วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3167

จีวรบนร่างหลวงตาชราแม้ผ่านกาลเวลามานาน กลับยังสดสวยดุจผืนใหม่ อยู่ดี ๆ มาปรากฏในถ้ำภูเขาแห่งนี้ ทำเอาบรรยากาศชวนให้รู้สึกขนลุกพิกล

“หรือว่าหลวงตาแก่นี่คือเจ้าของสุสานกันนะ? ดูท่าแล้วคงละสังขารมานานมากแล้ว” จางเหมยเจินเหรินพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำ

เย่ชิวขมวดคิ้วแน่น จ้องพินิจหลวงตาอย่างละเอียด ยิ่งมองในใจก็ยิ่งไม่สบาย

ทะเลอันเวิ้งว้าง ค่ายเวทย์ลี้ลับ หลวงตาชรา มัมมี่แห้ง จีวรสีสด…

ทุกอย่างล้วนอบอวลไปด้วยความอาฆาตและพิกลพิการ

“ไอ้ลูกกระต่าย ทำไมอยู่ ๆ ข้าถึงรู้สึกขนลุกซู่ไม่รู้ ที่นี่เหมือนเป็นสถานที่อัปมงคลชะมัด!” จางเหมยเจินเหรินเอ่ยขึ้น

เย่ชิวเองก็รู้สึกเช่นนั้น เขากวาดตามองรอบหนึ่ง พบว่าภายในห้องหินแห่งนี้นอกจากมัมมี่แห้งหนึ่งร่างแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอีกเลย

“เหล่าโต้วซี ที่นี่ไม่มีของวิเศษอะไรสักอย่าง เรากลับกันเถอะ?” เย่ชิวเอ่ย

จางเหมยเจินเหรินพยักหน้า “อืม รีบออกไปกันเถอะ ไม่รู้ทำไม สถานที่แห่งนี้ชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือกพิกล”

ทันใดนั้น ทั้งสองก็เตรียมจะจากไป

ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังหมุนตัวกลับ เสียงชราคร่ำครึเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นข้างหูทั้งคู่

“โปรดหยุดก่อน!”

ตึง!

เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินหยุดเท้าทันที หันมามองหน้ากันราวกับกำลังถามอีกฝ่ายว่า ใครเป็นคนพูด?

จากนั้น ทั้งสองก็หันขวับไปยังแท่นสูงพร้อมกัน เห็นว่าหลวงตาบนแท่นสูงยังคงนั่งท่าเดิม ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

“เหล่าโต้วซี เมื่อกี้ได้ยินเสียงไหม?” เย่ชิวถาม

“ได้ยิน มีคนสั่งให้เราหยุด” จางเหมยเจินเหรินกวาดตามองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง แต่ไม่พบอะไรเลย จึงตะโกนลั่นว่า “ไอ้ตัวไหนแอบซ่อนอยู่ แสดงตัวออกมาถ้ามีฝีมือ!”

วินาทีถัดมา หลวงตาบนแท่นสูงก็ลืมตาโพลง

ดวงตาทั้งคู่ฉายแสงประหลาดเย็นเยียบ ทำเอาคนมองขนลุกซู่

จางเหมยเจินเหรินสะดุ้ง ถอยหลังไปสองก้าว ชี้ไปที่แท่นสูงแล้วร้องเรียกเย่ชิวว่า “ไอ้ลูกกระต่าย มันฟื้น มันฟื้นแล้ว…”

เย่ชิวสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้ว เขาจ้องหลวงตาแน่น มือขวากำหมัดเงียบ ๆ

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม

เพียงเห็นหลวงตาหันมามองเย่ชิว ริมฝีปากเหี่ยวย่นคลี่ยิ้มบาง ๆ เอ่ยว่า “เย่ฉางเซิง เจ้าก็มาจนได้!”

หัวใจเย่ชิวสะท้านวาบ เผลอกำหมัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขามองหลวงตาบนแท่นสูงด้วยความไม่สบายใจ เอ่ยถามว่า “ท่านอาจารย์เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้ชื่อเย่ฉางเซิง?”

หลวงตาไม่ได้ตอบตรง ๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งชัดขึ้น เอ่ยเนิบช้าว่า “รอวันนี้มานานแล้ว…”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทุ้มต่ำ ราวกับดังมาจากนรกเก้าภพ ฟังแล้วชวนให้หนาวสะท้านเข้าไปถึงกระดูก

“ไอ้ลูกกระต่าย นี่มันอะไรกันแน่?” จางเหมยเจินเหรินกดเสียงถามเย่ชิว

เย่ชิวกล่าวเสียงขรึม “ไม่รู้เหมือนกัน”

“แต่ฟังจากที่มันพูดเมื่อกี้ เหมือนมันกำลังรอเจ้าอยู่” จางเหมยเจินเหรินถามย้ำ “ไอ้ลูกกระต่าย พวกเจ้าเคยเจอหน้ากันมาก่อนหรือเปล่า?”

“ไม่เคยเจอมาก่อนเลย” เย่ชิวตอบ

“งั้นก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ มันรอเจ้าทำไมกัน?” จางเหมยเจินเหรินพลันหน้าเปลี่ยนสี “มันเป็นพระ งั้นหรือว่ามาจากซีโม่…”

เอ่ยมาถึงตรงนี้ จางเหมยเจินเหรินก็ซ่อนมือทั้งสองไว้ด้านหลัง แอบร่ายอาคมอย่างเงียบเชียบ จากนั้นจึงตวาดใส่หลวงตาว่า “ไอ้พระโล้นแก่ เจ้าเป็นใครกันแน่? คิดจะเล่นกลอุบายอะไร!”

สายตาหลวงตากวาดผ่านจางเหมยเจินเหริน แค่นยิ้มดูแคลน “คนไม่สำคัญ หุบปากไว้จะดีกว่า”

สิ้นคำ แววตาหลวงตาพลันวาบขึ้น จางเหมยเจินเหรินก็ทรุดลงกับพื้นทันที สลบเหมือดไป

“นี่มัน…”

หัวใจเย่ชิวกระตุกวูบ

หลวงตายังไม่ได้ขยับมือแม้แต่น้อย ทว่าจางเหมยเจินเหรินกลับล้มสลบไปแล้ว ทั้งที่ตอนนี้จางเหมยเจินเหรินมีพลังถึงขอบเขตสูงสุดของราชันเซียนผู้ยิ่งใหญ่

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน