วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3180

ระหว่างทะเลกับท้องฟ้า เงาดำสายหนึ่งพุ่งมาถึงในพริบตาเดียว

ผู้มาใหม่สวมอาภรณ์คลุมยาวสีดำทั้งตัว หน้าตาเย็นยะเยือกโหดเหี้ยม ดวงตาคู่นั้นคมกล้าเหมือนเปลวเพลิง เบื้องหลังแผ่กางปีกคู่หนึ่งที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีทอง

คนผู้นี้คือหนึ่งในผู้อาวุโสของจินอูจู๋ มีนามว่า ท่านอูเทียนซา

“ตูม!”

ท่านอูเทียนซาลอยยืนอยู่กลางอากาศ แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงกลัวกวาดลงมาจากเบื้องบน ทำเอาเกาะเล็กทั้งเกาะสั่นสะเทือน

เขาก้มมองเย่ชิวกับพวกจากที่สูง เอ่ยเสียงเย็นว่า “ข้าผู้อาวุโสรับรู้ได้ว่าพลังชีวิตขององค์ชายสิบขาดหายไปที่นี่ บอกมาว่า ใครเป็นคนฆ่าองค์ชายสิบ?”

หนิงฟานใจหดวูบ เงยหน้ามองไปทางเย่ชิวโดยไม่รู้ตัว

เย่ชิวสีหน้าเฉยสงบ ยกมือมาตบไหล่หนิงฟานเบา ๆ เอ่ยเสียงนุ่ม “ศิษย์เอ๋ย ดูให้ดี นี่คือบทเรียนแรกที่อาจารย์จะสอนเจ้า”

“เวลารับมือกับศัตรู อย่าได้ใจอ่อนเป็นอันขาด”

สิ้นคำ เย่ชิวเงยหน้า สายตาคมกริบประหนึ่งคมดาบพุ่งแทงใส่ท่านอูเทียนซาโดยตรง

“วึ้งง——”

สุญญากาศพลันสั่นไหว เจตจำนงกระบี่ที่มองไม่เห็นสายหนึ่งควบแน่นขึ้นกะทันหัน พลังวิญญาณทั่วทั้งฟ้าดินราวกับถูกดูดเกลี้ยงในชั่วพริบตา ไหลหลั่งมารวมกันที่ปลายนิ้วของเย่ชิว

ดวงตาของท่านอูเทียนซาหดแคบลงฉับพลัน ใจพลันเตือนภัยอย่างรุนแรง รีบรั้งพลังเวทย์ทั้งร่างขึ้นมาปะทุ เปลวไฟสีทองลุกโชนบ้าคลั่ง แปรเปลี่ยนเป็นแสงเทพป้องกันร่างสว่างจ้า

“แค่แมลงตัวน้อย ๆ กล้ากำเริบเสิบสันต่อหน้าผู้อาวุโสเช่นข้าด้วยหรือ”

ท่านอูเทียนซาคำรามลั่น สองมือร่ายอาคมติด ๆ กัน หอกยาวเล่มหนึ่งที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีทองผุดลอยขึ้นจากความว่างเปล่า เขากระโจนเหวี่ยงมันใส่เย่ชิวอย่างสุดแรง

“ตูม!”

หอกทองคำฉีกทะลุสุญญากาศ แบกพลังอำนาจสูงสุดพุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของเย่ชิว

ทว่าเย่ชิวเพียงยิ้มบาง ๆ ปลายนิ้วขยับลากผ่านอากาศอย่างแผ่วเบา “ฟัน——”

ฉัวะ!

แสงกระบี่สายหนึ่งสว่างวาบเจิดจ้าขึ้นมาทันที ราวกับทางช้างเผือกทิ้งตัวลงจากฟ้า เพียงพริบตาก็ผ่าแยกหอกทองคำออกเป็นสองซีก พลังที่เหลือยังไม่จาง มุ่งฟันตรงไปยังท่านอูเทียนซาโดยไม่ชะลอ

“อะไรนะ?”

ท่านอูเทียนซาหน้าถอดสีด้วยความตระหนก รีบเร่งเร้าพลังเวทย์ทั้งร่างขึ้นมาต้านทาน ทว่าแสงกระบี่สายนั้นกลับราวกับโล่งไร้ผู้ขวาง กรีดฝ่าแสงเทพป้องกันร่างของเขาอย่างง่ายดาย ทะลุผ่านหว่างคิ้วไปในชั่วแล่นเดียว

“พรืด!”

ร่างของท่านอูเทียนซาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ที่หว่างคิ้วปรากฏเส้นเลือดแดงฉานลากยาว สายตาค่อย ๆ เลือนลางไป เขาจ้องเย่ชิวตาค้าง เต็มหน้าไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “เ-เจ้า...เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่...”

เย่ชิวยืนเอามือไพล่หลัง เอ่ยเสียงเรียบ “คนที่กำลังจะตายไปแล้ว จะถามให้มากความไปทำไมกัน”

ตูม!

ร่างของท่านอูเทียนซาระเบิดแตกในทันใด กลายเป็นหมอกโลหิตฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า แม้แต่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกคมกระบี่เล่มนี้ทำลายล้างจนไม่เหลือซาก

หนิงฟานมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย คอแห้งผาก หัวใจเต้นกระหน่ำแทบทะลุอก

กระบี่เดียว!

แค่กระบี่เดียว ผู้อาวุโสของจินอูจู๋ก็สลายเป็นผุยผง

นี่แหละหรือ...พลังของท่านอาจารย์?

เย่ชิวหันไปมองหนิงฟาน ยิ้มมุมปากน้อย ๆ “ศิษย์เอ๋ย จำไว้ได้หรือยัง?”

หนิงฟานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ศิษย์จะจดจำไว้อย่างขึ้นใจ!”

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนอยู่ด้านข้างเม้มปากเบี้ยว พูดออกมาอย่างเปรี้ยวปนหมั่นไส้ “ทั้งวันมีแต่ทำเท่...เชี่ยเอ๊ย!”

จู่ ๆ จางเหมยเจินเหรินก็อุทานลั่น จ้องเย่ชิวเขม็งจนฟันขบกันกรอด ๆ

“ไอ้เด็กเวร แกเล่นกันได้ดีนี่หว่า!”

ถึงตอนนี้เขาถึงได้รู้สึกตัวเสียที ที่แท้เย่ชิวคิดจะรับหนิงฟานเป็นศิษย์มาตั้งแต่แรกแล้ว

“การกระดิกตัวแต่ละอย่างของไอ้เด็กเวรนั่น ดูเผิน ๆ เหมือนไร้จุดหมาย แท้จริงแล้วทุกก้าวเต็มไปด้วยเล่ห์กล”

“ช่วยหนิงฟานจากภัยร้ายก่อน ก็เพื่อให้เด็กมันซาบซึ้ง”

“จากนั้นก็มาทำเท่อีก จุดประสงค์ก็เพื่อให้หนิงฟานหลงเคารพบูชามัน”

“พลังบำเพ็ญเพียรของหนิงฟานก็อ่อนด้อย แถมยังหมกตัวอยู่บนเกาะมานาน จะเคยเห็นยอดฝีมือของแท้ที่ไหน แค่ไอ้เด็กเวรนั่นโชว์ฝีมือนิดหน่อย ก็ทำเอาหนิงฟานยอมสยบ”

“จากนั้นก็ช่วยหนิงฟานสร้างอาวุธวิเศษ มอบโอสถให้จนเด็กนั่นบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ตะคอกคำเดียวก็ไล่มหันตภัยสวรรค์ถอยห่าง ทำให้ความศรัทธาที่หนิงฟานมีต่อมันพุ่งถึงขีดสุด”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน