วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3100

เวลาไหลผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและน่าอึดอัดราวกับถูกทรมาน ทุกวินาทีเหมือนถูกยืดออกอย่างไร้ที่สิ้นสุด

หลังจากเสี่ยวเตี๋ยดูดซับพลังชี่ของเย่ชิวอย่างต่อเนื่อง สีหน้าที่บิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดของนางก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง คิ้วที่ขมวดแน่นก็เริ่มคลายออกทีละน้อย

ไม่นาน พลังอำนาจรอบกายของเสี่ยวเตี๋ยก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าตกตะลึง

นางราวกับวิญญาณน้อยที่เคยหลับใหลมานานพลันตื่นขึ้นในชั่วพริบตา แล้วเริ่มแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด

คลื่นพลังชีวิตจากกายของนางพลันปะทุขึ้น ดุจดังโยนก้อนหินมหึมาลงในผิวน้ำทะเลสาบที่สงบเงียบ ทำให้แม้แต่กระแสอากาศรอบ ๆ ต่างสั่นสะท้านตามไปด้วย

แม้แต่ฝุ่นผงในถ้ำภูเขาก็ยังลอยคลุ้งขึ้นมา ภายใต้แรงกระเพื่อมของพลังนั้น

ร่างกายของเย่ชิวในยามนี้อ่อนล้าอย่างถึงขีดสุด ขาทั้งสองหนักอึ้งราวกับถูกเทตะกั่วใส่ แขนก็ชาไปหมด

ทว่าแววตาของเขากลับยังคงจับจ้องอยู่ที่เสี่ยวเตี๋ยอย่างไม่กะพริบ ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงบนร่างของเสี่ยวเตี๋ย ในที่สุดบนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของเย่ชิวก็ปรากฏรอยยิ้มโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เขาแอบยินดีอยู่ในใจ ‘ในที่สุดก็ไม่เสียแรงเปล่าเสียที พลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยเริ่มเพิ่มขึ้นแล้ว’

ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลับเหนือความคาดหมายของเย่ชิวไปไกลลิบ

ต่อหน้าแววตาตกตะลึงของเขานั้น พลังบำเพ็ญเพียรของเสี่ยวเตี๋ยกลับพุ่งขึ้นราวจรวดทะยานสู่ท้องฟ้า ทะลุทะลวงขึ้นไปอย่างหยุดไม่อยู่

เพียงชั่วครู่ นางก็ทะลวงผ่านขอบเขตเชื่อมเทพอย่างง่ายดาย จากระดับต้นของขอบเขตเชื่อมเทพ สู่ช่วงกลาง แล้วก็ไปถึงจุดสูงสุดของระดับทะลวงเทพ ความเร็วที่เพิ่มขึ้นทำให้ผู้คนถึงกับตาค้าง

ถัดมาเพียงชั่วอึดใจ คลื่นพลังอันรุนแรงชุดใหม่ก็ระเบิดออกมาอย่างกะทันหัน

ขอบเขตนักบุญ!

เสี่ยวเตี๋ยทะลวงเข้าสู่ขอบเขตนักบุญแล้ว

แต่ทว่า ก้าวย่างสู่การเลื่อนระดับของนางกลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเพียงเพราะการก้าวข้ามครั้งใหญ่เช่นนี้แม้แต่น้อย

ระดับต้นของขอบเขตนักบุญ

ช่วงกลางของขอบเขตนักบุญ

ระดับสูงสุดของขอบเขตนักบุญ!

เสี่ยวเตี๋ยราวกับนักรบผู้บุกฝ่าพงหนาอย่างห้าวหาญ ทะลวงอุปสรรคทั้งปวง มุ่งหน้าไปสู่ระดับพลังที่สูงยิ่งขึ้น

ขอบเขตมหานักบุญ!

เมื่อเข้าสู่ขอบเขตมหานักบุญแล้ว แนวโน้มการทะลวงขึ้นของเสี่ยวเตี๋ยยังคงดุเดือดราวพยัคฆ์

จากระดับต้นของขอบเขตมหานักบุญ สู่ช่วงกลาง จากนั้นก็พุ่งไปถึงจุดสูงสุดของขอบเขตมหานักบุญ พลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างของนางยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ ราวภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ เก็บกักพลังอันไร้ขอบเขตเอาไว้ภายใน

กระแสอากาศภายในถ้ำภูเขาถูกแรงพลังของนางปั่นป่วนจนยุ่งเหยิง ก่อเกิดเป็นกระแสน้ำวนเล็ก ๆ หมุนวนก้องกังวาน กวาดล้างไปทั่วบริเวณ

“ความเร็วในการทะลวงระดับแบบนี้…”

ดวงตาของเย่ชิวเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เขาเดินบนเส้นทางบำเพ็ญเซียนมานานไม่น้อย แต่ความเร็วในการเลื่อนระดับที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ครั้งสุดท้ายที่เห็น ก็ยังเป็นตอนอยู่บนร่างของข่งเทียนเซี่ย

เพียงแต่ว่า ข่งเทียนเซี่ยนั้นเป็นการสะสมมายาวนานแล้วระเบิดออกครั้งเดียว แต่เสี่ยวเตี๋ยกลับเป็นการทะยานขึ้นฟ้าทีเดียวจากศูนย์จริง ๆ

ในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะถูกความสั่นสะเทือนอันลึกซึ้งถาโถมเข้าใส่

ยังไม่ทันที่เย่ชิวจะฟื้นคืนสติจากความตะลึงระลอกแล้วระลอกเล่าที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุด พลังชีวิตของเสี่ยวเตี๋ยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงอีกครั้ง

พร้อมกับคลื่นพลังงานที่ปะทุอย่างรุนแรงชุดหนึ่ง พลังชีวิตของนางก็พุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง ทะลวงเข้าสู่ราชานักบุญได้สำเร็จ

ระดับต้นของราชานักบุญ!

ช่วงกลางของราชานักบุญ!

ระดับสูงสุดของราชันเซียน!

เส้นทางการเลื่อนระดับของเสี่ยวเตี๋ยราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด ดุจบันไดสวรรค์ที่ทอดยาวไปไม่รู้จบ นางก้าวขึ้นไปสู่ระดับพลังที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ

เส้นประสาทที่ตึงเครียดสุดขีดของเย่ชิวก็ผ่อนคลายลงตาม ขาทั้งสองอ่อนแรงในทันที ไม่อาจฝืนยืนต่อไปได้ เขาทรุดตัวนั่งลงกองกับพื้นอย่างหมดแรง

เขาหอบหายใจถี่รัว เผลออ้าปากฮุบอากาศคำโต เสื้อผ้าทั้งตัวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เหมือนถูกยกขึ้นมาจากในน้ำทั้งอย่างนั้น

“เสี่ยวเตี๋ย… รู้สึกยังไงบ้าง?” เย่ชิวเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ไร้เรี่ยวแรง

เสี่ยวเตี๋ยลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แววตาพลันทอประกายแปลกประหลาด นางขยับร่างกายเล็กน้อย ก่อนเผยรอยยิ้มตื่นเต้นออกมา “พี่เย่ ฉันรู้สึกว่าทั้งตัวเต็มไปด้วยพลังเลย!”

ก็ไม่แปลกอะไร ในเมื่ออยู่ที่ขอบเขตจอมราชันเซียนขั้นสูงสุด พลังจะไม่รุนแรงได้อย่างไร

เย่ชิวมองเสี่ยวเตี๋ยแล้วในใจปะปนไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ทั้งดีใจที่พลังของนางพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล ทั้งก็มีความอับจนอดสูที่เส้นทางเลื่อนระดับของตัวเองต้องชะงักลง

แต่เขาก็ยังฝืนฮึดเรียกกำลังใจขึ้นมายิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “งั้นก็ดีแล้ว อย่างน้อยฤทธิ์ของผลคืนสู่ปฐมแห่งความปั่นป่วนก็แสดงประสิทธิภาพออกมาได้เต็มที่จริง ๆ”

ตอนนี้เอง เสี่ยวเตี๋ยจึงพึ่งสังเกตเห็นสภาพอ่อนล้าสิ้นท่าของเย่ชิวได้ชัดเจน ในใจรู้สึกผิดขึ้นมาทันที นางรีบรุดไปหาเขา ก่อนจะย่อตัวนั่งลงข้าง ๆ เอ่ยว่า “พี่เย่ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ทำให้พี่ลำบากขนาดนี้ ถ้าไม่มีพี่ ฉันไม่มีทางทะลวงได้อย่างราบรื่นแน่ ๆ”

เย่ชิวโบกมือเบา ๆ พลางพูดว่า “ยัยเด็กบื้อ พูดอะไรของเธอ พลังของเธอเพิ่มขึ้น มันคือเรื่องดีสำหรับพวกเราต่างหาก”

สิ้นเสียงคำพูดนั้น ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกถึงอาการไม่สบายอย่างรุนแรงถาโถมเข้าใส่

เขาแค่รู้สึกว่าช่วงท้องน้อยเหมือนมีเพลิงร้อนก้อนหนึ่งลุกพรึ่บขึ้นมาอย่างฉับพลัน ความร้อนนั้นลุกลามไปทั่วทั้งร่างอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นอย่างผิดสังเกต

ยังไม่หมดเท่านั้น เสียงหอบหายใจของเขาก็กลายเป็นหนักและถี่จัด ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าออกเหมือนกำลังกลืนกินอากาศที่ร้อนระอุอยู่ตลอดเวลา

ใบหน้ายิ่งร้อนผ่าวราวกับถูกย่างด้วยเปลวไฟโดยตรง แดงจัดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกราวกับทั้งตัวถูกโยนเข้าไปอยู่ในเตาหลอมไฟ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เย่ชิวถึงกับผวาขึ้นในใจ

เขารีบหลับตาลงเพื่อเพ่งสัมผัสภายในร่าง ทันใดนั้นก็ชะงักงัน “ฉัน… ถูกวางยาพิษงั้นหรือ?”