วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3130

เย่ชิวกับหนานกงเซียวเซียวก้าวขึ้นมาถึงชั้นที่สิบแปดของหอสมุดลับ เมื่อเทียบกับชั้นอื่นที่หนังสือแน่นขนัดแล้ว ชั้นนี้กลับมีหนังสืออยู่น้อยกว่ามาก กวาดตามองคร่าว ๆ มีไม่เกินร้อยเล่ม

ทว่าหนังสือทุกเล่มที่นี่ ล้วนไม่ธรรมดาเลยสักเล่ม

หนานกงเซียวเซียวรีบจ้ำตรงไปที่ชั้นหนังสืออย่างร้อนรน เอื้อมมือหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมา เปิดดูแวบเดียวก็อุทานออกมาทันที

"คัมภีร์เทพสตรีเก้าสวรรค์!"

"นี่มันเคล็ดวิชาระดับสุดยอดที่สูญหายไปนานแล้วนี่!"

ดวงตาของหนานกงเซียวเซียวทอประกายตื่นเต้น นางอดไม่ได้จะหยิบอีกเล่มขึ้นมา เปิดดูแล้วก็ร้องดังอีกครั้งว่า "เคล็ดวิชาดาบเทพสุญญตา! นี่ก็เป็นกระบี่วิชาสูงสุดที่สูญหายมานานเหมือนกัน"

นางกวาดดูทีเดียวเป็นสิบเล่ม แต่ละเล่มล้วนเป็นตำราลับบันทึกสุดยอดเคล็ดวิชาที่สูญหายไปแล้วทั้งนั้น แค่หยิบขึ้นมาสักเล่ม ก็เพียงพอจะสร้างความปั่นป่วนไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้

หนานกงเซียวเซียวกลั้นไม่อยู่หันไปพูดกับเย่ชิวว่า "ท่านอาจารย์นี่สุดยอดจริง ๆ เลยนะเจ้าคะ ถึงเก็บสะสมสุดยอดเคล็ดวิชาได้มากขนาดนี้! ถ้าเคล็ดวิชาเหล่านี้แพร่ออกไป เกรงว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรทั้งผืนจะต้องสั่นสะเทือนแน่ ๆ"

เย่ชิวเพียงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ถ้าท่านอาจารย์ไม่เก่งล่ะก็ สำนักศึกษาจี้เซี่ยจะเลื่องชื่อไปทั่วโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรได้ยังไงกันเล่า? สามารถรวบรวมสุดยอดเคล็ดวิชาเหล่านี้มาไว้ที่นี่ได้ ดูก็รู้ว่าท่านอาจารย์ทุ่มเทแรงใจไม่น้อยเลย"

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือหยิบตำราลับจากชั้นหนังสือขึ้นมาดูอยู่หลายเล่ม

เล่มแรกที่เปิดดู เป็นวิชาฝ่ามือชื่อว่า "วิชาฝ่ามือไร้ขอบเขตแห่งฟ้าดิน" ตัววิชาฝ่ามือทั้งอ่อนทั้งแข็งรวมอยู่ในหนึ่งเดียว พลังรุนแรงไร้ขอบเขต

เย่ชิวอดร้องชมในใจไม่ได้ ถ้าบ่มเพาะวิชาฝ่ามือนี้จนถึงที่สุด เกรงว่าจะสั่นสะเทือนแม้แต่ฟ้าดินได้เลย

ถัดมาเขาหยิบตำราลับอีกเล่มขึ้นมา ปกเขียนไว้ว่า "เวทมนตร์แห่งสำนักเซวียนเหมิน"

เย่ชิวเปิดดู ก็พบว่าด้านในบันทึกเวทย์เต๋าลี้ลับหลากหลายชนิด ทั้งยันต์เวท ค่ายกล การทำนายโชคชะตา เนื้อหาลึกซึ้งกว้างขวางอย่างยิ่ง

หัวใจเขาสะดุ้งวูบ แอบจดจำเนื้อหาทั้งหมดของตำราเล่มนี้ไว้ในใจ เตรียมจะนำไปเล่าให้จางเหมยเจินเหรินฟังทีหลัง

จางเหมยเจินเหรินหลงใหลเวทย์เต๋ามาแต่ไหนแต่ไร สำหรับคนอย่างเขาแล้ว ตำราเล่มนี้ไม่ต่างอะไรกับสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง

จากนั้นเย่ชิวก็หยิบตำราลับอีกเล่มขึ้นมา ปกเขียนว่า "ประสบการณ์การหลอมอาวุธและปรุงยา"

เมื่อเปิดดู เขาพบว่าด้านในอธิบายละเอียดถึงวิธีสร้างอาวุธวิเศษและการปรุงโอสถอันลี้ลับ โดยเฉพาะแนวคิดที่ว่า "ด้วยใจสร้างอาวุธวิเศษ ด้วยจิตปรุงโอสถ" ทำให้ดวงตาเย่ชิวสว่างวาบขึ้นมา

เขาไล่อ่านอย่างตั้งใจ พลางรู้สึกอยู่ในใจว่าคำแนะนำเหล่านี้มีประโยชน์ต่อการปรุงโอสถและสร้างอาวุธวิเศษของเขาอย่างยิ่ง

กำลังที่เย่ชิวดื่มด่ำอยู่กับความลี้ลับในตำราลับทั้งหลาย สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปยังตำราเล่มหนึ่งโดยไม่รู้ตัว บนปกมีตัวอักษรสามตัวเขียนเอาไว้ว่า

"ศาสตร์การตอน"!

เย่ชิวชะงักไปเล็กน้อย ใจเกิดความสงสัยจึงเปิดดูผ่าน ๆ อยู่ไม่กี่หน้า

ก็เห็นว่าข้างในบันทึกวิชาการตอนสัตว์หลากหลายแขนง เทคนิคแต่ละอย่างพิถีพิถันอย่างยิ่ง แถมยังมีส่วนที่พูดถึงการใช้ศาสตร์การตอนมาช่วยยกระดับพลังบำเพ็ญเพียรอีกด้วย

เย่ชิวอดหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ คิดในใจว่า "ตำราเล่มนี้ช่างน่าสนใจดีจริง ๆ บางทีอาจมีประโยชน์กับต้าหนิวก็ได้"

เขาเงียบ ๆ จดจำเนื้อหาตำราเล่มนี้ไว้ในใจ เตรียมจะหาโอกาสนำไปให้หลินต้าหนiaoดูในภายหลัง ยังไงเสีย หลินต้าหนiaoก็เกิดจากตระกูลสัตวแพทย์ เชี่ยวชาญเรื่องการตอนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

หนานกงเซียวเซียวเห็นเย่ชิวหัวเราะท่าทางประหลาด ก็อดยื่นหน้าเข้ามาถามไม่ได้ว่า "จ้าวหอสมุด เจอของดีอะไรเหรอคะ?"

เย่ชิวส่งตำรา "ศาสตร์การตอน" ให้ นึกขำพลางพูดว่า "ลองดูนี่สิ"

หนานกงเซียวเซียวรับไป เปิดดูแวบเดียวใบหน้าก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ ค้อนใส่เขาแล้วบ่นว่า "จ้าวหอสมุด มาดูอะไรแบบนี้กันเล่า!"

เย่ชิวหัวเราะร่าแล้วว่า "ถึงตำราเล่มนี้จะแปลกไปหน่อย แต่เผื่อจะมีประโยชน์กับต้าหนิวล่ะนะ อีกอย่าง ท่านอาจารย์อุตส่าห์เก็บมันไว้ที่นี่ แสดงว่าต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน