ก้าวเดียวไปโผล่บนยอดเขาน้อยอีกครั้ง

คราวนี้เขาไม่บุกตะลุยเหมือนเมื่อครู่ แต่เริ่มปรับสภาพตนเองก่อน ขับเคลื่อนพลังชี่ภายในร่างให้หมุนเวียนขึ้นมา

ชั่วพริบตา รอบกายเขาเริ่มปรากฏแสงทองคำบาง ๆ แผ่ซ่านออกมา

พอเตรียมพร้อมแล้ว เย่ชิวก็ยื่นสองมือออกไป คว้าหมายจะจับผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนทั้งสองลูกพร้อมกัน

ท่วงท่าของเขายังคงช้าและระมัดระวังเช่นเดิม ทันทีที่ปลายนิ้วแตะต้องผลไม้ ความอุ่นร้อนที่คุ้นเคยก็ไหลแล่นเข้ามาอีกครั้ง

พร้อมกันนั้น ผิวของผลก็สั่นระริกเบา ๆ เหมือนกำลังรวบรวมพลังบางอย่างอยู่

ไม่นอกคาด

วินาทีถัดมา

ตูม!

สองผลไม้ระเบิดพลังรุนแรงออกมาพร้อมกัน พลังนั้นดุเดือดยิ่งกว่าครั้งแรกอีก ราวกับจะซัดเย่ชิวให้ปลิวกระเด็นไปให้พ้น

เย่ชิวเตรียมใจไว้แล้ว เท้าสองข้างปักแน่นบนพื้น ดั่งต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึก ต่อให้ถูกแรงปะทะถาโถมอย่างไร ก็ไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว

ต้องยอมรับว่าพลังที่สถิตอยู่ในผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนช่างร้ายกาจ แม้แต่คนแข็งแกร่งอย่างเย่ชิวเองยังรู้สึกได้ว่ามือทั้งสองชาวับไปหมด

“ลูกนี่ช่างร้ายกาจ สมเป็นสมบัติล้ำค่าไร้เทียมทานจริง ๆ!”

เขาอดทึ่งอยู่ในใจไม่ได้

จากนั้นเขาออกแรงกระชากสองมือเต็มที่ ตั้งใจจะเด็ดผลลงมา

ขณะที่เขากำลังจะลงมืออีกครั้ง ภาพที่น่าอัศจรรย์ก็พลันปรากฏขึ้น

อักขระเวทมนตร์บนเถาวัลย์ราวกับได้พบเจอกับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ต่างก็ถอยหนีกรูไปคนละทิศละทาง

อักขระเวทมนตร์ที่เคยถักทอแน่นหนา บัดนี้กลับเริ่มคลายตัวออกทีละน้อย พลังที่คอยปกป้องผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนก็อ่อนแรงลงตามไปด้วย

“นี่มันยังไงกันแน่?”

เย่ชิวตื่นตะลึงสุดขีด

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพอเขาขับเคลื่อนเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์แล้วถึงทำให้อักขระเวทมนตร์มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ แต่เขารู้แน่ว่านี่เป็นโอกาสทอง

เย่ชิวรีบฉวยจังหวะ เร่งเทพพลังออกมาให้มากขึ้น ดึงเอาอานุภาพของเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ออกมาอย่างเต็มที่ แสงทองคำบนร่างยิ่งสว่างเจิดจ้าจนแสบตา ทันใดนั้นเอง อักขระเวทมนตร์บนเถาวัลย์ก็เริ่มค่อย ๆ สลาย เลือนหายไปเป็นแสงดาวระยิบระยับแล้วแตกกระจายกับอากาศ

พร้อมกับที่อักขระเวทมนตร์สลาย เถาวัลย์เองก็เริ่มสั่นระริก ราวกับสูญเสียพลังที่ค้ำจุนมันไว้

เย่ชิวเห็นดังนั้น ใจก็พลันยินดี รีบคว้าผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนทั้งสองลูกเต็มแรงอีกครั้ง

กรอบ!

เสียงแหลมใสดังขึ้น สองผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนก็ถูกเด็ดลงมาสำเร็จ

“ในที่สุดก็ได้มาแล้ว!” เย่ชิวตื่นเต้นยินดีล้นหน้า

ทันทีถัดมา เขาก็ดึงเถาวัลย์เส้นนั้นออกมาทั้งเส้น แล้วโยนเข้าไปในถุงกิ่นคุน

ในจังหวะนั้นเอง ที่ใต้ฝ่าเท้าพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เย่ชิวสะดุ้งในใจ ทันทีที่สำนึกได้ว่ายอดเขาลูกนี้อาจกำลังจะถล่ม

เขารีบโดดพุ่งลงมาจากยอดเขา คว้ามือเสี่ยวเตี๋ยเอาไว้แล้วพาถอยหนีออกมาอย่างรวดเร็ว

โครม!

ยอดเขาน้อยพังถล่มลงมาเสียงสนั่น

“พี่เย่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เสี่ยวเตี๋ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ผมไม่เป็นไร” เย่ชิวตอบ แล้วหยิบผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนลูกหนึ่งส่งไปตรงหน้าเสี่ยวเตี๋ย “มีผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนสองลูก พอดีเลย เธอลูกหนึ่ง ผมลูกหนึ่ง”