วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3102

เย่ชิวสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว หันมองเสี่ยวเตี๋ยที่นอนฟุบอยู่บนร่างเขา พลันรู้สึกผิดจนใจหาย

แม้ก่อนหน้านี้ทั้งคู่จะโดนพิษเหมือนกัน แต่ยังไงเขาก็เป็นฝ่ายแย่งเอาร่างกายของนางมา

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นมัวแต่คิดจะสลายพิษ พอถึงตอน “ต่อสู้” เขาก็เผลอรุนแรงไปหน่อย

ไม่อย่างนั้น บนตัวเสี่ยวเตี๋ยคงไม่เหลือตราประทับเอาไว้มากมายขนาดนี้

“ขอโทษนะ”

เย่ชิวเปล่งเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วลูบกลุ่มผมเปียกเหงื่อของเสี่ยวเตี๋ยเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“พี่เย่ชิว ไม่โทษพี่หรอก ฉันก็โดนพิษเหมือนกัน”

เสี่ยวเตี๋ยกลับซุกหน้าเข้าซอกคอเขา หัวเราะคิกเบา ๆ สูดดมกลิ่นกายของเขา หัวใจเอ่อล้นไปด้วยความสุข

นางเคยคิดไม่รู้กี่ครั้ง ว่าอยากอยู่กับเย่ชิวตลอดไป

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า จะได้มาสนิทแนบชิดกันถึงเพียงนี้ในที่แบบนี้

“เมื่อกี้เราทั้งคู่ต่างก็โดนพิษ จะไปโทษพี่ได้ยังไง”

เสี่ยวเตี๋ยพูดพลางแอบเงยหน้าขึ้นมองเย่ชิวแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มเสียงเบา

“ถ้าไม่ใช่เพราะพิษนี่ล่ะก็ ฉันคงไม่มีวันกล้า... จริง ๆ แล้ว พี่เย่ชิว ฉัน...ชอบพี่มานานแล้ว”

ร่างกายเย่ชิวสะท้านวูบ

“ถ้าไม่ใช่เพราะได้เจอพี่ ฉันคงถูกพวกพี่ชายจับตัวกลับเผ่ามิ่งไปขังไว้ตั้งนานแล้ว

ถึงขั้น บางทีตอนนี้อาจตายไปแล้วก็ได้”

“พี่เย่ชิว พี่คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน ถ้าไม่มีพี่ ฉันก็ไม่มีวันมีพลังบำเพ็ญเพียรแบบนี้ได้”

“พี่ช่วยฉันไว้มากเหลือเกิน จนฉันไม่รู้เลยว่าจะขอบคุณยังไงดี เอาเป็นว่า ตอนนี้พี่คือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉันแล้ว”

พูดมาถึงตรงนี้ แววตาเสี่ยวเตี๋ยก็พลันแน่วแน่ขึ้น

“แต่พี่เย่ชิว พี่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่มีวันสร้างความเดือดร้อนให้พี่...”

คำพูดยังไม่ทันจบก็โดนเย่ชิวขัดขึ้น

“ยัยโง่ พูดอะไรออกมา พี่เป็นผู้ชายประเภทใส่กางเกงเสร็จก็ทำไม่รู้ไม่ชี้หรือไงกัน”

“ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ตั้งแต่นี้ไป เธอก็คือผู้หญิงของพี่”

“แต่...เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ย...” เสี่ยวเตี๋ยเอ่ยเสียงแผ่ว

“เธอกลัวว่าพี่สาวเขาจะโกรธเหรอ” เย่ชิวถาม

เสี่ยวเตี๋ยพยักหน้าแผ่วเบา

เย่ชิวจึงว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก นางไม่โกรธหรอก ตรงกันข้าม ถ้าเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยรู้ว่าเธอสวยขนาดนี้ แถมยังกลายเป็นผู้หญิงของพี่อีก นางต้องดีใจด้วยซ้ำ”

ตอนนี้หนานกงเซียวเซียวคนเดียวก็รับมือเย่ชิวไม่ไหวอยู่แล้ว อยู่ ๆ จะมีคนมาช่วยแบ่งเบา นางจะไม่ดีใจได้ยังไง

“จริงเหรอ” เสี่ยวเตี๋ยยังทำหน้าลังเล

“แน่นอนอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้พี่จะหลอกเธอทำไม เสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยใจใหญ่จะตาย ถ้ารู้ว่ามีน้องสาวเพิ่มมาอีกคน ต้องดีใจแน่ ๆ”

เย่ชิวพูดมาถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจเบา ๆ

“เสี่ยวเตี๋ย วางใจเถอะ พี่จะปกป้องเธอให้ดี ตราบใดที่เธออยากอยู่กับพี่ พี่ก็จะอยู่กับเธอตลอดไป”

“ฉันยอม” เสี่ยวเตี๋ยตอบออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“เหนื่อยไหม” เย่ชิวถาม “พักสักหน่อย แล้วค่อยออกไปหาของวิเศษชิ้นที่สามกัน”

“ไม่เหนื่อย” เสี่ยวเตี๋ยนอนฟุบอยู่บนตัวเย่ชิว เอ่ยอย่างเขินอาย “แล้วพี่เย่ชิวล่ะ เหนื่อยไหม”

“พี่ก็ไม่เหนื่อย” เย่ชิวตอบ ตอนนี้พิษสลายหมดแล้ว กำลังกายก็กลับมาเต็มที่

“พี่เย่ชิว งั้น...เราอีกสัก...” เสี่ยวเตี๋ยไม่กล้าพูดประโยคหลังให้จบ แต่ท่าทางเขินอายของนาง ก็ชัดเจนว่าคิดอะไรอยู่

ยังไม่อิ่มอีกเหรอ

เอาตามตรง เย่ชิวเองก็อยาก “ลิ้มรส” ให้เต็มที่เหมือนกัน

เมื่อครู่ทั้งคู่ต่างก็โดนพิษ เขาแทบไม่ได้รู้สึกอะไรให้ดีนัก

พอเห็นว่าเสี่ยวเตี๋ยมีใจแบบนี้ เย่ชิวจะไปปฏิเสธได้อย่างไร

ทันใดนั้น เขาก็พลิกตัวขึ้นกดเสี่ยวเตี๋ยลงไปด้านล่าง แล้วจุมพิตลงไปทันที

ไม่นาน อุณหภูมิในถ้ำภูเขาแห่งนี้ก็พลันพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

คราวนี้เอง เย่ชิวถึงได้สัมผัส “ข้อดี” ของเสี่ยวเตี๋ยอย่างแท้จริง

ศึกแรกเพิ่งจบ ศึกที่สองก็เริ่มต่อ...

เมื่ออารมณ์โหมกระหน่ำถึงขีดสุด

“พี่เย่ชิว งั้น...งั้นต่อไป เราจะฝึกแบบนี้กันต่อได้ไหม” เสียงของเสี่ยวเตี๋ยเบาหวิวราวเสียงยุงบิน เขินจนแทบจะมุดหนี

เย่ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างอ่อนโยน

“แน่นอนสิ”

“พี่เย่ชิว แต่ก่อนพี่เคยฝึกแบบนี้กับเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยเหมือนกันหรือเปล่า” เสี่ยวเตี๋ยถามขึ้นมาเฉย ๆ

เย่ชิวคิดในใจ ไม่ใช่แค่หนานกงเซียวเซียวหรอก ไหนจะหยุนซี เซียนไป๋ฮวา หนิงอัน จิ้นปิงหยุน...

ไม่รู้ว่าตอนนี้จิ้นปิงหยุนไปโผล่หายหัวอยู่ที่ไหน ตั้งแต่แยกจากกันมาก็เงียบหายไร้ข่าวคราว

คราวหน้าเจอกัน ต้องจับยัยนี่มาฟาดเสียให้หนำใจสักที

“พี่เย่ชิวคิดอะไรอยู่กันแน่ ยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ” เสี่ยวเตี๋ยเห็นเขาเงียบไปนาน ก็อดถามขึ้นไม่ได้

เย่ชิวหัวเราะเจ้าเล่ห์

“อยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นคราวหน้าพี่จะชวนเสี่ยวเสี่ยวเจี๋ยมาด้วย ดีไหม”

“หา?” เสี่ยวเตี๋ยตะลึงไปก่อนหนึ่งจังหวะ จากนั้นใบหน้าก็แดงซ่านราวกลีบเมฆ

“แบบนั้นมันน่าอายเกินไปแล้ว สามคนเลยเหรอ...”

“ก็ใครใช้ให้เธออยากรู้อยากเห็นนักล่ะ” เย่ชิวว่าจบ ก็ไม่คิดจะหยุดพักต่อ

อย่าดูแค่รูปร่างเสี่ยวเตี๋ยที่บอบบางราวลมพัดก็ปลิวได้

แต่พอพลังบำเพ็ญเพียรพุ่งทะยานขึ้นมาแล้ว ทั้งกำลังกายทั้งความทนทานของนางกลับแข็งแกร่งจนน่ากลัว

ติดต่อกันหลายชั่วยาม นางก็ยังกอดรัดเย่ชิวแน่นราวปลาหมึกแปดหนวด

ไม่แสดงท่าทีเหนื่อยล้าออกมาแม้แต่น้อย

เวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ท้ายที่สุด ตอนที่เย่ชิวคิดจะยุติลงเสียที

จู่ ๆ ในร่างเสี่ยวเตี๋ยก็ปะทุพลังประหลาดสายหนึ่งออกมา ทะลวงพุ่งเข้าสู่ร่างเย่ชิวในชั่วพริบตา

ม่านตาเย่ชิวหดตัวแน่นทันที

“นี่มัน...โชคชะตาแห่งหมิง?!”