วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3115

จางเหมยเจินเหรินชะงักหยุดการโจมตี หันมามองเย่ชิวอย่างงุนงง ก่อนเอ่ยว่า “ไอ้ลูกสวะ แบบนี้ยังจะเก็บไว้ทำไมให้เปลืองลมหายใจ?”

เย่ชิวก้าวไปหยุดตรงหน้าเต้าซือหนุ่ม ถามเสียงเรียบ “เมื่อกี้เจ้าพูดว่า พี่ชายของเจ้าเป็นผู้นำศาสนาจื่อเวยเจี้ยว พี่แท้ ๆ ใช่ไหม?”

เต้าซือหนุ่มกัดฟันตอบ “ใช่! พี่แท้ ๆ ของข้าเป็นผู้นำศาสนาจื่อเวยเจี้ยว ถ้าพวกเจ้ากล้าฆ่าข้า จื่อเวยเจี้ยวไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไว้!”

เดิมทีเย่ชิวคิดจะไถ่ถามเรื่องจื่อเวยเจี้ยวสักหน่อย ใครจะคิดว่าไอ้นี่กลับกล้าพูดจาข่มขู่เขาเสียอย่างนั้น

คนที่รู้จักเย่ชิวดีล้วนรู้ว่า เขาใจอ่อนกับคนพูดดี แต่ไม่เคยยอมให้ใครมาข่ม เขาเกลียดที่สุดก็คนที่กล้าเอ่ยปากขู่ต่อหน้า แบบนั้นไม่ต่างอะไรกับหาที่ตายเอง

“จื่อเวยเจี้ยวแล้วไง? กล้ามาเล่นกับโชคชะตาแห่งหมิง ต่อให้เป็นเทียนหวังเหล่าจื่อเหาะลงมาจากฟ้า ข้าก็ฆ่าไม่เลี้ยงเหมือนกัน!” เย่ชิวหันสั่งจางเหมยเจินเหริน “จัดการมัน”

“ได้เลย!” จางเหมยเจินเหรินยิ้มแสยะ คว้าแผ่นอิฐลึกลับออกมาอย่างรวดเร็ว ฟาดลงไปเต็มแรงเล็งตรงกระบังหน้าผากของเต้าซือหนุ่ม

ทว่าพอแผ่นอิฐของจางเหมยเจินเหรินกำลังจะฟาดถึงกะโหลกเต้าซือหนุ่ม ในชั่วพริบตานั้นเอง ระหว่างหว่างคิ้วของเต้าซือหนุ่มก็ระเบิดพลังน่าหวาดกลัวสายหนึ่งออกมา รุนแรงราวภูเขาถล่มทะเลข้นซัดกระหน่ำออกไป

ตูม!

จางเหมยเจินเหรินไม่ทันตั้งตัว ถูกแรงนั้นกระแทกปลิวออกไปเป็นพันจั้ง ก่อนร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดสดพุ่งออกจากปากไม่หยุด

“เกิดอะไรขึ้น?”

ทุกคนอุทานลั่น

เพียงเห็นว่าตรงหว่างคิ้วของเต้าซือหนุ่ม ปรากฏแสงสีม่วงก้อนหนึ่งลอยฟ่องขึ้นมา จากนั้นแสงนั้นก็รวมตัวกลายเป็นเงาร่างสีม่วงมัวเลือนหนึ่ง

แม้มองไม่ชัดว่าหน้าตาเป็นเช่นไร แต่ทั่วทั้งร่างกลับมีลมหายใจแห่งมหาเต๋าโอบล้อม ราวกับขุนเขามหึมาตั้งตระหง่านทับลงมา อึดอัดจนทุกคนแทบหายใจไม่ออก

“ผู้ใดบังอาจทำร้ายน้องข้า?”

เสียงเย็นเยียบดังออกมาจากปากเงาร่างสีม่วงนั้น แค่เสียงก็แฝงไว้ด้วยอำนาจกดข่มไร้ที่สิ้นสุด

จื่อหยางเทียนจุนดวงตาหรี่แคบ เอ่ยเสียงขรึม “นี่คือตราประทับของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ!”

เย่ชิวกับคนอื่นต่างใจกระตุกวูบ

บัดนี้ถึงได้เข้าใจ ว่าทำไมเต้าซือหนุ่มถึงได้กร่างนักเดิมทีเบื้องหลังเขามีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิหนุนหลังอยู่หนึ่งองค์!

เต้าซือหนุ่มพอเห็นเงาร่างสีม่วงปรากฏขึ้น ก็ถึงกับคึกคักขึ้นมาทันที แผดเสียงเยาะเย้ย “เมื่อกี้พวกเจ้าจะฆ่าข้าไม่ใช่เหรอ? เอาสิ! ทำไมไม่ลงมือแล้วล่ะ?”

เขาชี้นิ้วไปที่จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น แล้วหันไปฟ้องเงาร่างสีม่วง “ท่านพี่ ก็พวกมันนี่แหละที่คิดจะฆ่าข้า!”

“ทั้ง ๆ ที่ข้าบอกฐานะตัวเองไปแล้ว พวกมันยังจะฆ่าข้าอีก ชัด ๆ ว่าไม่เห็นศาสนาจื่อเวยเจี้ยวเรามีค่าอยู่ในสายตาเลย”

“ท่านพี่ รีบช่วยข้าฆ่ามันทั้งหมดเลยเถอะ!”

“อ้อ ใช่ ๆ ผู้หญิงสองคนนั้นเว้นไว้ ข้าจะเอาไปทำสาวใช้!”

เงาร่างสีม่วงได้ยินก็ปรายตามองคนทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้า เอ่ยเสียงเย็น “กล้าลงมือน้องชายข้า รู้หรือไม่ว่าพวกเจ้าก่อกรรมอะไรไว้?”

เสี่ยวเตี๋ยขมวดคิ้วแน่น เอ่ยสวนทันที “ทำไมไม่ถามเราก่อน ว่าทำไมถึงอยากฆ่าน้องชายเจ้า?”

“ทำไม?” เงาร่างสีม่วงถามกลับ

เสี่ยวเตี๋ยตอบ “เขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตา พูดจาหาเรื่องไม่หยุด แถมยังหมายจะช่วงชิงโชคชะตาแห่งหมิงอีก เจ้าว่าแบบนี้สมควรตายไหม?”

“งั้นหรือ?” เงาร่างสีม่วงว่า “นิสัยน้องชายข้าข้ารู้ดี เขาไม่ค่อยชายตามองอะไรนัก ของที่เขามองเห็นค่าได้ ย่อมเป็นบุญของฝ่ายนั้น โชคชะตาแห่งหมิงที่ถูกเขาเหลียวแล นั่นคือวาสนาของเผ่ามิ่ง ยังไม่รีบยกโชคชะตาแห่งหมิงให้เขาอีกหรือ?”

คำพูดนี้สิ้นสุด ทุกคนถึงกับตาค้าง พูดไม่ออก

ไม่มีใครคาดคิดว่าเงาร่างสีม่วงจะแสดงท่าทีแบบนี้ออกมา

นี่ไม่ใช่แค่เข้าข้างแล้ว แต่เป็นการไม่แยกถูกผิดอย่างไม่อายฟ้าดินเลยต่างหาก

จางเหมยเจินเหรินค่อย ๆ ยันตัวลุกจากพื้น ถุยน้ำลายปนเลือดออกมา “แหวะ...พูดอะไรต่ำ ๆ แบบนี้ก็ยังพูดออกมาได้ ไม่อายปากเลยหรือไง”

เงาร่างสีม่วงฮึดฮัด “แค่แมลงตัวจ้อย ยังกล้าต่อปากต่อคำกับเบื้องสูงอย่างข้า?”

สิ้นเสียง เขาก็สะบัดมือเบา ๆ แสงสีม่วงสายหนึ่งพุ่งตรงไปหาจางเหมยเจินเหรินทันที

“ระวัง!” เย่ชิวเอ่ยเตือนลั่น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน