วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3200

ราชาจินอูเฒ่าหนีหัวซุกหัวซุนไปพลาง ตะโกนข่มขู่ทั้งที่ภายในหวั่นไหวว่า “เย่ฉางเซิง ถ้าเจ้ายังไม่หยุด ผมกลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!”

ขู่ผมงั้นเหรอ?

เย่ชิวหัวเราะออกมา

คำขู่ไร้ประโยชน์แบบนี้ เขาไม่ใส่ใจอยู่แล้ว

ถ้าแค่กลายเป็นผีแล้วล้างแค้นได้ งั้นในโลกนี้จะมีคนชั่วมากมายยังใช้ชีวิตสบายดีอยู่ได้ยังไง?

เย่ชิวหัวเราะเย็น “งั้นก็ไปเป็นผีซะ!”

พูดจบ ความเร็วของเขาก็พุ่งพรวดขึ้นสามเท่า ในพริบตาก็ไล่กวดเข้าใกล้ ต่อยหมัดหนึ่งใส่กลางแผ่นหลังราชาจินอูเฒ่า

“ปัง!”

แขนขวาทั้งท่อนของราชาจินอูเฒ่าระเบิดแตกกระจุย กระดูกสีทองโผล่พ้นเนื้อ เลือดเนื้อกระเซ็น เละไม่เหลือสภาพ

แต่ราชาจินอูเฒ่ากลับอาศัยแรงหมัดนั้นพุ่งกระโจนขึ้นไปข้างหน้า พร้อมกันนั้นใช้มือซ้ายฉีกเปิดรอยแยกมิติออกหนึ่งเส้น แล้วมุดตัวเข้าไปทั้งร่าง

“คิดจะหนี?” เย่ชิวเปิดดวงตาสวรรค์ขึ้น สัมผัสเทพกวาดออกไปล็อกจับความปั่นป่วนในสุญญากาศ ล่วงหน้าคาดเดาตำแหน่งที่ราชาจินอูเฒ่าจะโผล่ แล้วรีบไปดักรอหนึ่งก้าว

ทันทีที่ราชาจินอูเฒ่าทะลุออกมาจากสุญญากาศอีกด้านอย่างโซซัดโซเซ ด้านหน้ากลับเป็นหมัดหนึ่งที่เปล่งแสงทองคำสว่างจ้า

“ไม่นะ—”

“บึ้ม!”

หมัดนั้นซัดเข้ากลางหน้าอย่างจัง ดั้งจมูกยุบ ฟันปลิวกระจาย ใบหน้าทั้งแถบยุบยับจมลงไป

ทันใดนั้น ราชาจินอูเฒ่าก็ราวกับว่าวที่เชือกขาด ร่างปลิวกระเด็นลอยไปไกล จนกระเด็นไปถึงไกลออกไปหมื่นลี้ถึงได้ฝืนหยุดร่างเอาไว้ได้

“น่าเสียดาย จินอู่อี้จู๋มีร่างกายแข็งแกร่งเป็นทุนเดิม ไหนจะไอ้เจ้าแก่บ้านั่นยังเป็นผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ ถ้าไม่อย่างนั้น เมื่อกี้หมัดเดียวก็น่าจะเอาชีวิตมันได้แล้ว”

เย่ชิวบ่นเสียดายในใจ

“แค่ก แค่ก……” ราชาจินอูเฒ่าไอเป็นเลือดไม่หยุด ดวงตาในที่สุดก็ฉายแววหวาดกลัวขึ้นมา “คุณชายเย่ ผมว่าพวกเรานั่งคุยกันดี ๆ ก็ได้…”

“สายไปแล้ว” เย่ชิวไม่คิดจะให้โอกาสราชาจินอูเฒ่าแม้แต่นิด เงาร่างเคลื่อนไหววูบเหมือนภูตผี ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าอีกฝ่าย แล้วกระหน่ำหมัดออกไปอีกครั้ง

ราชาจินอูเฒ่าฝืนยกแขนซ้ายขึ้นมาบัง ทว่าได้ยินเพียงเสียง “กร๊อบ” กระดูกแขนก็หักสะบั้นในทันที

เขาอาศัยแรงถอยร่นออกไปอีก เลือดไอออกมาจากปากไม่หยุด พลังชีวิตอ่อนแรงจนถึงขีดสุด

“ผมเป็นกึ่งจักรพรรดิ…ทำไมถึงสู้เขาไม่ได้…ผมตายไม่ได้…ผมคือราชาจินอู…” ราชาจินอูเฒ่าพึมพำกับตัวเอง สายตาพลันแข็งกร้าวขึ้น กัดฟันพูดว่า “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ให้ตายไปด้วยกันแล้วกัน”

สิ้นคำ เขายกมือทั้งสองขึ้นมาร่ายอาคมอย่างรวดเร็วอยู่ตรงหน้า ทว่าในจังหวะนั้นเอง กลับมีเสียงที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ดังขึ้นมา

“หยุดมือ!”

เสียง quátเบา ๆ ดังสะท้อนขึ้นอย่างกะทันหัน

เย่ชิวเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็เห็นชายหนุ่มสวมชุดยาวสีทองก้าวเดินเหยียบอากาศเข้ามา

ใบหน้าชายหนุ่มคล้ายราชาจินอูเฒ่าราวเจ็ดส่วน แต่หน้าซีดขาวราวกระดาษ เรือนกายผอมบางโงนเงนไปมาตามแรงลม ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงมาก็ไอเป็นเลือดออกมาหนึ่งคำ

เย่ชิวก็พลันเข้าใจทันที ชายหนุ่มคนนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นองค์รัชทายาทคนเดียวที่ยังเหลือรอดจากจินอูจู๋สิบองค์รัชทายาท—

องค์ชายหกจินอู!

กระนั้นเย่ชิวก็ยังไม่ลดความระแวดระวัง เขาแอบเปิดดวงตาสวรรค์ขึ้นมาดู เห็นว่าบริเวณหว่างคิ้วของชายหนุ่มถูกพลังความตายหนาทึบพันวนอยู่ เห็นได้ชัดว่าลมปราณโรคร้ายพรากชีวิตไปถึงขั้นสุดท้ายแล้ว อีกไม่นานก็ต้องตายแน่

“เจ้าเล็กหก เจ้าจะมาทำอะไร รีบไป!” ราชาจินอูเฒ่าตะโกนใส่ชายหนุ่มด้วยเสียงร้อนรนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ชายหนุ่มส่ายหน้าเบา ๆ เลือดสดที่ไหลจากมุมปากซึมเปื้อนบนอาภรณ์ทอง “ท่านพ่อ พี่ชายทั้งเก้าคนตายหมดแล้ว สิบผู้เฒ่าใหญ่ก็ล้มตายหมด ผมจะหนีไปที่ไหนได้อีก?”

“จะไปที่ไหนก็ช่าง แต่รีบไปเดี๋ยวนี้!” ดวงตาราชาจินอูเฒ่าแดงก่ำ ตะโกนลั่น “ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี!”

“แทนที่จะหนีเอาชีวิตรอดอย่างทุรนทุราย…” ไท่จื่อที่หกไอเป็นเลือดออกมาอีกคำ เปื้อนเสื้ออกด้านหน้าจนแดงฉาน แล้วพูดต่อ “สู้ตายไปพร้อมเกาะเผาฟ้าจะดีกว่า อย่างน้อย ที่นี่ก็เป็นบ้านเกิดของผม”

เขาเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ จะให้มาฆ่าตัวตายได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นราชาของจินอู่อี้จู๋!

ในฐานะราชา แม้ต้องตาย ก็ต้องตายอย่างสมศักดิ์ศรีของราชา!

จะให้พ่อลูกเขาฆ่าตัวตาย แบบนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นการเหยียบย่ำ ดูถูกศักดิ์ศรีพวกเขาอย่างที่สุด

“ได้” องค์ชายหกจินอูตอบรับอย่างไม่ลังเล หันไปมองราชาจินอูเฒ่า “ท่านพ่อ ตลอดหลายปีที่ผมป่วยหนัก ทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก สำหรับผมแล้ว ความตายกลับเป็นการปลดปล่อย”

“แล้วท่านล่ะ?” น้ำเสียงไท่จื่อที่หกค่อย ๆ นุ่มลง “สิบผู้เฒ่าใหญ่กับพี่ชายทั้งเก้าคนตายหมดแล้ว ต่อให้วันนี้ท่านรอดไปได้ ช่วงชีวิตที่เหลือก็มีแต่ความทรมาน ไม่สู้…เดิมพันเอาชีวิตเพื่อเปิดทางรอดให้เผ่าพันธุ์คนอื่นดีไหม?”

ร่างทั้งร่างของราชาจินอูเฒ่าสั่นระริก ม่านตาสีทองคลอไปด้วยหยาดน้ำ “เจ้าเล็กหก อย่าไปเชื่อคำพูดเย่ฉางเซิง เขาหลอกเรา เผ่ามนุษย์เจ้าเล่ห์ที่สุดแล้ว”

“ผมรู้ว่าเผ่ามนุษย์ไว้ใจไม่ได้ แต่พวกเรามีทางเลือกอื่นไหม?” ไท่จื่อที่หกหัวเราะอย่างขมขื่น “เพื่อเผ่าพันธุ์ของเรา เราจำเป็นต้องเดิมพันสักครั้ง ท่านพ่อ ลูกไม่กตัญญู…ขอท่านโปรดไปตายเถอะ”

“เจ้า…” ริมฝีปากราชาจินอูเฒ่าสั่นระริกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับเย่ชิว “เย่ฉางเซิง ถ้าผมฆ่าตัวตาย ท่านจะยอมปล่อยลูกชายผมไหม?”

จะเป็นไปได้ยังไง?

เย่ชิวเชื่อเสมอมาว่าต้องถอนรากถอนโคนให้หมด แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่ขัดข้องเลยหากราชาจินอูเฒ่าจะฆ่าตัวตายเอง

เย่ชิวจึงกล่าวว่า “เจ้าฆ่าตัวตายก่อน ค่อยว่ากัน”

“เย่ฉางเซิง ถ้าแกกล้าผิดสัญญา ผมกลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยแกไป” ราชาจินอูเฒ่าพูดจบก็ฟาดฝ่ามือลงกลางอกตัวเองอย่างแรง

พรวด!

ราชาจินอูเฒ่าพ่นโลหิตวิญญาณออกมาคำหนึ่ง เลือดนั้นแตกกระจายกลางอากาศกลายเป็นอักขระเวทมนตร์สีทองนับไม่ถ้วน ก่อนจะถักทอเป็นโซ่ตรวนพุ่งเข้ามาพันธนาการเย่ชิวในชั่วพริบตา

“วิชาอาคมต้องห้ามจินอู โซ่ตรวนสายเลือด!”

ในขณะนั้นเอง พลังชีวิตทั่วร่างองค์ชายหกจินอูพลันพุ่งทะยาน พุ่งตัวขึ้นมาอย่างดุจสายฟ้า กระแทกฝ่ามือหนึ่งเข้าที่ร่างของเย่ชิวเต็มแรง