วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3107

ทันทีที่แสงสายหนึ่งสีเทาพุ่งเข้าระหว่างคิ้วของเสี่ยวเตี๋ย ร่างทั้งร่างของนางก็สะท้านวูบ ราวกับถูกพลังลึกลับบางอย่างสะกิดเข้าให้

ถัดมา ในห้วงสมองของนางก็ปรากฏเงาคนสีเทาขึ้นมา

เงานั้นรูปร่างสง่างามคล่องแคล่ว มือถือดาบยาว ร่ายรำอยู่ท่ามกลางความโกลาหลอันแสนเลือนราง

ทุกกระบวนท่าของเงานั้นชัดเจนอย่างยิ่ง แต่ละท่วงท่าล้วนแฝงไว้ด้วยเจตจำนงกระบี่ที่ไร้ขอบเขต

เสี่ยวเตี๋ยจ้องเงานั้นตาไม่กะพริบ ในใจพลันปั่นป่วนด้วยความสะท้านที่ยากจะบรรยาย ร่างกายของนางเริ่มขยับไปเองตามการเคลื่อนไหวของเงานั้น เลียนแบบกระบวนท่าดาบขึ้นมาทีละท่า

แรก ๆ ท่วงท่าของเสี่ยวเตี๋ยยังแข็งทื่ออยู่บ้าง ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป นางก็ค่อย ๆ กลืนหายเข้าไปในความโกลาหลนั้น และเกิดจังหวะเดียวกันกับท่าดาบของเงาสีเทา

นางใช้ปลายนิ้วแทนดาบ เจตจำนงกระบี่พลันพลุ่งพล่านทะลักออกมา คมกล้าแหลมกราด

เย่ชิวที่ยืนมองอยู่ด้านข้าง เห็นการเปลี่ยนแปลงของเสี่ยวเตี๋ยกับตา ใจถึงกับสั่นสะท้าน

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงเจตจำนงกระบี่อันดุดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเสี่ยวเตี๋ย นั่นเป็นภาวะเหนือกว่าวิชาดาบธรรมดา ๆ ได้ก้าวล่วงเข้าใกล้สัจธรรมของวิถีแห่งดาบแล้ว

กระบวนท่าดาบของเสี่ยวเตี๋ยยิ่งร่ายก็ยิ่งไหลลื่น

นางราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเงาสีเทานั้น ร่วมกันถ่ายทอดความลี้ลับของคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรก

เมื่อเจตจำนงกระบี่ของเสี่ยวเตี๋ยทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ แสงกระบี่ก็สาดวาบ พลังกระบี่กรีดตัดไปมาทั่วทิศ ราวกับจะผ่าถ้ำภูเขาแห่งนี้ออกเป็นสองเสี่ยง

เย่ชิวเห็นท่าไม่ดี รีบขับเคลื่อนพลังชี่ ตั้งค่ายกลขึ้นหนึ่งชั้น ปกป้องถ้ำภูเขาเอาไว้

ท้ายที่สุด ท่ามกลางกระบี่ระบำอันบ้าคลั่ง เสี่ยวเตี๋ยก็สะบัดมือรวบเก็บดาบในฉับเดียว ยืนนิ่งอยู่กับที่ คลื่นเจตจำนงกระบี่อันทรงพลังก็ปะทุออกมาจากตัวนาง

เวลานี้นางราวกับกลายเป็นกระบี่เทพเล่มหนึ่งที่กำลังปลดปล่อยประกายคมของตนเอง

ชั่วครู่ต่อมา เสี่ยวเตี๋ยลืมตาขึ้น แววตาส่องประกายเจิดจ้าราวดวงดาว

นางหันมองเย่ชิว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ เอ่ยว่า “พี่เย่ ฉันเข้าใจคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรกแล้ว!”

“เสี่ยวเตี๋ย ยินดีด้วยจริง ๆ!” เย่ชิวพลอยดีใจไปด้วยจากก้นบึ้งหัวใจ

ตอนนี้เสี่ยวเตี๋ยไม่เพียงแต่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์แข็งแกร่ง ยังฝ่าทะลุถึงขอบเขตจอมราชันเซียนขั้นสูงสุด แถมยังเข้าใจคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรกอีก เว้นก็แต่ประสบการณ์ต่อสู้ที่ยังมีไม่มาก หากนับเฉพาะต่ำกว่าระดับกึ่งจักรพรรดิแล้ว แทบไม่มีใครจะเป็นคู่มือของนางได้

เสี่ยวเตี๋ยค่อย ๆ เก็บกลั้นลมหายใจ พลังดุดันของเจตจำนงกระบี่เหมือนถูกนางซุกลึกลงไปในส่วนลึกของหัวใจ เหลือเพียงริ้วคมเลือนรางสะท้อนวูบวาบอยู่ในดวงตา

นางมองเย่ชิว ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เอ่ยแผ่วเบา “พี่เย่ ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีพี่ ฉันไม่มีทางเข้าใจคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรกได้เร็วขนาดนี้หรอก”

เย่ชิวส่ายหน้ายิ้ม ๆ เอ่ยว่า “เสี่ยวเตี๋ย นี่เป็นผลจากความพยายามกับพรสวรรค์ของเธอเอง ผมแค่ช่วยอยู่วงนอกนิดหน่อยเท่านั้น”

“ตอนนี้เธอเข้าใจคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรกแล้ว พลังย่อมพุ่งพรวด ผมเชื่อว่าอนาคตของเธอต้องโดดเด่นยิ่งกว่านี้แน่”

พูดจบ เย่ชิวก็ยื่นศาสตราเทพไร้เทียมทานในมือส่งไปให้เสี่ยวเตี๋ย เอ่ยว่า “ดาบเล่มนี้ ผมให้เธอ”

เสี่ยวเตี๋ยมองศาสตราเทพไร้เทียมทานในมือเย่ชิวซึ่งส่องแสงเย็นวาบ แผ่กลิ่นอายคมกล้าไม่รู้สิ้น สายตานางฉายแววทั้งตกตะลึงทั้งตื้นตัน

“พี่เย่ นี่... นี่มันล้ำค่าเกินไป ฉันรับไม่ได้หรอก” เสี่ยวเตี๋ยรีบโบกมือปฏิเสธ

นางรู้ดีว่า นี่ไม่ใช่แค่ดาบเล่มหนึ่งเท่านั้น แต่ยังเป็นน้ำใจและความไว้วางใจจากเย่ชิว ทว่าตัวนางเองกลับรู้สึกว่ายังไม่คู่ควรกับของวิเศษล้ำค่าเช่นนี้

เย่ชิวหัวเราะเบา ๆ ดันดาบเข้าหาเสี่ยวเตี๋ยอย่างช้า ๆ เอ่ยว่า “เสี่ยวเตี๋ย ตอนนี้พลังบำเพ็ญเพียรของเธอพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แถมยังเข้าใจคัมภีร์กระบี่เก้าห้วงนรกอีก กำลังขาดอยู่ก็แค่ดาบวิเศษสักเล่มเท่านั้น”

“ผมเชื่อว่า ดาบเล่มนี้พออยู่ในมือเธอ มันจะเผยประกายคมของมันได้เต็มที่”

“วันหน้า ถ้ามีโอกาส ผมจะหาดาบจักรพรรดิให้เธออีกเล่มหนึ่ง”

“ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ศาสตราเทพไร้เทียมทานล้ำค่าแค่ไหน ก็สู้ความล้ำค่าของเธอไม่ได้หรอก”

“นี่เป็นน้ำใจของผม รับไว้เถอะนะ”

เสี่ยวเตี๋ยฟังแล้ว ใจเหมือนถูกน้ำผึ้งราด ทั้งเขินทั้งซาบซึ้ง

แม้จะติดตามเย่ชิวมาไม่นาน แต่นางก็รู้จักนิสัยของเขาดี สิ่งใดที่ตัดสินใจแล้วก็ยากจะเปลี่ยนใจ

ดังนั้น นางจึงไม่ปฏิเสธอีก ใช้สองมือรับดาบเล่มนั้นไว้อย่างนอบน้อม แววตาส่องประกายแน่วแน่ เอ่ยว่า “พี่เย่ ฉันจะทะนุถนอมดาบเล่มนี้ให้ดีที่สุด ใช้มันปกป้องทุกสิ่งที่เราต่างอยากปกป้อง”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน