วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3164

ฉางเหม่ยเจินเหรินปัดหยดน้ำบนชุดเต๋าของตัวเอง แล้วถามว่า "ไอ้ลูกกระต่าย แนวปะการังหมื่นดาวเป็นที่แบบไหนกันแน่? แล้วมันอันตรายยังไง?"

เย่ชิวจ้องไปข้างหน้า พูดช้า ๆ ว่า "แนวปะการังหมื่นดาวเป็นกลุ่มโขดหินกลางทะเล ข้างในก็มีอันตรายเหมือนกัน เผลอหน่อยเดียว ก็จะถูกส่งตัวไปยังทะเลลึกลับ"

ฉางเหม่ยเจินเหรินจู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว พูดว่า "ข้าสงสัยอยู่มากเลยนะ เมื่อปีก่อน ๆ พวกสำนักกระบี่ชิงหยุนเขาข้ามผ่านที่พวกนี้กันยังไง?"

"เมื่อกี้เจ้าเองก็เห็น เขตไร้สายลมยังอันตรายขนาดนั้น ขนาดข้ามีพลังบำเพ็ญเพียรระดับนี้ยังเสียท่าเลย..."

"จะว่าเป็นเพราะประมาทก็เถอะ แต่สมัยนั้นของสำนักกระบี่ชิงหยุน ก็มีแค่ซือซูของจื่อหยางเทียนจุนเท่านั้นที่มีพลังบำเพ็ญเพียรระดับเดียวกับข้าใช่ไหม? แล้วคนอื่น ๆ เขาข้ามเขตไร้สายลมกันยังไง?"

เย่ชิวเหลือบมองฉางเหม่ยเจินเหรินแวบหนึ่ง แล้วว่า "โง่รึไงล่ะ เขาก็ต้องมีสมบัติลับคุ้มกายอยู่ในมือแน่ ๆ สิ!"

ฉางเหม่ยเจินเหรินตบหน้าผาก "เออ จริงด้วย รู้แบบนี้ข้าก็เตรียมสมบัติลับมาตั้งสองสามชิ้นแล้ว"

"พลังบำเพ็ญเพียรอย่างข้ากับเจ้า จะต้องพึ่งสมบัติลับอะไรอีก?" เย่ชิวขัดขึ้น "อีกอย่าง เจ้ายังฝึกคัมภีร์ร่างทองจักรพรรดิม่วงของซือจู่อยู่ แถมยังมีศาสตราจักรพรรดิคุ้มกาย กลัวอะไรอีก?"

ฉางเหม่ยเจินเหรินหัวเราะหึ ๆ มือคลำดาบปราบปีศาจที่เอว "ก็จริงของเจ้า"

เย่ชิวเปลี่ยนสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที "เหล่าโต้วซี เขตไร้สายลมอันตรายแค่ไหนเจ้าก็เห็นแล้ว จากนี้ไป เจ้าห้ามประมาทอีกเด็ดขาดนะ"

"วางใจเถอะ!" แววตาฉางเหม่ยเจินเหรินเปล่งประกายคมกริบ "เสียท่าไปครั้งหนึ่งแล้ว ข้าไม่มีทางยอมเสียท่าครั้งที่สองแน่นอน"

เรือวิญญาณฝ่าลมทะเลและเกลียวคลื่น แล่นฉิวมุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน เมฆบนท้องฟ้าก็เริ่มทึบหนาหนักขึ้นเรื่อย ๆ สีสันก็ประหลาดขึ้น บางคราวเป็นเทาอมเขียว บางคราวกลับถูกย้อมด้วยแดงหม่น

ลมทะเลพัดกลิ่นเค็มฝาดตีหน้า แผ่ว ๆ ยังแฝงกลิ่นเหม็นเน่าจาง ๆ มาด้วย

"ไอ้ลูกกระต่าย ทำไมที่นี่ถึงได้อบอวลไปด้วยกลิ่นอัปมงคลก็ไม่รู้"

ฉางเหม่ยเจินเหรินขมวดคิ้ว ล้วงน้ำเต้าเหล้าออกมาจากอกเสื้อ กระดกยาวหนึ่งอึก หวังจะกดความไม่สบายใจในอกลง

เย่ชิวไขว้มือไว้ด้านหลัง สายตาจับจ้องด้านหน้าแน่วแน่ พร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ

ราวหนึ่งก้านธูปผ่านไป

แนวโขดหินผืนหนึ่งก็ปรากฏต่อสายตา

แนวโขดหินนั้นใหญ่โตล้นพรรณนา กระจายตัวเรียงรายดุจหมู่ดาว และแต่ละก้อนรูปร่างไม่ซ้ำกัน

บางก้อนแหลมราวคมดาบแทงทะลุเมฆ บางก้อนคล้ายอสูรคำรามแยกเขี้ยว ภายใต้ท้องฟ้าหม่นคล้ำยิ่งดูวังเวงน่าสะพรึง

ยังไม่หมดเท่านั้น ภายในแนวโขดหินยังคลอเคลียด้วยหมอกจาง ๆ ทำให้แนวปะการังหมื่นดาวทั้งผืนราวกับถูกผ้าคลุมลึกลับปกปิด มองยังไงก็ไม่ถนัดตา

"การเรียงตัวของโขดหินพวกนี้..." ฉางเหม่ยเจินเหรินหยีตาพลางว่า "เหมือนจะสอดคล้องกับค่ายกลบางอย่างอยู่ลึก ๆ"

เย่ชิวพยักหน้า "มีคำเล่าลือว่าแนวปะการังหมื่นดาวนี้ เป็นค่ายเวทย์ตามธรรมชาติที่มหาผู้บำเพ็ญเพียรสมัยโบราณวางไว้ โขดหินทุกก้อนล้วนสอดรับกับดวงดาวบนฟ้า เหล่าโต้วซี ดูนั่นสิ—"

เขาชี้ไปยังโขดหินลูกหนึ่งที่สูงใหญ่เป็นพิเศษ บนยอดโขดนั้นฝังผลึกสีน้ำเงินขนาดเท่ากำปั้นอยู่ก้อนหนึ่ง กำลังส่องแสงริบหรี่

"นั่นคือหนึ่งในจุดศูนย์กลางค่ายกล" เย่ชิวอธิบาย "แนวปะการังหมื่นดาวมีจุดศูนย์กลางค่ายกลรวมทั้งสิ้นสามหมื่นหกพันห้าร้อยตำแหน่ง เชื่อมโยงกับดาราจักรวาลโจวเทียน พอถูกกระตุ้นพร้อมกันทั้งผืน ทะเลทั้งแถบจะกลายเป็นภาพลวงตาท้องฟ้าเต็มดวงดาว"

ฉางเหม่ยเจินเหรินอุทาน "ช่างลงมือยิ่งใหญ่เสียจริง! ไอ้ลูกกระต่าย เราจะผ่านไปยังไงดี?"

"รอ!" เย่ชิวควบคุมเรือวิญญาณให้จอดข้างโขดหินก้อนหนึ่งที่ค่อนข้างราบ แล้วว่า "ต้องรอจนดาวบนฟ้าส่องสว่างที่สุด ตอนนั้นค่ายกลถึงจะเผยเส้นทางรอดออกมา"

ค่ำคืนค่อย ๆ ทาบลงมา

น่าอัศจรรย์ที่โขดหินบนผิวน้ำทะเลเริ่มเคลื่อนตัวเองช้า ๆ โดยไม่เกิดแม้แต่เสียงเดียว

โขดหินที่เป็นจุดศูนย์กลางค่ายกลซึ่งฝังผลึกอยู่ พากันเปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นทีละก้อน ลำแสงสีน้ำเงินพุ่งขึ้นสู่ฟ้าเป็นเสา สูงทาบท้องนภา แล้วถักทอกันกลางรัตติกาลกลายเป็นผังดวงดาวอันตระการ

"มาแล้ว" เย่ชิวลุกขึ้นยืน สายตาแน่วแน่มองจ้องท้องฟ้า

ใบหน้าฉางเหม่ยเจินเหรินพลันเปลี่ยนสี "ไม่ชอบมาพากล!"

เพียงเห็นว่าในผังดวงดาว เส้นทางของดวงดาวที่ควรเรียงกันเป็นทางผ่านกลับบิดเบี้ยวขึ้นมาทันใด ดวงดาวสีเลือดดวงหนึ่งผุดขึ้นกลางอากาศ ย้อมผังทั้งผืนให้กลายเป็นสีแดงฉาน

ชั่วพริบตาเดียว ความรู้สึกถึงภัยครอบงำขึ้นมาเต็มอก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน