วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3193

“ราชาจินอู ออกมารับความตายซะ!”

เสียงนั้นดังสนั่นประหนึ่งสายฟ้าจากเก้าสวรรค์ สั่นสะเทือนพระราชวังสุริยันจนโครงสร้างทั้งหลังไหวโอน เศษหินกระเบื้องมากมายร่วงกราวลงมาไม่ขาดสาย

ราชาจินอูเฒ่าสะบัดหน้าเงยขึ้นฉับพลัน แววตาจิตสังหารพุ่งทะลัก “ข้าเดิมทีตั้งใจจะไปหามึงเอง ไม่คิดเลยว่ามึงจะโผล่มาให้ฆ่าถึงที่ ฮึ!”

ร่างเขาพลิ้วไหววูบเดียวก็ทะยานออกจากท้องพระโรง ลอยตัวกลางอากาศ มองไปยังทิศทางที่เสียงดังมานั้น

ก็เห็นกลางท้องฟ้าเหนือเกาะเผาฟ้า มีกระบี่ยักษ์เล่มหนึ่งพาดขวางนภา บนกระบี่นั้นยืนอยู่สามเงาร่าง

ผู้ที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดเป็นชายหนุ่มชุดขาว ผมดำขลับดุจหมึก ดวงตาคมกริบประหนึ่งสายฟ้า กำลังจ้องเขาอย่างเย็นชา

“เป็นมึง…ที่ฆ่าสิบองค์รัชทายาทของเผ่าจินอูจู๋ข้า กับลูกชายทั้งเก้าของข้าใช่ไหม?”

เสียงราชาจินอูเฒ่าเย็นเยียบ เปลวไฟรอบตัวพลุ่งพล่านไม่หยุด แรงกดดันแห่งเซียนของกึ่งจักรพรรดิถูกปลดปล่อยออกมาเต็มที่โดยไม่ปิดบัง

เย่ชิวไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนตรง เอ่ยเสียงเรียบ “ใช่ ข้าเอง”

“มึงเป็นใครกันแน่? ทำไมต้องเล่นงานเผ่าจินอูจู๋ของข้าขนาดนี้?” ราชาจินอูเฒ่ากดกลั้นโทสะเอาไว้ ถามเสียงต่ำ

“ข้าชื่อเย่ฉางเซิง” เย่ชิวเอ่ยเสียงดังฟังชัด

เย่ฉางเซิง?

ทำไมชื่อฟังดูคุ้นหูนัก?

ทันใดนั้น ราชาจินอูเฒ่าก็นึกขึ้นได้ ถามว่า “มึงคือเย่ฉางเซิงที่อยู่อันดับหนึ่งในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิใช่ไหม?”

เย่ชิวตอบ “ถูก”

“เผ่าจินอูจู๋ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับมึง ทำไมต้องฆ่าลูกข้าด้วย?” ราชาจินอูเฒ่ากระแทกเสียงด้วยความโกรธ

เย่ชิวหยิบดาบหักเล่มนั้นออกมา ถามว่า “มึงจำดาบนี้ได้ไหม?”

ราชาจินอูเฒ่าจ้องมองอยู่นาน จู่ ๆ ก็ผุดความทรงจำขึ้นมาได้ ตอนเขายังเด็กเคยเห็นดาบหักเล่มนี้มาก่อน จึงถามออกมาว่า “มึงเป็นคนของสำนักกระบี่ชิงหยุนรึ? อย่างนี้นี่เอง”

เย่ชิวเอ่ยเสียงเย็น “ผู้ใดฆ่าคน ผู้นั้นย่อมถูกฆ่าตอบแทน”

“ก็แค่ราชานักบุญไร้เทียมทานคนหนึ่ง กล้าพูดจาโอหังต่อหน้าข้า ช่างไม่รู้ที่สูงที่ต่ำ” ราชาจินอูเฒ่าคำราม “วันนี้ข้าจะฆ่ามึงก่อน จากนั้นจะไปดินแดนตะวันออก ถล่มสำนักกระบี่ชิงหยุนให้ราบ!”

คำพูดเพิ่งขาดหาย ร่างเขาก็กลายเป็นลำแสงสีทองพุ่งทะยานตรงเข้าใส่เย่ชิวในฉับพลัน

“เหล่าโต้วซี พวกมึงถอยออกไปไกล ๆ” เย่ชิวว่าแล้วก้าวออกหนึ่งก้าว พุ่งเข้าปะทะราชาจินอูเฒ่าก่อนเอง

เขาเองก็อยากดูเหมือนกันว่า ราชาจินอูเฒ่าคนนี้ แท้จริงมีฝีมือแค่ไหนกันแน่

ทั้งสองปะทะกันในชั่วพริบตา

“ตูม!”

ฟ้าดินสั่นสะเทือน สุญญากาศแตกร้าว

ทันใดนั้น กระแสพลังน่าสะพรึงกลัวลูกหนึ่งก็ระเบิดออกจากใจกลางสนามรบ ราวกับทะเลใหญ่ระเบิดแตก คลื่นพลังกวาดล้างไปทั่วฟ้าดินในชั่วกะพริบตา

ชั่วขณะนั้น สรรพชีวิตไม่ต่างอะไรกับมดปลวก

จางเหมยเจินเหรินพาหนิงฟานหนีล่วงหน้ามาไกลหมื่นลี้แล้ว ส่วนเหล่าองครักษ์เกราะทองบนเกาะเผาฟ้า ไม่อาจทนรับกระแสพลังของยอดฝีมือทั้งสองได้เลย บางคนทรุดกายหมอบกับพื้น เลือดทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด บางคนยิ่งไปกว่านั้น ถูกแรงสั่นสะเทือนใส่จนสลบเหมือดไปตรงนั้น

ชั่วอึดใจ ต่อมา สองร่างในสนามรบก็ผละออกจากกัน ยืนประจันหน้ากันอยู่คนละฝั่งของขอบฟ้า

ก็คือเย่ชิวกับราชาจินอูเฒ่านั่นเอง

ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันข้ามท้องนภา จ้องตาอีกฝ่าย แววตาคมกล้าราวกับกระบี่สวรรค์

“ไม่น่าแปลกใจที่ฆ่าสิบผู้เฒ่าใหญ่ของเผ่าข้า กับลูกชายทั้งเก้าของข้าได้ พลังการต่อสู้ของมึงได้ก้าวล้ำเหนือขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุดทั่วไปไปนานแล้ว มึงคือผู้ไร้พ่ายในขอบเขตเดียวกันจริง ๆ” ราชาจินอูเฒ่าพูดเสียงขรึมมืด

“ข้าไม่ใช่แค่ไร้พ่ายในขอบเขตเดียวกัน ข้ายังสามารถฝืนชะตาฆ่าจักรพรรดิได้ด้วย” เย่ชิวแม้ปากยิ้มอยู่ แต่หนึ่งมือที่ซ่อนไว้ด้านหลังกำลังสั่นเล็กน้อย

เมื่อครู่เขาปะทะกับราชาจินอูเฒ่าตรง ๆ หนึ่งกระบวนท่า แม้จะรับการโจมตีของราชาจินอูเฒ่าไว้ได้ แต่กระดูกมือขวาของเขาแตกละเอียดทั้งมือนานแล้ว

นี่แหละคือพลังของกึ่งจักรพรรดิ

ถึงแม้เย่ชิวจะไร้พ่ายในขอบเขตเดียวกัน พลังการต่อสู้ทิ้งห่างขอบเขตราชานักบุญไร้เทียมทานขั้นสูงสุดออกไปไกล ขนาดหนึ่งเท้าเขาเหยียบเข้าไปในธรณีกึ่งจักรพรรดิแล้วด้วยซ้ำ ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกึ่งจักรพรรดิที่แท้จริง ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอยู่ดี

เพียงจู่โจมกันครั้งเดียว เขาก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว นั่นแสดงให้เห็นว่าศึกต่อจากนี้จะต้องสาหัสสากรรจ์เพียงใด

แต่เย่ชิวหาได้หวาดหวั่นไม่

เพราะผู้แข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่เคยกลัวแรงกดดันหรือความยากลำบาก ตรงกันข้าม แรงกดดันและวิกฤตต่างหาก ที่จะผลักดันให้ผู้แข็งแกร่งเติบโตเร็วขึ้น

“ฝืนชะตาฆ่าจักรพรรดิ? ปากเก่งไม่เบา!”

ราชาจินอูเฒ่าหัวเราะเยาะ “เย่ฉางเซิง มึงคิดว่าแค่ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อผู้มีโอกาสบรรลุเป็นจักรพรรดิ ก็จะพิสูจน์มหาธรรมขึ้นเป็นจักรพรรดิได้จริง ๆ งั้นรึ? เลิกฝันกลางวันเสียเถอะ”

ถัดมาทันที เย่ชิวพ่นเลือดคำใหญ่ ร่างปลิวกระเด็นถอยไปหลายพันลี้

“อาจารย์!” หนิงฟานที่อยู่ไกลลิบร้องลั่น อยากจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่โดนจางเหมยเจินเหรินคว้าตัวไว้

“อย่าเข้าไป! ศึกของกึ่งจักรพรรดิ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะสอดมือได้!” จางเหมยเจินเหรินพูดเสียงหนัก

เย่ชิวฝืนคุมร่างให้มั่นคง เช็ดเลือดที่มุมปากออก แววตากลับทอประกายเจตจำนงแห่งสงครามยิ่งกว่าเดิม

เขาสูดหายใจลึก พลังเลือดและพลังชีวิตภายในกายคำรามกึกก้อง บาดแผลทั้งหลายฟื้นตัวในชั่วพริบตา

“สู้ต่อ!”

เย่ชิวตะโกนลั่น พุ่งเข้าใส่ราชาจินอูเฒ่าอีกครั้ง

“ไม่รู้จักตาย!” ราชาจินอูเฒ่าหัวเราะเย็น หอกยาวสีทองกวาดเป็นวงกว้าง แสงหอกกลายเป็นสายรุ้งทองยาวนับพันจ้าง ฉีกท้องฟ้าออกเป็นทาง

เย่ชิวสะบัดดาบหัก แสงกระบี่คำรามดุจมังกร ปะทะกับแสงหอกอย่างรุนแรง

ทั้งสองต่อสู้จากท้องฟ้าลงสู่ท้องทะเล จากท้องทะเลกลับขึ้นสู่เก้าสวรรค์ ทุกที่ที่ผ่านไป ภูผาแม่น้ำแตกสลาย ดวงอาทิตย์จันทร์ดาวเหมือนถูกบดบังสิ้น

“ครืน!”

ราชาจินอูเฒ่าพลิกกระบวนท่ากะทันหัน ใช้หอกยาวเหมือนท่ากระบอง ยกขึ้นฟาดลงมาจากด้านบน

หนึ่งกระบวนท่านี้อัดแน่นด้วยพลังเต็มกำลังของกึ่งจักรพรรดิ แม้ลำหอกยังไม่ทันถึงตัว แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวก็ทำให้สุญญากาศใต้ฝ่าเท้าเย่ชิวทรุดตัวลงแล้ว

เย่ชิวชูดาบขึ้นรับ แต่กลับได้ยินเสียง “กร๊อบ!” ดังขึ้น ดาบหักหักซ้ำอีกครั้ง เหลือเพียงด้ามดาบอยู่ในมือ

“อึก!” เย่ชิวครางต่ำ ถูกแรงหอกกระแทกใส่จนร่างร่วงตกจากท้องฟ้าลงสู่พื้นดิน ทว่าหาได้ร่วงอยู่นาน เขาก็ทะยานขึ้นสู่ฟ้าอีกครั้ง

หาได้รู้ไม่ ว่าในยามนั้นเอง หอกยาวในมือราชาจินอูเฒ่ากำลังส่องแสงเจิดจ้า อักขระเวทมนตร์บนลำหอกสว่างโรจน์ ปล่อยกลิ่นอายทำลายล้างฟ้าดินออกมา

“จบกันได้เสียที!”

ราชาจินอูเฒ่าคำรามก้อง ฟาดหอกในมือออกไปสุดแรง

ขณะที่หอกหลุดมือ มันก็กลายเป็นรุ้งยาวเส้นหนึ่ง แบกเอาประกายคมที่ไม่อาจต้านทานได้ พุ่งทะลุหัวของเย่ชิวในชั่วพริบตา ตรึงเขาไว้กลางสุญญากาศ

“พรวด—”

สายเลือดพุ่งกระเซ็น ย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีแดงฉาน