วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3148

“ตายอยู่ในเผ่าปีศาจงั้นเหรอ?”

หลวงโป๋ซารู้สึกว่าจักรพรรดิหยินหยางพูดให้เรื่องดูร้ายแรงเกินไป จึงเอ่ยว่า “พ่อทูนหัว คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ผมไปอยู่เผ่าปีศาจตั้งนานก็ไม่เคยต่อต้านอะไรเขา แถมจอมมารนั่นก็พูดแล้วด้วยว่าไม่ได้คิดจะเอาชีวิตผม”

เรื่องนี้ไม่พูดยังดี พอเอ่ยขึ้นมาก็ทำเอาจักรพรรดิหยินหยางเดือดพล่านทันที

แม่งเอ๊ย เขาเล่นทุบจนกระดูกทั้งตัวแกแตกหมดแล้ว แกยังกล้าบอกว่าไม่คิดจะต่อต้านอีก เอ็งนี่มันกระดูกแข็งจริง ๆ!

“เจ้าคิดหรือว่าแค่เจ้าไม่ต่อต้าน จอมมารนั่นก็จะร่วมมือด้วย?”

“อย่าฝันกลางวัน!”

“ถ้าเขาคิดจะร่วมมือกับเจ้าจริง ๆ ละก็ คงไม่ทุบจนกระดูกเจ้าระเบิดทั้งตัว แล้วยิ่งไม่โยนเจ้าลงสระฝังมารแน่”

“เจ้ารู้ไหมว่าสระฝังมารคือที่ไหน? คนของเผ่าปีศาจที่ก่อบาปใหญ่จนไม่มีวันให้อภัย ถึงจะถูกโยนลงไปที่นั่น ทรมานจนตายอย่างสาหัส”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางเอ่ยต่อว่า “อย่ามองว่าไอ้จอมมารนั่นยังหนุ่มอยู่ ใจคอมันโหดเหี้ยมอำมหิต ไม่ใช่พวกหลอกง่าย ๆ หรอก”

หลวงโป๋ซาพูดว่า “แต่ผมไปอยู่เผ่าปีศาจก็กล้ำกลืนฝืนทนมาตลอด แถมยังยกของให้จอมมารตั้งเยอะ ตอนนี้คุยเรื่องร่วมมือกันไม่สำเร็จ แบบนี้ของพวกนั้นผมก็ให้เขาฟรี ๆ น่ะสิ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางตอบเสียงหงุดหงิด “ถึงเวลาแบบนี้แล้ว เจ้ายังมัวเสียดายของพวกนั้นอีกหรือ ถ้าไม่มีข้า ป่านนี้ชีวิตเจ้าก็คงทิ้งไว้ในเผ่าปีศาจไปแล้ว”

หลวงโป๋ซาแม้ในใจจะไม่ค่อยพอใจ แต่ในเมื่อเขาหนีออกมาได้แล้ว ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่กล้าทำให้จักรพรรดิหยินหยางโกรธ เพราะยังต้องพึ่งพาอีกฝ่ายเป็นเสาค้ำหลังอยู่

เขานึกในใจว่า “ข้าพอจะเข้าใจแล้ว โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี่ก็แค่ที่ที่ใครหมัดใหญ่กว่า คนนั้นเป็นฝ่ายถูก ฮึ รอให้ข้าแกร่งกว่าแกก่อนเถอะ ดูสิว่าแกยังกล้าพูดกับข้าแบบนี้อยู่อีกไหม?”

คิดมาถึงตรงนี้ หลวงโป๋ซาก็เอ่ยถามออกมา “พ่อทูนหัว แล้วต่อไปเราจะทำยังไง ไปซีโม่เหรอ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางกล่าวว่า “ซีโม่ยังไงก็ต้องไป ครั้งนี้เราไม่อาจร่วมมือกับเผ่าปีศาจได้ เพราะฉะนั้นจำเป็นต้องไปจับมือกับพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซาน”

“แต่ถ้าเจ้าไปในสภาพนี้ มือเปล่าไม่มีไพ่ต่อรองเลย พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานจะมีเหตุผลอะไรต้องมาร่วมมือกับเจ้า?”

“ยิ่งไปกว่านั้น พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก เจ้าบุกไปซีโม่แบบตัวลอย ๆ แบบนี้ ระวังเขาจะฆ่าเจ้าทิ้งเอาตรงนั้นเลย”

หลวงโป๋ซารีบอ้อนวอน “ขอพ่อทูนหัวชี้ทางสว่างให้ด้วย”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางจึงว่า “ในสถานการณ์ตอนนี้ เห็นทีจะทำได้แค่ไปหาดาบจักรพรรดิ์มนุษย์มาให้เจอ เสียก่อน แล้วเอาครึ่งส่วนที่เหลือของโชคชะตาแห่งเผ่ามนุษย์มาอยู่ในมือ ถึงตอนนั้นถึงจะมีไพ่ต่อรองไปคุยเรื่องร่วมมือกับพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานได้”

“พ่อทูนหัว ท่านรู้ไหมว่าดาบจักรพรรดิ์มนุษย์อยู่ที่ไหน?” หลวงโป๋ซาถาม

ครั้งก่อนที่ไปภูเขาสองโลก ไม่เพียงหา ดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ ไม่เจอ ยังเผลอหลงไปในเผ่ามิ่ง เกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่น

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางพูดว่า “จะหาดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ให้เจอ สำคัญอยู่ที่แผนที่ เจ้าหยิบแผ่นเหล็กนั่นออกมาสิ”

หลวงโป๋ซาชะงัก “แผ่นเหล็กอะไรหรือ?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางว่า “เรื่องใหญ่ขนาดนี้เจ้าลืมได้ยังไง? ก็แผ่นเหล็กชิ้นที่บิ่น ๆ ที่ข้าเคยให้เจ้านั่นไง บนแผ่นเหล็กสลักเป็นแผนที่อยู่…”

“แย่แล้ว!” หลวงโป๋ซาอุทานลั่นทันที “แผ่นเหล็กนั่นผมเก็บไว้ในแหวนมิติ แต่แหวนมิติของผมโดนเจ้าแก่เผ่าปีศาจสองคนนั่นค้นเอาไปแล้ว”

“อะไรนะ!”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางได้ยินก็หรี่ตาลงมืดดำอย่างน่ากลัว ตวาดว่า “เจ้า ๆ ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทีนี้ดีเลย ร่วมมือก็ไม่สำเร็จ แถมยังปล่อยให้ของสำคัญขนาดนั้นตกไปอยู่ในมือศัตรู ทำงานไม่เป็นเรื่อง มีแต่ทำให้พัง!”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางลอยอยู่กลางอากาศ โกรธจนร่างทั้งร่างสั่นเทา เงาร่างอันเลือนรางถึงกับบิดเบี้ยวไป เขาจ้องหลวงโป๋ซาเขม็ง ราวกับอยากจะฟาดอีกฝ่ายให้แหลกคามือเสียเดี๋ยวนั้น

“เจ้า…เจ้าเผลอเรอได้ยังไงถึงขนาดนี้! แผ่นเหล็กนั่นเกี่ยวข้องกับเบาะแสที่ซ่อนอยู่ของดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ ตอนนี้ตกไปอยู่ในมือเผ่าปีศาจแล้ว พวกเราจะหาดาบจักรพรรดิ์มนุษย์ให้เจออีกครั้ง มันยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน