วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3198

ตึง!

เย่ชิวก้าวเท้าที่สองออกไป สุญญากาศสั่นไหวระริก

พลังทั้งร่างของเขาปะทุขึ้นอีกระลอก แสงทองคำรอบกายลุกโชติช่วงดั่งเพลิงเผาไหม้ สาดสะท้อนท้องฟ้าครึ่งด้านให้สว่างจ้าเจิดจรัส

ตึง! ตึง! ตึง!

เย่ชิวก้าวพรวด ๆ ต่อเนื่อง ทุกก้าวที่เหยียบลงไป ราวกับเหยียบลงบนชีพจรของฟ้าดิน ทั้งผืนทะเลพลันสั่นสะเทือน คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำสูงลิบลิ่ว

เขายังก้าวต่อไป

เมื่อก้าวที่เก้าทิ้งลงมา—

ตูม!

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนพุ่งระเบิดจากกายในเย่ชิว เขาอาบอึงอยู่ในแสงทองคำ เส้นผมดำปลิวสะบัด ดวงตาทั้งคู่ส่องสว่างดั่งคบเพลิง ราวเทพสงครามที่ก้าวออกมาจากกาลก่ำกูล โอ่อ่าจนสุญญากาศยังต้องร่ำครวญ

จางเหมยเจินเหรินอุทานออกมาว่า “พอระดับพลังพุ่งขึ้น เก้าก้าวเก้าสวรรค์ยังดุร้ายกว่าก่อนร้อยเท่า เจ้ากระต่ายน้อยนี่คิดจะฝืนฟ้าชัด ๆ!”

ท่ามกลางสุญญากาศ

ดวงตาของราชาจินอูเฒ่าหดวูบ ความรู้สึกถึงภัยคุกคามผุดขึ้นมาแผ่วหนึ่งในใจ

เขาแทบไม่เชื่อว่า ในแดนจักรพรรดิรองของตัวเอง เย่ชิวกลับยังสามารถปะทุพลังรุนแรงถึงเพียงนี้ได้

“ทำเป็นผีหลอกคน!” ราชาจินอูเฒ่ากระชากเสียงก้อง ฝืนกดความกระสับกระส่ายในอกลงไป หอกยาวสีทองชี้ตรงไปยังเย่ชิว “ต่อให้เจ้ามีเล่ห์กลสักหมื่นอย่าง วันนี้ข้าก็ต้องฟันเจ้าให้ได้”

เย่ชิวไม่ตอบโต้คำใด กลับทำกิริยาที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง...

เขาเก็บดาบเซวียนหยวนกลับเข้าฝัก

“หืม?” ราชาจินอูเฒ่าชะงักไปแวบหนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มเหี้ยม “ถึงขั้นไม่ใช้ดาบแล้วหรือ? ดูท่าเจ้าก็รู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ รีบร้อนอยากตายเต็มแก่สินะ”

เสียงของเย่ชิวสงบนิ่ง ทว่ากลับอัดแน่นด้วยความมั่นใจที่หาที่เปรียบมิได้ “จะฆ่าเจ้า ข้าไม่เห็นจำเป็นต้องใช้ดาบเลย”

พูดจบ เขาก็กำหมัดขวาแน่นฉับพลัน เจตจำนงไร้ผู้ต่อต้านระเบิดออกจากกำปั้น

“หาเรื่องตาย!” ราชาจินอูเฒ่าโกรธจนสุดขีด ทวนยาวพุ่งดุจสายฟ้า แบกแรงทำลายล้างฟ้าดินทะลวงใส่ศีรษะเย่ชิว

เย่ชิวไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว เหวี่ยงหมัดออกไปตรง ๆ

ตูม!

เสียงปะทะอันกึกก้องแทบทำให้แก้วหูแตกสะท้อนกังวานไปทั่วฟ้าดิน

สิ่งที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็คือ เย่ชิวกลับใช้เพียงหมัดเนื้อหนังของตน ต้านรับหอกยาวสีทองนั้นอย่างจัง

น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ กำปั้นของเขาไม่เป็นอะไรเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับสั่นสะเทือนจนหอกยาวสั่นครืด ๆ!

“อะไรนะ?” ราชาจินอูเฒ่าหน้าถอดสี “มันจะเป็นไปได้ยังไง!”

ในขอบเขตพลังของตนเอง เย่ชิวไม่เพียงไม่ถูกกดพลังไว้ กลับยิ่งทำให้พลังการต่อสู้ของเขาพุ่งทะยาน สวนทางกับหลักสามัญอย่างสิ้นเชิง

“เจ้านกแก่ รับหมัดไป!”

เย่ชิวไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ครุ่นคิด ร่างของเขาเคลื่อนดุจสายลม พริบตาเดียวก็ประชิดตัว หมัดขวากระแทกลงมาดั่งอุกกาบาตตก

ตูม!

หมัดนี้ดูเรียบง่ายไร้ลูกเล่น ทว่าภายในกลับซ่อนพลังทำลายภูผาโค่นศิขรินเอาไว้

ราชาจินอูเฒ่าถูกหมัดเดียวซัดปลิวถอยไปไกลนับพันจ้าง แขนทั้งสองชาไปหมด พลังเลือดและพลังชีวิตในทรวงอกพลุ่งพล่านปั่นป่วน

“พรวด!” มุมปากเขาพ่นโลหิตสีทองออกมาเป็นสาย ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ฉัวะ!

เย่ชิวก้าวข้ามช่องว่างพุ่งประชิดอีกครั้ง หมัดที่สองตามติดมาทันที

หมัดนี้ดุเดือดยิ่งกว่าก่อนหน้าเสียอีก ส่วนปลายหมัดที่พุ่งผ่านไป สุญญากาศแตกสลายทีละชิ้น กลายเป็นเส้นทางสีดำสนิทหนึ่งเส้น

“จินอูเผาฟ้า!”

ราชาจินอูเฒ่าคำรามก้อง เปลวสุริยันแท้ทั่วร่างลุกโชน หอกยาวในมือแปรสภาพเป็นมังกรไฟพุ่งเข้าปะทะ

ปัง!

หมัดกับหอกปะทะกัน เกิดแสงสว่างแสบตาพุ่งกระจาย พายุพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวกวาดซัดออกไปทุกทิศทาง เกิดหลุมดำยักษ์นับไม่ถ้วนรอบด้าน ราวกับเป็นประตูสู่นรกเก้าภพ ทำเอาหนังศีรษะผู้ชมด้านล่างชาวาบ

แคร๊ก!

ถัดมา เสียงแตกหักชวนขนหัวลุกดังขึ้น ราชาจินอูเฒ่าตกตะลึงสุดขีด เมื่อพบว่าหอกยาวสีทองในมือของตัวเอง ปรากฏรอยร้าวขึ้นมาจนได้

“นี่มัน...”

ยังไม่ทันให้เขาตั้งสติ หมัดที่สามของเย่ชิวก็พุ่งลงมาแล้ว

ตูม!

หมัดนี้ราวกับจะทลายฟ้าเวียนว่ายหมื่นกัลป์ให้ทะลุเป็นรู!

ราชาจินอูเฒ่าหลบอย่างลนลาน แต่ก็ยังถูกแรงหมัดเฉียดโดนหัวไหล่ซ้ายเข้าอย่างจัง

“เย่ฉางเซิง นี่เจ้าเป็นคนบีบให้ข้าต้องทำ!”

ตอนนี้ยังไม่จบ โปรดกดหน้าถัดไปเพื่ออ่านความมันต่อ!

เสียงอาฆาตของราชาจินอูเฒ่าดังเล็ดลอดออกมาจากหมอกโลหิตนั้น ถัดมา กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างก็พลันระเบิดพุ่งขึ้นอย่างเฉียบพลัน

“แย่แล้ว!” จางเหมยเจินเหรินหน้าถอดสี “ไอ้นกแก่ตัวนั้นคิดจะระเบิดตัวเอง เจ้ากระต่ายน้อย ถอยเร็ว!”

หนิงฟานพอได้ยินก็หน้าซีดเผือด

การที่กึ่งจักรพรรดิระเบิดตัวเอง พลังเพียงพอจะทำลายทุกสรรพสิ่งในระยะสิบหมื่นลี้ ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเดียวกันก็ยังต้องถอยห่างไปไกล

ทว่าเย่ชิวไม่เพียงไม่ถอย กลับพุ่งตรงเข้าใส่หมอกโลหิตนั้นแทน

“คิดจะระเบิดตัวเอง? ได้ขออนุญาตหมัดของข้ารึยัง?”

หมัดขวาของเย่ชิวกำแน่นฉับพลัน เคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์หมุนวนอย่างบ้าคลั่งภายในกาย เจตจำนงไร้ผู้ต่อต้านที่ไม่เคยมีมาก่อนควบแน่นอยู่บนปลายหมัด

ตูม!

เย่ชิวเหวี่ยงหมัดออกไป ฟ้าดินรอบด้านพลันเงียบงัน

ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น ฝุ่นผงในสุญญากาศยังหยุดเคลื่อนไหว

เพียงเห็นว่ากำปั้นของเย่ชิวส่องสว่างเจิดจ้ากว่าพระอาทิตย์เสียอีก เส้นทางที่ปลายหมัดพุ่งผ่านไป อากาศแตกสลายทีละส่วน กลายเป็นทางเดินลึกลับสีดำสนิทหนึ่งสาย

ตูมมม——

ขณะหมัดแสงปะทะเข้ากับหมอกโลหิต พลังงานคลื่นที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดาวระเบิดก็ปะทุออกมา

แคร๊ก!

เสียงแตกหักใสชัดดังสะท้อนก้องไปทั่วฟ้าดิน

ราชาจินอูเฒ่าตกใจจนขวัญหนี เมื่อพบว่า กลิ่นอายและพลังทั้งหมดของตนนั้น ถูกหมัดเดียวนี้สลายไปอย่างดื้อ ๆ

ไม่เพียงเท่านั้น วิญญาณแท้ของเขาเกือบจะถูกหมัดนี้บดขยี้จนแหลกเป็นผุยผง

“ไม่นะ——”

ราชาจินอูเฒ่ากรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง หมอกโลหิตสีทองพลุ่งพล่านดั่งเดือดพล่าน พยายามรวบรวมพลังอีกครั้งเพื่อจุดระเบิดตัวเองซ้ำ

ทว่าในหูเขากลับดังขึ้นด้วยเสียงเย็นเยียบของเย่ชิว

“ไปตายซะ!”