วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3184

แสงอรุณเพิ่งโผล่พ้นฟ้า

เหนือทะเลตะวันออก ผิวน้ำระยิบระยับเป็นประกาย แสงทองจากดวงอาทิตย์ส่องลงบนผิวน้ำสีคราม เกิดเป็นวงแสงเจิดจ้าทั่วผืนทะเล

สายลมอ่อนพัดผ่าน ยกเกลียวคลื่นเล็ก ๆ ให้ซัดกระทบกันเป็นริ้ว ๆ กลิ่นเค็มคาวจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ

เย่ชิวทั้งสามควบคุมดาบเหินฟ้า แสงดาบฉีกท้องนภาแล่นไปดุจสายฟ้า

หนิงฟานยืนอยู่บนกระบี่ รู้สึกได้ถึงสายลมทะเลที่โถมเข้ามาเต็มหน้า ในอกทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า

เวลานี้ ยังห่างจากเกาะเผาฟ้า ซึ่งเป็นที่สิงสถิตของจินอูจู๋ ราวเจ็ดถึงแปดแสนลี้ หากรักษาความเร็วแบบนี้ไว้ ก่อนฟ้ามืดก็ไปถึงได้แน่นอน

จู่ ๆ—

“ครืน ๆ ๆ!”

ที่เส้นขอบฟ้าบนผิวน้ำทะเล ไกลออกไป ปรากฏเงาดำมหึมาสามารถเก้าสายพุ่งทะลุกลุ่มหมอกเมฆออกมา แผ่ซ่านแรงกดดันแห่งเซียนอันรุนแรงถาโถมเข้ามาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว

ตอนแรกเงาดำนั้นยังเป็นแค่จุดเล็ก ๆ แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เผยให้เห็นรูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัวออกมา—นั่นคือเรือรบสำริดเก้าลำ

“นี่มัน……”

รูม่านตาหนิงฟานหดแคบ ขนทั้งตัวลุกซู่

เรือรบสำริดทั้งเก้าลำแล่นผ่าท้องฟ้ามา แต่ละลำยาวหลายสิบจั้ง ลำเรือทั้งลำเปล่งประกายโลหะเย็นเยียบ ตัวเรือสลักโทเท็มจินอู๋โบราณทั่วทั้งลำ แสงทองแสบตาสะท้อนกับเฉาเอียงอย่างเจิดจ้า

บนเสากระโดงเรือ แขวนธงสีทองแดงเข้ม ผืนธงปักลายอีกาทองสามขา โบกสะบัดอยู่กลางสายลมทะเลดังฟึ่บฟั่บ

น่ากลัวกว่านั้นก็คือ บนดาดฟ้าเรือรบสำริดทุกลำ ล้วนมีชายชราผู้หนึ่งยืนอยู่ ลมหายใจแต่ละคนลึกล้ำดุจมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง

เบื้องหลังพวกเขาเปลวไฟสีทองลุกโชน ดวงตาเย็นเยียบจ้องมองตรงมา ราวกับกำลังมองฝูงลูกแกะที่รอถูกเชือด

“พวกเขาเป็นเก้าท่านผู้อาวุโสใหญ่ของจินอูจู๋!” หนิงฟานร้องลั่น สีหน้าถอดสีซีดขาวราวกระดาษ

เขาเคยได้ยินบิดาเอ่ยถึง จินอูจู๋มีสิบผู้เฒ่าใหญ่ แต่ละคนล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน คนที่อ่อนที่สุดก็มีพลังขั้นราชานักบุญ

เก้าคนตรงหน้านี่แหละ คือเก้าจากสิบผู้เฒ่าใหญ่ของจินอูจู๋ ที่เหลืออยู่ นอกเหนือจากท่านอูเทียนซาที่ถูกเย่ชิวสังหารไปก่อนหน้า!

เบื้องหลังผู้อาวุโสจินอู๋แต่ละคน ยังมีองครักษ์เกราะทองยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่สิบคน ซึ่งอ่อนที่สุดก็มีระดับขอบเขตสื่อสารกับเทพแล้ว ทุกคนถือหอกทองคำไว้ในมือ ร่างกายแผ่จิตสังหารคมกริบออกมา

“โครม!”

เรือรบสำริดเก้าลำแล่นเคียงข้างกันมา ราวกับกำแพงทองแดงเหล็กกล้าอันไม่อาจฝ่า ทำท่าขวางกั้นผืนทะเลเบื้องหน้าเอาไว้

ตรงที่เรือรบแล่นผ่าน ผิวน้ำทะเลแยกออกโดยอัตโนมัติ กลายเป็นร่องน้ำลึกนับร้อยจั้งเก้าสาย ยากจะกลับมาประสานกันได้ในชั่วขณะ

“อาจารย์……” หนิงฟานมองไปยังเย่ชิวด้วยความตึงเครียด ฝ่ามือเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

แม้เขาจะเชื่อมั่นในพลังของเย่ชิว แต่พอเผชิญหน้ากับขบวนศัตรูยิ่งใหญ่ปานนี้ ใจเขาก็อดหวั่นไหวไม่ได้

เย่ชิวกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง มุมปากยังประดับรอยยิ้มจาง ๆ เอ่ยว่า “มาถึงพร้อมกันแบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหาทีละคน”

พูดจบ เขาหันไปมองจางเหมยเจินเหรินซึ่งกำลังนั่งดื่มเหล้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้าง ๆ

“เหล่าโต้วซี ให้โอกาสแกโชว์ฝีมือหน่อย ไปจัดการพวกมันซะ”

เย่ชิวมองออกตั้งนานแล้วว่า เก้าท่านผู้อาวุโสใหญ่ของจินอูจู๋ตรงหน้า มีอยู่สามคนที่ระดับพลังเทียบเท่ากับจางเหมยเจินเหริน ส่วนที่เหลือพลังด้อยกว่าจางเหมยเจินเหรินทั้งนั้น

หากจางเหมยเจินเหรินลงมือ แม้จะต้องใช้เวลาสักหน่อย แต่สังหารเก้าท่านผู้อาวุโสใหญ่ของจินอูจู๋ให้สิ้นไม่ใช่เรื่องยากเลย

“ไสหัวไป!” จางเหมยเจินเหรินกลอกตาใส่ทีหนึ่ง ก่อนจะบ่นอย่างหงุดหงิดว่า “แย่งศิษย์ของเต๋าเยี่ยไป แล้วยังจะให้เต๋าเยี่ยเป็นมือปืนให้เจ้าอีกหรือ? หน้าไม่อายเกินไปหน่อยหรือไง?”

“ยังโกรธไม่หายอีกเหรอ?” เย่ชิวส่ายหน้าอมยิ้ม ก่อนหันไปบอกหนิงฟานว่า “ฟานน้อย วันนี้อาจารย์จะสอนเจ้าอีกบทเรียน”

ว่าแล้ว เย่ชิวก็ก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างก็ปรากฏขึ้นห่างจากเรือรบสำริดเก้าลำตรงหน้าราวหนึ่งร้อยจั้ง

เขายืนไขว้มือไว้ด้านหลัง เสื้อคลุมขาวพลิ้วไสว ราวกับผู้เป็นเซียนที่ลงมาจากสวรรค์ก็ไม่ปาน

“ผู้ใดบังอาจ!” ท่านผู้อาวุโสใหญ่จินอู๋ที่ยืนอยู่ลำหน้า quะโกนถามด้วยเสียงเย็นเฉียบ เสียงดังดุจสายฟ้าฟาด ทำให้เกลียวคลื่นทะเลยกตัวเป็นคลื่นยักษ์โถมกระหน่ำ

เย่ชิวเอ่ยอย่างเรียบง่ายว่า “ข้ามาแค่จะบอกพวกเจ้าไว้ก่อนว่า ไท่จื่อจินอูที่สิบกับผู้อาวุโสคนนั้น ข้าเป็นคนสังหารเอง”

ประโยคเดียว ทำให้เก้าท่านผู้อาวุโสใหญ่ของจินอูจู๋โกรธเดือดพร้อมกัน

“สังหารไท่จื่อแล้วยังกล้ามาส่งตัวถึงที่ กล้าหาเรื่องตายถึงเพียงนี้เชียวหรือ!”

“ไม่เคยเห็นคนโอหังถึงเพียงนี้มาก่อน!”

“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร วันนี้ต้องชำแหละร่างแกให้แหลกเป็นหมื่นชิ้น!”

ชั่วพริบตาเดียว แรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงกลัวก็ซัดโหมมาดั่งสึนามิ ฟ้าดินทั้งผืนทะเลพลันเดือดพล่าน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน