วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3172

ราชานักบุญไร้เทียมทาน!

เย่ชิวมองเพียงแวบเดียวก็เห็นระดับพลังของชายหนุ่มในชุดครุยลายงูหลาม ชุดพลังบำเพ็ญเพียรน่าจะพอ ๆ กับหนิวต้าลี่ ยังห่างจากจางเหมยเจินเหรินอยู่มาก

พอเขาปรากฏตัว เย่ชิวก็แอบเปิดดวงตาสวรรค์ แสงในดวงตาไหลวนไม่หยุด

“อีกาทองสามขา!”

เย่ชิวมองเห็นร่างแท้ของชายหนุ่มผู้นั้น แท้จริงแล้วคืออีกาทองสามขา เลือดทั้งร่างเป็นสีทองคำ

“ไอ้หนิง ข้าคือไท่จื่อจินอูที่สิบ วันนี้ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย” ชายหนุ่มมองเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่หน้าคฤหาสน์ เอ่ยอย่างหยิ่งผยองว่า “ส่งไม้ศักดิ์สิทธิ์มา ข้าจะเว้นชีวิตเจ้าไว้”

เย่ชิวหรี่ตาลง คิดในใจว่า “ถึงขั้นให้ไท่จื่อแห่งจินอูจู๋ลงมือเองได้ ชัดเลยว่าของวิเศษในมือเด็กหนุ่มไม่มีทางธรรมดา”

อย่างไรเสีย เด็กหนุ่มคนนั้นก็แค่จุดสูงสุดของระดับทะลวงเทพ ยังไม่ทันได้บรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์

“เพ้ย!”

เด็กหนุ่มถุยเอาก้อนเลือดออกมา คำรามด่า “จะเอาของวิเศษก็เหยียบผ่านศพข้าไปก่อน!”

“เจ้าแน่ใจว่าจะไม่ส่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมางั้นเหรอ?” ไท่จื่อจินอูที่สิบกวาดตามองชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลด้วยสายตาเย็นเฉียบ แสยะยิ้มโหดเหี้ยม “หรือว่า เจ้าอยากให้ชาวเกาะของเจ้าตายกันทั้งเกาะจนไม่มีแม้ที่ฝังศพ?”

เป็นคำขู่แบบโจ่งแจ้งไม่ปิดบัง

ได้ยินดังนั้น สีหน้าเด็กหนุ่มก็เปลี่ยน เขาผุดลุกขึ้นจากพื้นอย่างฉับพลัน ชักดาบยาวขึ้นมาชี้ไปที่ไท่จื่อจินอูที่สิบ quátถามเสียงกร้าว “คิดจะทำอะไร!”

“เจ้าว่าข้าคิดจะทำอะไรล่ะ?” ไท่จื่อจินอูที่สิบพูดอย่างเฉยเมย “เป้าหมายของข้าคือไม้ศักดิ์สิทธิ์ แค่เจ้ายกมันให้ข้า ข้าก็จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มิฉะนั้น...ข้าจะกวาดล้างทั้งเกาะ ไม่ให้เหลือแม้สุนัขไก่สักตัว”

“ข้า...ข้าจะฆ่าเจ้า!” เด็กหนุ่มเดือดดาลสุดขีด ฟาดดาบลงใส่ไท่จื่อจินอูที่สิบทันที

ไท่จื่อจินอูที่สิบไม่แม้แต่จะหลบ รอจนคมดาบฟันมาถึงเบื้องหน้า จึงเพียงยื่นสองนิ้วออกมา หนีบดาบเอาไว้อย่างเบา ๆ

“เป๊าะ!”

ทันใดนั้น ดาบยาวในมือเด็กหนุ่มก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ

“แค่ระดับขอบเขตเชื่อมเทพ กล้าจะมาท้าสู้กับข้า? ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจริง ๆ” ไท่จื่อจินอูที่สิบหัวเราะอย่างเหยียดหยาม สะบัดมือขวางไปอย่างขอไปที

“ปัง!”

เด็กหนุ่มถูกซัดปลิวราวว่าวสายขาด ลอยคว้างไปไกลก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดสดพุ่งออกมาจากปากไม่ขาดสาย

“ไอ้หนิง ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกเจ้านะ แต่ต่อหน้าข้า เจ้าก็แค่ตัวมดปลวกตัวหนึ่งเท่านั้น”

“ไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย ต่อให้เป็นพ่อแม่ของเจ้า ก็ยังเป็นได้แค่มดปลวกเหมือนกัน”

ไท่จื่อจินอูที่สิบมองลงมาอย่างผงาดเหนือหัวเด็กหนุ่ม พูดเสียงเย็นว่า “ในเมื่อเป็นมดปลวก ก็ต้องมีสำนึกของมดปลวก ถ้าไม่อยากลงเอยเหมือนพ่อแม่ของเจ้า ก็รีบส่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมาเดี๋ยวนี้”

เด็กหนุ่มพยายามยันกายลุกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “เจ้าฆ่าพ่อแม่ของข้า ฆ่าล้างสมาชิกตระกูลของข้า ยังอยากให้ข้ามอบไม้ศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้า ฝันไปเถอะ!”

แววตาไท่จื่อจินอูที่สิบพุ่งพล่านด้วยเจตนาฆ่าราวพายุ เสียงเย็นเยียบ “ความอดทนของข้ามีจำกัด เจ้าคิดให้ดี ๆ จะดีกว่า”

ในเวลาเดียวกัน เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก็แอบปะปนเข้าไปอยู่ท่ามกลางชาวเกาะแล้วอย่างแนบเนียน

“ท่านลุง ที่นี่เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?” เย่ชิวถามเบา ๆ กับชายชราผมขาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ชายชราเห็นหน้าคนแปลกหน้าสองคนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าในเวลาแบบนี้ยังจะมีคนนอกโผล่มาบนเกาะได้

แล้วชายชราก็ระเบิดอารมณ์อย่างเจ็บแค้น “ไอ้จินอูจู๋เฮงซวย! พวกมันหมายตาไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าเกาะเอากลับมาจากทะเล ไม่เพียงฆ่าเจ้าเกาะกับภรรยา ตอนนี้แม้แต่เจ้าเกาะน้อยมันก็ยังไม่ยอมปล่อย ถ้าเจ้าเกาะน้อยไม่ส่งของวิเศษให้ เกรงว่าคนทั้งเกาะเราจะต้องซวยไปด้วย...”

“พวกท่านมาจากที่ไหนกัน รีบไปซะเถอะ ก่อนจะซวยโดนลูกหลงไปด้วย”

“ไม้ศักดิ์สิทธิ์?” จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้วสงสัย “ไม้ศักดิ์สิทธิ์อะไรกัน ถึงกับทำให้ไท่จื่อแห่งจินอูจู๋ต้องลงมือเอง?”

“เฮ้อ...” ชายชราส่ายหัวถอนใจ “รายละเอียดข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัด ครึ่งเดือนก่อนเจ้าเกาะออกทะเล กลับมาพร้อมไม้ศักดิ์สิทธิ์ท่อนหนึ่ง เหมือนจะบอกว่ามันเกี่ยวข้องกับหงส์ไฟอะไรสักอย่าง”

หงส์ไฟ กับไม้ศักดิ์สิทธิ์...

พอสองคำนี้ถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน เย่ชิวกับจางเหมยเจินเหรินก็นึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาทันที

หงส์ไฟมิลงเกาะ หากไม่ใช่ไม้หวูถง!

ทันใดนั้น องครักษ์ที่เหยียบเด็กหนุ่มอยู่ก็ออกแรงกดเท้าลง กระดูกของเด็กหนุ่มซึ่งรับแรงไม่ไหวก็ดัง “กร๊อบ ๆ” ขึ้นมา

“ไอ้หนิง เรื่องถึงขั้นนี้แล้วยังดูไม่ออกอีกเหรอ ต่อหน้าข้า การต่อต้านของเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กเล่นขายของ” ไท่จื่อจินอูที่สิบก้มมองเด็กหนุ่มจากที่สูง “ส่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ออกมา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก มุมปากที่เปรอะเลือดกลับยกยิ้มเย็น “เจ้า...ไม่มีวัน...ได้ไป...”

“หาเรื่องตาย!” ไท่จื่อจินอูที่สิบเดือดดาล ตะโกนสั่งองครักษ์ “ทำให้มันพิการให้ข้า!”

“รับคำ” องครักษ์เกราะทองที่เหยียบเด็กหนุ่มอยู่รับคำ พลางยกเท้าขวาขึ้น เหยียบลงไปที่ท้ายทอยของเด็กหนุ่มอย่างเต็มแรง

ถ้าจังหวะนี้เหยียบโดน เด็กหนุ่มต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ดวงตาเย่ชิวเย็นวาบ กำลังจะลงมือ ทว่าในห้วงเสี้ยววินาทีคับขันนั้นเอง––

“อ๊าก...!”

เด็กหนุ่มจู่ ๆ ก็แหงนหน้าคำรามลั่น แรงร้อนระอุอย่างหาที่เปรียบมิได้พลุ่งพล่านออกมาจากร่าง แสงสว่างเจิดจ้าเสมือนอาทิตย์ยามอรุณลอยขึ้นสู่ฟ้า เพียงชั่วพริบตาเดียว องครักษ์เกราะทองผู้นั้นก็ร้องโหยหวนข้ามคืน ขาขวาทั้งท่อนระเบิดแตกกระจุย ถูกแรงสะท้อนอัดปลิวกระเด็นออกไป

ความเปลี่ยนแปลงฉับพลันเช่นนี้ ทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน

“นี่มัน...”

เย่ชิวจ้องเด็กหนุ่มไม่กะพริบ

ในสายตาของเขายามนี้ เส้นลมปราณทุกเส้นในร่างเด็กหนุ่มพลุ่งพล่านราวกับสายน้ำเชี่ยวสีทอง

ไม่เพียงเท่านั้น แผลบนร่างเด็กหนุ่มยังสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พลังชีวิตของเขาพุ่งทะยานขึ้นทีละขั้น

“เฮ้ย ร่างกายของเด็กนี่มีบางอย่างผิดปกติ!” จางเหมยเจินเหรินอุทานด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

แสงศักดิ์สิทธิ์ในดวงตาเย่ชิวกะพริบวาบ ก่อนจะเปล่งถ้อยคำหกคำออกมาช้า ๆ

“เขาคือร่างเทพเก้าอาทิตย์!”