วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3180

ระหว่างทะเลกับท้องฟ้า เงาดำสายหนึ่งพุ่งมาถึงในพริบตาเดียว

ผู้มาใหม่สวมอาภรณ์คลุมยาวสีดำทั้งตัว หน้าตาเย็นยะเยือกโหดเหี้ยม ดวงตาคู่นั้นคมกล้าเหมือนเปลวเพลิง เบื้องหลังแผ่กางปีกคู่หนึ่งที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีทอง

คนผู้นี้คือหนึ่งในผู้อาวุโสของจินอูจู๋ มีนามว่า ท่านอูเทียนซา

“ตูม!”

ท่านอูเทียนซาลอยยืนอยู่กลางอากาศ แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงกลัวกวาดลงมาจากเบื้องบน ทำเอาเกาะเล็กทั้งเกาะสั่นสะเทือน

เขาก้มมองเย่ชิวกับพวกจากที่สูง เอ่ยเสียงเย็นว่า “ข้าผู้อาวุโสรับรู้ได้ว่าพลังชีวิตขององค์ชายสิบขาดหายไปที่นี่ บอกมาว่า ใครเป็นคนฆ่าองค์ชายสิบ?”

หนิงฟานใจหดวูบ เงยหน้ามองไปทางเย่ชิวโดยไม่รู้ตัว

เย่ชิวสีหน้าเฉยสงบ ยกมือมาตบไหล่หนิงฟานเบา ๆ เอ่ยเสียงนุ่ม “ศิษย์เอ๋ย ดูให้ดี นี่คือบทเรียนแรกที่อาจารย์จะสอนเจ้า”

“เวลารับมือกับศัตรู อย่าได้ใจอ่อนเป็นอันขาด”

สิ้นคำ เย่ชิวเงยหน้า สายตาคมกริบประหนึ่งคมดาบพุ่งแทงใส่ท่านอูเทียนซาโดยตรง

“วึ้งง——”

สุญญากาศพลันสั่นไหว เจตจำนงกระบี่ที่มองไม่เห็นสายหนึ่งควบแน่นขึ้นกะทันหัน พลังวิญญาณทั่วทั้งฟ้าดินราวกับถูกดูดเกลี้ยงในชั่วพริบตา ไหลหลั่งมารวมกันที่ปลายนิ้วของเย่ชิว

ดวงตาของท่านอูเทียนซาหดแคบลงฉับพลัน ใจพลันเตือนภัยอย่างรุนแรง รีบรั้งพลังเวทย์ทั้งร่างขึ้นมาปะทุ เปลวไฟสีทองลุกโชนบ้าคลั่ง แปรเปลี่ยนเป็นแสงเทพป้องกันร่างสว่างจ้า

“แค่แมลงตัวน้อย ๆ กล้ากำเริบเสิบสันต่อหน้าผู้อาวุโสเช่นข้าด้วยหรือ”

ท่านอูเทียนซาคำรามลั่น สองมือร่ายอาคมติด ๆ กัน หอกยาวเล่มหนึ่งที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีทองผุดลอยขึ้นจากความว่างเปล่า เขากระโจนเหวี่ยงมันใส่เย่ชิวอย่างสุดแรง

“ตูม!”

หอกทองคำฉีกทะลุสุญญากาศ แบกพลังอำนาจสูงสุดพุ่งตรงไปยังหว่างคิ้วของเย่ชิว

ทว่าเย่ชิวเพียงยิ้มบาง ๆ ปลายนิ้วขยับลากผ่านอากาศอย่างแผ่วเบา “ฟัน——”

ฉัวะ!

แสงกระบี่สายหนึ่งสว่างวาบเจิดจ้าขึ้นมาทันที ราวกับทางช้างเผือกทิ้งตัวลงจากฟ้า เพียงพริบตาก็ผ่าแยกหอกทองคำออกเป็นสองซีก พลังที่เหลือยังไม่จาง มุ่งฟันตรงไปยังท่านอูเทียนซาโดยไม่ชะลอ

“อะไรนะ?”

ท่านอูเทียนซาหน้าถอดสีด้วยความตระหนก รีบเร่งเร้าพลังเวทย์ทั้งร่างขึ้นมาต้านทาน ทว่าแสงกระบี่สายนั้นกลับราวกับโล่งไร้ผู้ขวาง กรีดฝ่าแสงเทพป้องกันร่างของเขาอย่างง่ายดาย ทะลุผ่านหว่างคิ้วไปในชั่วแล่นเดียว

“พรืด!”

ร่างของท่านอูเทียนซาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ที่หว่างคิ้วปรากฏเส้นเลือดแดงฉานลากยาว สายตาค่อย ๆ เลือนลางไป เขาจ้องเย่ชิวตาค้าง เต็มหน้าไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “เ-เจ้า...เจ้าตกลงเป็นใครกันแน่...”

เย่ชิวยืนเอามือไพล่หลัง เอ่ยเสียงเรียบ “คนที่กำลังจะตายไปแล้ว จะถามให้มากความไปทำไมกัน”

ตูม!

ร่างของท่านอูเทียนซาระเบิดแตกในทันใด กลายเป็นหมอกโลหิตฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้า แม้แต่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกคมกระบี่เล่มนี้ทำลายล้างจนไม่เหลือซาก

หนิงฟานมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอย คอแห้งผาก หัวใจเต้นกระหน่ำแทบทะลุอก

กระบี่เดียว!

แค่กระบี่เดียว ผู้อาวุโสของจินอูจู๋ก็สลายเป็นผุยผง

นี่แหละหรือ...พลังของท่านอาจารย์?

เย่ชิวหันไปมองหนิงฟาน ยิ้มมุมปากน้อย ๆ “ศิษย์เอ๋ย จำไว้ได้หรือยัง?”

หนิงฟานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ศิษย์จะจดจำไว้อย่างขึ้นใจ!”

จางเหมยเจินเหรินที่ยืนอยู่ด้านข้างเม้มปากเบี้ยว พูดออกมาอย่างเปรี้ยวปนหมั่นไส้ “ทั้งวันมีแต่ทำเท่...เชี่ยเอ๊ย!”

จู่ ๆ จางเหมยเจินเหรินก็อุทานลั่น จ้องเย่ชิวเขม็งจนฟันขบกันกรอด ๆ

“ไอ้เด็กเวร แกเล่นกันได้ดีนี่หว่า!”

ถึงตอนนี้เขาถึงได้รู้สึกตัวเสียที ที่แท้เย่ชิวคิดจะรับหนิงฟานเป็นศิษย์มาตั้งแต่แรกแล้ว

“การกระดิกตัวแต่ละอย่างของไอ้เด็กเวรนั่น ดูเผิน ๆ เหมือนไร้จุดหมาย แท้จริงแล้วทุกก้าวเต็มไปด้วยเล่ห์กล”

“ช่วยหนิงฟานจากภัยร้ายก่อน ก็เพื่อให้เด็กมันซาบซึ้ง”

“จากนั้นก็มาทำเท่อีก จุดประสงค์ก็เพื่อให้หนิงฟานหลงเคารพบูชามัน”

“พลังบำเพ็ญเพียรของหนิงฟานก็อ่อนด้อย แถมยังหมกตัวอยู่บนเกาะมานาน จะเคยเห็นยอดฝีมือของแท้ที่ไหน แค่ไอ้เด็กเวรนั่นโชว์ฝีมือนิดหน่อย ก็ทำเอาหนิงฟานยอมสยบ”

“จากนั้นก็ช่วยหนิงฟานสร้างอาวุธวิเศษ มอบโอสถให้จนเด็กนั่นบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ตะคอกคำเดียวก็ไล่มหันตภัยสวรรค์ถอยห่าง ทำให้ความศรัทธาที่หนิงฟานมีต่อมันพุ่งถึงขีดสุด”

เขาถ่ายทอดหมัดพิชิตมังกรให้หนิงฟาน

หนิงฟานมีปัญญาบรรลุธรรมสูงล้ำ เย่ชิวแสดงท่ารบของหมัดพิชิตมังกรให้ดูเพียงรอบเดียว เขาก็จำได้เกือบหมดสิ้น

แววชื่นชมฉายวูบผ่านดวงตาของเย่ชิว “เสี่ยวฟาน หมัดพิชิตมังกรเน้นให้หมัดพุ่งออกไปดุจมังกร ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้ เจ้าดูให้ถี่ถ้วนอีกครั้ง——”

สิ้นเสียง เย่ชิวชกหมัดออกไปหนึ่งหมัด

ชั่วพริบตาเดียวลมหมัดก็ปั่นป่วนกระแทกซ้อน สุญญากาศถูกระเบิดเป็นโพรงมหึมา ราวกับมีมังกรพิโรธตัวหนึ่งกำลังจะพุ่งทะลักออกมา อานุภาพสะท้านฟ้าสะเทือนดิน

หนิงฟานกลั้นหายใจรวมสมาธิ จับจ้องดูทุกจังหวะการขยับตัวอันละเอียดอ่อนของเย่ชิว กระทั่งจังหวะลมหายใจก็ยังแอบจดจำไว้ในใจ

“ท่านอาจารย์ ศิษย์อยากลองดูบ้าง” หนิงฟานสูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าจัดท่าทางเตรียมพร้อม

เขาหลับตาลง ภาพพลังหมัดของเย่ชิวฉายซ้ำอยู่ในห้วงสมอง พลังเก้าอาทิตย์ภายในกายก็ไหลเวียนตามไป พลังเลือดและพลังชีวิตอันร้อนแรงพลุ่งพล่านไปตามเส้นลมปราณ

“ฮั่ก!”

หนิงฟานลืมตาขึ้นฉับพลัน ซัดหมัดออกไปเต็มแรง

“ตูม!”

แรงลมหมัดสั่นสะเทือน สุญญากาศก็ถูกทุบทะลุเป็นโพรงเช่นกัน แม้จะไม่ถึงกับสะท้านฟ้าดินอย่างของเย่ชิว แต่อานุภาพก็ร้ายกาจไม่น้อย

เย่ชิวพยักหน้าอย่างพอใจ “ไม่เลว ครั้งแรกก็ทำได้ถึงขนาดนี้ ปัญญาบรรลุธรรมของเจ้าไม่เลวจริง ๆ”

หนิงฟานดึงหมัดกลับ เอ่ยอย่างตื่นเต้น “ท่านอาจารย์ วิชาหมัดนี้ร้ายกาจเหลือเกิน! ศิษย์รู้สึกเหมือนพลังภายในร่างถูกปลุกเร้าขึ้นมาจนสุด ทุกหมัดที่ออกไปมันสะใจเหลือเกิน”

เย่ชิวหัวเราะพลางว่า “หมัดพิชิตมังกรเดิมทีก็เป็นวิชาหมัดที่แข็งกร้าวและดุดันที่สุดอยู่แล้ว พอเข้าคู่กับสภาพร่างกายของเจ้า อานุภาพยิ่งทวีคูณ เพียงแต่ท่าหมัดของเจ้าตอนนี้ยังไม่แน่นพอ ต้องหมั่นฝึกให้มากกว่านี้”

“ครับ ท่านอาจารย์!” หนิงฟานพยักหน้าอย่างจริงจัง

เย่ชิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “น้ำแข็งจะหนาสามฉื่อก็ไม่อาจก่อตัวได้ในวันเดียว การฝึกวิชาก็ไม่ใช่เรื่องวันสองวันเหมือนกัน วันนี้ก็เกิดเรื่องขึ้นตั้งมาก เจ้าไปพักก่อนเถอะ พอถึงค่ำ ข้าจะพาเจ้าออกทะเล”

“ออกทะเลตอนกลางคืน?” หนิงฟานชะงักงัน “ท่านอาจารย์ จะพาศิษย์ไปที่ไหนหรือครับ?”

เย่ชิวยิ้มบาง ๆ เอ่ยออกมาสามคำ

“จินอูจู๋!”