วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3169

พระอรหันต์นักรบพูดต่อว่า “ปีนั้นตอนสู้กับเผ่าเทพ ผมบาดเจ็บสาหัส เลยหนีมาถึงทะเลตะวันออก เจอสถานที่แห่งนี้ ตั้งใจจะพักฟื้นบาดแผล รอวันกลับมาผงาดอีกครั้ง”

“แต่บาดแผลมันสาหัสเกินไป แถมยังรักษาไม่ได้”

“ไม่นานนัก ผมก็ฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว”

“ตอนที่ร่างกายของผมกำลังจะถูกทำลายล้างนั่นเอง ผู้สูงส่งลึกลับผู้นั้นก็ปรากฏตัวขึ้น มาช่วยคุ้มครองวิญญาณส่วนหนึ่งของผมเอาไว้”

“ก็เขานั่นแหละ ที่ให้ผมรอคุณอยู่ที่นี่”

เย่ชิวถามว่า “ท่านอาวุโส ไม่ทราบว่ารอผมอยู่ที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือครับ?”

พระอรหันต์นักรบไม่ตอบตรง ๆ กลับถามว่า “เย่ชางเซิง ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นคนบาปของเผ่าเทพ จริงไหม?”

พลังชี่ในกายเย่ชิวไหลเวียนพลุ่งพล่าน เพียงพริบตาเดียว ร่างทั้งร่างก็โปร่งใสไปทั้งตัว มองเห็นกระดูกด้านในที่มีอักขระเวทมนตร์แน่นขนัดไปทั่ว

“คำสาปแห่งเทพเจ้า!”

ดวงตาพระอรหันต์นักรบสว่างวาบ “ผู้สูงส่งลึกลับผู้นั้นไม่ได้หลอกผม เจ้าเป็นคนบาปของเผ่าเทพจริง ๆ”

“ดีมาก!”

“เวลาของผมเหลือไม่มากแล้ว เย่ชางเซิง ผมอยากรบกวนขอให้คุณช่วยเรื่องหนึ่ง”

เย่ชิวว่า “ท่านอาวุโสเชิญพูดมาได้เลยครับ”

พระอรหันต์นักรบอ้าปากพ่นออกมา ทันใดนั้นก็มีลูกปัดสีทองขนาดเท่ากำปั้นลูกหนึ่งพุ่งออกมาจากปากของเขา

ท่ามกลางห้องหินอันมืดสลัว ลูกปัดสีทองลูกนั้นราวกับดวงอาทิตย์ยามอรุณแรกแย้ม ส่องแสงเจิดจ้า

บนผิวลูกปัดมีแสงสีรุ้งไหลวนไปมา แสงเรืองรองหมุนคล้อยไปตามการเคลื่อนไหวช้า ๆ ของลูกปัด ดุจสายรุ้งที่มีชีวิตแปรเปลี่ยนรูปทรงไม่หยุด

มองลึกเข้าไปภายในลูกปัด ราวกับมีดาราจักรไหลเชี่ยวอยู่ข้างใน อักขระเวทมนตร์สีทองเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนโผล่แล้วหายวับ สลับกันว่ายวนไปมาเหมือนมีชีวิต เปล่งกลิ่นอายโบราณและศักดิ์สิทธิ์ออกมา

เย่ชิวเห็นเพียงแวบเดียวก็รู้ทันทีว่านี่คือพระธาตุลูกหนึ่ง

พระอรหันต์นักรบชี้ไปที่พระธาตุ เอ่ยว่า “พระธาตุลูกนี้ กลั่นรวมมรดกวิชาชั่วชีวิตของผมเอาไว้ ผมอยากให้คุณช่วยเอาพระธาตุลูกนี้ไปมอบให้คนคนหนึ่ง”

“ให้ใครหรือครับ?” เย่ชิวถาม

พระอรหันต์นักรบว่า “ให้ลูกชายของผม”

หา?

เย่ชิวถึงกับหน้าเหวอ

พระอรหันต์นักรบยังมีลูกชายอีก เรื่องแบบนี้…

ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?

พระอรหันต์นักรบกล่าวว่า “ปีนั้นตอนที่เผ่าเทพรุกรานลงมา ผมก็ลางสังหรณ์ตั้งแต่แรกแล้วว่าโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรจะต้องนองเลือด ตอนนั้นลูกชายของผมยังเด็กมาก”

“เพื่อความปลอดภัยของเขา ผมเลยผนึกเขาเอาไว้”

“ผมหวังว่าคุณจะหาตัวเขาให้พบ แล้วเอาพระธาตุลูกนี้ไปมอบให้เขา”

ผนึกไว้?

เย่ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง คำนวณจากเวลาแล้ว ลูกชายของพระอรหันต์นักรบถูกผนึกไว้อย่างน้อยก็หลายแสนปีเข้าไปแล้ว

เขาไม่ลังเลเลย ตอบตกลงในทันที ท้ายที่สุด พระอรหันต์นักรบก็คือตำนานของพุทธศาสนา

“ไม่มีปัญหาครับ” เย่ชิวถามต่อ “ท่านอาวุโส ไม่ทราบว่าท่านผนึกลูกชายไว้ที่ไหนครับ? แล้วจะคลายผนึกได้อย่างไร?”

พระอรหันต์นักรบว่า “ผมผนึกเขาไว้ที่ดินแดนตะวันตกสุดแห่งทะเลทรายตะวันตก รอให้คุณไปถึงซีโม่ พระธาตุลูกนี้จะพาคุณไปเอง”

“แค่ถือพระธาตุลูกนี้ไว้ ก็เปิดผนึกได้แล้ว”

“ผู้น้อยเข้าใจแล้วครับ” เย่ชิวพลันถามขึ้นมาอีกว่า “ท่านอาวุโส ท่านเชื่อใจผมขนาดนี้เลย ไม่กลัวว่าผมจะเก็บพระธาตุลูกนี้ไว้คนเดียวหรือครับ?”

“คุณไม่ทำหรอก” พระอรหันต์นักรบว่า “ถึงผมไม่เคยเจอคุณมาก่อน แต่ผมเชื่อสายตาของผู้สูงส่งลึกลับท่านนั้น”

เย่ชิวเผยยิ้มบาง ๆ “ท่านอาวุโสวางใจได้เลยครับ ในเมื่อผมรับปากท่านแล้ว ผมจะไม่มีวันผิดคำสัญญา ผมจะเอาพระธาตุลูกนี้ไปส่งถึงมือลูกชายของท่านให้ได้”

“ขอบคุณมาก” พระอรหันต์นักรบพูดจบ ร่างกายเริ่มแผ่ออกมาเป็นเส้นแสงสีทองสายแล้วสายเล่า เขารีบเอ่ยว่า “เย่ชางเซิง ผมไม่ให้คุณช่วยฟรี ๆ หรอก”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน