วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3109

ทั้งสองจูงมือกันย้อนกลับมาตามทางเดิม ไม่นานก็กลับมาถึงหน้าประตูหินบานนั้น

ตอนที่พวกเขาเข้ามาในถ้ำนั้น ประตูหินก็ถูกมังกรแห่งความมืดใช้วิธีการบางอย่างปิดลงอีกครั้ง

เย่ชิวหยุดเท้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวเตี๋ย มีเรื่องหนึ่งข้าอยากบอกเจ้า”

“เรื่องอะไรเหรอ?” เสี่ยวเตี๋ยเอียงหน้ามองเย่ชิว

เย่ชิวพูดว่า “ตอนก่อนที่เรา…กันนั้น ข้าได้รับโชคชะตาแห่งหมิงมา”

หืม?

เสี่ยวเตี๋ยมึนงงทั้งหน้า

เย่ชิวอธิบายต่อว่า “เดิมทีโชคชะตาแห่งหมิงอยู่ในร่างของเจ้า แต่ไม่รู้ทำไม อยู่ดี ๆ มันกลับย้ายมาอยู่ในร่างของข้า”

“จริงเหรอ?” เสี่ยวเตี๋ยเบิกตากว้างตกใจ

เย่ชิวพยักหน้า “จริง”

“ยังมีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย?” เสี่ยวเตี๋ยว่า “ข้าไม่เคยรู้เลยว่าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวข้า”

เย่ชิวถามว่า “เจ้า…จะไม่โทษข้าใช่ไหม?”

อย่างไรเสีย โชคชะตาแห่งหมิงก็ไม่ใช่ของธรรมดา สำคัญอย่างยิ่ง

เสี่ยวเตี๋ยยิ้มบาง ๆ เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ข้าจะไปโทษพี่เย่ได้ยังไงกัน ข้ายังดีใจแทนพี่เย่ไม่ทันเลย”

“พี่เย่ ถ้าข้ารู้ก่อนว่าโชคชะตาแห่งหมิงอยู่บนตัวข้า ข้าต้องยกให้พี่เย่แน่นอน”

เย่ชิวได้ยินแล้ว ก็รู้สึกอุ่นวาบในอก เอ่ยว่า “ได้โชคชะตาแห่งหมิงมา แปลว่าเราสามารถบัญชาการเผ่ามิ่งได้ ตอนนี้มันมาอยู่บนตัวข้าแล้ว เจ้าไม่เป็นกังวลเลยสักนิดหรือ?”

เสี่ยวเตี๋ยส่ายหน้า รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งอ่อนหวานขึ้น “จะกังวลอะไรล่ะ?”

“พี่เย่ ข้ารู้จักนิสัยพี่ดี พี่จำเป็นต้องใช้โชคชะตาแห่งหมิงก็คงมีเหตุผลของพี่อยู่แล้ว”

“อีกอย่าง ตอนนี้เผ่ามิ่งเพิ่งเผชิญหายนะ พี่ชายทั้งหลายของข้าล้วนสิ้นชีพ เผ่ามิ่งกำลังไร้ผู้นำ หากพี่เย่สามารถบัญชาการเผ่ามิ่งได้ เผ่ามิ่งก็จะไม่กลายเป็นกองทรายไร้ระเบียบ”

“อย่างน้อย เผ่ามิ่งจะไม่จมอยู่ในความวุ่นวาย สำหรับเผ่ามิ่งแล้ว นี่เป็นเรื่องดี”

เย่ชิวฟังจบ ในใจสะท้อนสะท้าน เขาจ้องตาเสี่ยวเตี๋ย เอ่ยอย่างจริงใจว่า “เสี่ยวเตี๋ย ขอบใจที่เชื่อใจข้า”

“ข้าขอสาบาน ณ ตรงนี้ ว่าจะใช้โชคชะตาแห่งหมิงให้สมค่า”

“หากวันหนึ่งในภายหน้า ข้าสามารถบรรลุเต๋าสู่จักรพรรดิได้ ข้าจะคุ้มครองเผ่ามิ่งให้จงได้”

เสี่ยวเตี๋ยยิ้มพยักหน้า “พี่เย่ ข้าเชื่อพี่ พี่คือฮีโร่ในใจของข้ามาตลอด”

พูดจบ นางก็หันไปมองประตูหินบานนั้น แววตาแฝงความหม่นเศร้าเล็กน้อย

นางรู้ดีว่า พอออกไปจากที่นี่แล้ว โอกาสจะได้อยู่กับเย่ชิวตามลำพังจะยิ่งน้อยลง นางจึงยิ่งหวงแหนช่วงเวลาที่ได้อยู่กันสองต่อสองในตอนนี้

ไม่รู้ว่ากล้าหาญมาจากที่ไหน เสี่ยวเตี๋ยเม้มริมฝีปากแน่น มองเย่ชิวแล้วเอ่ยว่า “พี่เย่ พี่ได้รับโชคชะตาแห่งหมิงมาจากข้า แล้วคิดจะขอบคุณข้ายังไงดีล่ะ?”

เย่ชิวหลุดปากออกมาทันที “เจ้าอยากได้อะไรล่ะ?”

เสี่ยวเตี๋ยขยับตัวเข้ามาใกล้ วงแขนโอบรอบลำคอเย่ชิว กระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอ่อนหอมว่า “สู้กันอีกรอบสิ!”

“เอ่อ—” เย่ชิวไม่คิดเลยว่าเสี่ยวเตี๋ยจะเสนอคำขอแบบนี้ออกมา

ระหว่างที่เขายังอึ้งอยู่นั้น เสี่ยวเตี๋ยก็โน้มตัวเข้ามาจูบเขาก่อนเสียแล้ว

เย่ชิวตอบรับทันที ระหว่างที่กำลังจูบเสี่ยวเตี๋ย มือของเขาก็เคลื่อนไหวไปด้วย…

รุ่นใหญ่ไหลลื่นจริง ๆ!

(ตรงนี้ขอข้ามไปหมื่นคำ ให้ท่านผู้อ่านคุณชายทั้งหลายช่วยจินตนาการกันเองนะ)

สองชั่วยามต่อมา

พายุสงบ ฟ้ากลับสดใส

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน