วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3125

ผ่านไปหลายชั่วยาม

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวกำลังยืนอยู่บนกระบี่เฉิงเฟิง หนานกงเซียวเซียวชี้ไปข้างหน้าพลางพูดว่า “จ้าวหอสมุด ข้างหน้านั่นแหละสำนักศึกษาจี้เซี่ย อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

เย่ชิวก้มมองลงไป เห็นกลางหุบเขาที่รายล้อมด้วยภูเขาน้อยใหญ่ มีป่าไผ่เขียวชอุ่มผืนหนึ่งทอดตัวอยู่ ลึกเข้าไปในป่าไผ่ มองเห็นกลุ่มอาคารเตี้ย ๆ ตั้งเรียงราย

กำแพงรั้วสีขาว กระเบื้องหลังคาสีเขียวชายคาเชิดรับหมอกบาง ละอองหมอกลอยคลอเคลียไปมา ราวกับเป็นแดนสุขาวดีนอกโลกีย์

หมู่อาคารนั้นแม้ไม่หรูหราโอ่อ่า แต่กลับแผ่บรรยากาศสงบงามและเรียบง่ายละเมียดละไมออกมา

กอไผ่เอนเอนไหวไปตามสายลม นอกกำแพงรั้วมีลำธารสายเล็กใสแจ๋วคดเคี้ยวไหลผ่าน เสียงน้ำไหลรินเบา ๆ สะท้อนแสงฟ้าและเงาเมฆ ดูสงบเงียบเป็นพิเศษ

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวเหินกายลงจากกระบี่เฉิงเฟิง ย่ำไปตามทางเดินเล็ก ๆ ที่ปูด้วยแผ่นหินเขียว มุ่งหน้าไปยังหมู่อาคารนั้น

สองข้างทางมีดอกไม้ป่าบานแซมอยู่เป็นหย่อม ๆ กลิ่นไผ่อ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นหอมของดอกไม้ลอยฟุ้งในอากาศ ทำให้คนรู้สึกปลอดโปร่งเบาสบายใจอย่างยิ่ง

ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงหน้ากำแพงรั้ว

แหงนหน้ามองขึ้นไป เห็นเหนือประตูมีป้ายไม้แนวนอนแขวนอยู่ บนป้ายเขียนตัวอักษรโบราณสี่ตัวว่า

“สำนักศึกษาจี้เซี่ย!”

ลายเส้นทั้งสี่ตัวหนักแน่นทรงพลัง กลิ่นอายลึกซึ้งประหลาด ราวกับแฝงปัญญานับประมาณมิได้และกลิ่นอายแห่งเต๋าเอาไว้

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวยืนอยู่ใต้ป้าย ในใจพลันอดเกิดความรู้สึกเคารพนอบน้อมขึ้นมาไม่ได้

หนานกงเซียวเซียวถอนหายใจแผ่วเบา “ไม่คิดเลยว่า สำนักศึกษาจี้เซี่ยที่เลื่องชื่อไปทั่วหล้า จะเรียบง่ายได้ถึงเพียงนี้”

เย่ชิวพยักหน้า “ก็เพราะความเรียบง่ายเช่นนี้นั่นแหละ จึงยิ่งขับให้สำนักศึกษาแลดูสูงส่งเหนือสามัญ ท่านอาจารย์ช่างสมเป็นมหาบัณฑิตแห่งยุค สำนักศึกษาจี้เซี่ยแม้เรียบง่าย แต่กลับซ่อนความหมายล้ำลึกของ ‘มหาเต๋าเรียบง่ายถึงที่สุด’ เอาไว้”

“จ้าวหอสมุด เดี๋ยวข้าไปเคาะประตูก่อน” หนานกงเซียวเซียวพูดจบกำลังจะก้าวขึ้นไปเคาะประตู ทันใดนั้นเอง เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูก็ถูกเปิดออกเสียก่อน

เด็กหนุ่มอายุราวสิบสองสิบสามปีคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน

เขาสวมชุดยาวสีเขียว ศีรษะโพกผ้าแบบนักศึกษาวิชาอักษร ดูท่าทางเหมือนเด็กนักอ่าน ใบหน้ายังมีความเยาว์วัยอยู่มาก แต่กลับดูสะอาดสะอ้านหล่อเหลาเป็นพิเศษ

เด็กหนุ่มเห็นเย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวก็รีบโค้งคำนับอย่างสุภาพแล้วเอ่ยว่า “แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง ท่านมาหาท่านอาจารย์หรือครับ เชิญข้างในครับ”

หนานกงเซียวเซียวถามยิ้ม ๆ ว่า “เจ้ารู้ได้ยังไงล่ะว่าเรามาหาท่านอาจารย์ แล้วทำไมถึงคิดว่าเราเป็นแขกผู้มีเกียรติด้วย”

เด็กหนุ่มถูกหนานกงเซียวเซียวเอ่ยถาม หน้าเลยแดงระเรื่อทันที รีบก้มหน้าลง พูดเสียงเบา “ตอนเช้ามีนกกางเขนร้องเจี๊ยวจ๊าวอยู่บนหลังคาไม่หยุด ท่านอาจารย์บอกว่า วันนี้จะมีแขกสำคัญมาเยือนครับ”

หนานกงเซียวเซียวหัวเราะ “อย่างนี้นี่เอง เจ้าหนุ่ม เจ้าชื่ออะไรหรือ”

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น ตอบอย่างเก้อเขินว่า “ผมชื่อจื่อเชียน เป็นศิษย์คนใหม่ที่ท่านอาจารย์เพิ่งรับไว้ครับ”

เย่ชิวเอ่ยว่า “จื่อเชียน เป็นชื่อที่ดี ‘เชียน’ แปลว่าถ่อมตน สุภาพอ่อนโยนดุจหยก ท่านอาจารย์สั่งสอนคนเก่งจริง ๆ”

จื่อเชียนได้ยินเย่ชิวชมก็ยิ้มเขิน ๆ ทันที รีบพูดว่า “แขกผู้มีเกียรติทั้งสอง เชิญตามผมมาทางนี้ครับ”

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวเดินตามจื่อเชียนผ่านประตูเข้าสู่ลานด้านใน ก็เห็นภายในคอร์ตดูสงบเงียบสะอาดตา เรือนโบราณไม่กี่หลังตั้งเรียงรายอย่างลงตัว

ในลานปลูกไม้ดอกไม้ประดับไว้เต็มไปหมด มีต้นไม้โบราณไม่กี่ต้นสูงชะลูดกว่าหลายคนโอบ ใต้ร่มเงาต้นไม้ตั้งโต๊ะหินกับม้าหินไว้หลายชุด ดูงามอย่างมีรสนิยม

จื่อเชียนพาทั้งสองเดินเลียบระเบียงยาว จากนั้นก็ผ่านสวนหลังบ้าน ขึ้นขั้นบันไดหินสีเขียวไปบนภูเขา

“ท่านอาจารย์อยู่บนภูเขาหรือ” เย่ชิวถาม

จื่อเชียนตอบว่า “ไม่ครับ ปกติท่านอาจารย์อยู่เชิงเขา แต่เพราะวันนี้มีแขกผู้มีเกียรติมาเยือน ท่านอาจารย์เลยขึ้นเขามาเก็บชา”

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวเดินขึ้นเขาตามจื่อเชียนไป ระหว่างทางเย่ชิวถามว่า “จื่อเชียน แล้วข่งเทียนเซี่ยไปไหนเสียล่ะ”

จื่อเชียนอุทานอย่างแปลกใจ “ท่านรู้จักต้าซือเสียงด้วยหรือครับ”

หนานกงเซียวเซียวหัวเราะพลางอธิบายว่า “เขากับต้าซือเสียงของเจ้าเป็นสหายกัน”

เย่ชิวพยักหน้า “ฉันคือเย่ฉางเซิง”

เมื่อจื่อเชียนได้ยินก็ถึงกับตะลึงงันไปทั้งหน้า “ท่านคือท่านเย่น่ะหรือครับ”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน