วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3230

ทั่วทั้งฟ้าดินเงียบสงัด

“จบ、จบแล้วเหรอ?” หนิงฟานพูดตะกุกตะกัก กลืนน้ำลายฝืดคอลงไปหนึ่งอึก

เสื้อผ้าของเขาถูกเหงื่อเย็นชุ่มไปหมด ตั้งนานแล้ว พอสายลมทะเลพัดมาก็เผลอสั่นสะท้านขึ้นมาหนึ่งที

ชู่ชู่ใบหน้าซีดขาว เสียงสั่นน้อย ๆ ถามว่า “พี่ชายเย่ ท่านผู้อาวุโสคนนั้น…”

“ไอ้ลูกกระต่ายน้อย…” จางเหมยเจินเหรินกลืนน้ำลายลงคอเหมือนกัน แล้วถามตามว่า “ข้างในโลงศพทองคำนั่นแท้จริงแล้วเป็นตัวตนใหญ่โตระดับไหนกันแน่?”

ในจังหวะนั้นเอง เสียงของหญิงสาวลึกลับก็ดังขึ้นมา

“ข้าจะพักแล้ว ไม่มีอะไรอย่าเรียกข้า”

เสียงหญิงสาวลึกลับฟังดูเหนื่อยล้าเหลือเกิน จากนั้น โลงศพทองคำจึงค่อย ๆ เก็บพลังชีวิตกลับคืน บัวเขียวหดเล็กลงอีกครั้ง แผ่วไหวเบา ๆ ลอยกลับไปอยู่บนฝาโลง ราวกับว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

ต่อมา โลงศพทองคำก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว หายกลับเข้าไปในดวงตาของเย่ชิว

รูม่านตาเย่ชิวหดวูบอย่างรุนแรง ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าหญิงสาวลึกลับผู้นี้ลึกล้ำเกินหยั่ง แต่พอได้เห็นกับตาว่านางสังหารเซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยได้อย่างไม่ใส่ใจ ก็ยังทำให้จิตใจเขาสะท้านสะเทือนอย่างหนัก

“เหล่าเจิ่ว!” เย่ชิวเรียกเบา ๆ หนึ่งคำ

“เรียกข้ามาทำไม?” เหล่าเจิ่วถามอย่างเกียจคร้าน

เย่ชิวถามว่า “นางอยู่ระดับพลังไหนกันแน่?”

“ฮึ…” เหล่าเจิ่วว่า “นางเป็นพี่สาวเจ้า เจ้ากลับไม่ไปถามนาง มาถามข้าแทน?”

“รีบพูดมา” เย่ชิวเริ่มรำคาญ

เหล่าเจิ่วว่า “ระดับพลังก็ไม่เลวนักหรอก ทำไมล่ะ นางลงมือทีเดียวก็ทำเอาเจ้าชะงักไปเลยหรือไง?”

“แค่นี้เรื่องเล็ก!”

“สมัยก่อนกูนี่เคยเชือดแม้แต่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่มาแล้วนะ”

“ไอ้หนู รีบช่วยกูหารางกายให้ครบเสียที รอให้กูได้ร่างกายครบถ้วนเมื่อไหร่ จะอวดของให้ดูสักหน่อย รับรองทำเอาเจ้าโง่งม”

เย่ชิวว่า “ผมหมายถึงนาง”

“ข้าเมื่อกี้ก็พูดไปแล้วนี่ไง ระดับพลังของนางนับว่าใช้ได้ทีเดียว แต่ตอนนี้สภาพของนางไม่ปกติ” เหล่าเจิ่วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนเรื่อง พูดว่า “โลงศพนั่นไม่ได้ทำเท่หรอก แต่นางมีปัญหาจริง ๆ ไม่อย่างนั้น ดูตามนิสัยนาง ป่านนี้คง…”

“ช่างเถอะ พูดไปก็ไร้ประโยชน์”

“เจ้าตั้งใจช่วยกูตามหาร่างกายจะดีกว่า!”

เย่ชิวขี้เกียจสนใจเหล่าเจิ่วต่อ

ครานั้นเอง จางเหมยเจินเหรินก็ถามขึ้นอีกว่า “ไอ้ลูกกระต่ายน้อย ท่านผู้อาวุโสในโลงนั่นแท้จริงแล้วคือ…”

“ความลับ” เย่ชิวว่า “รอถึงเวลาแล้ว ท่านก็จะรู้เอง”

แม้จนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้ที่มาแน่ชัดของหญิงสาวลึกลับ แต่สำหรับตัวตนของนาง เขาก็พอเดาเค้าโครงได้แล้ว

“ถ้าเป็นนางจริง ๆ ทำไมนางต้องขังตัวเองอยู่ในโลงศพด้วยนะ?”

เย่ชิวดึงจิตใจกลับมา เส้นประสาทที่ตึงเครียดในที่สุดก็ได้ผ่อนคลาย

เขากวาดตามองรอบด้าน ก็เห็นว่าแต่เดิมเจ็ดสิบสองเกาะเซียนเผิงไหลที่เรียงรายดุจดวงดาว ปัจจุบันเหลือเพียงเจ็ดแปดเกาะที่ยังโผล่พ้นผิวน้ำทะเล เกาะอื่น ๆ ล้วนจมดิ่งลงก้นทะเลไปหมดแล้ว

เกาะหลักเผิงไหลยิ่งกว่านั้น เหลือเพียงครึ่งยอดเขา หมู่พระราชวังของจื่อเวยเจี้ยวกลายเป็นซากปรักหักพังมานานแล้ว

“ไปกันเถอะ!” เย่ชิวหมุนตัวจะจากไป

“เดี๋ยวก่อน!” จางเหมยเจินเหรินคว้าชายแขนเสื้อเย่ชิวไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายวาวจนน่ากลัว พูดว่า “มาทั้งทีแล้ว จะไม่ขึ้นเกาะไปดูหน่อย?”

เย่ชิวขมวดคิ้ว “ตอนนี้เนี่ยนะ?”

“ก็ต้องตอนนี้สิ!” จางเหมยเจินเหรินถูมือตัวเองไปมา พูดว่า “จื่อเวยเจี้ยวสายเลือดสืบทอด/มรดกวิชามาหลายแสนปี คลังสมบัติต้อง…”

“ท่านเต๋าจาง!” หนิงฟานทนไม่ไหวขัดขึ้น เตือนว่า “ถ้าบนเกาะยังมีตัวตนที่น่ากลัวหลงเหลืออยู่ แบบนั้นไม่ใช่หาเรื่องใส่ตัวเหรอครับ?”

“กลัวอะไร!” จางเหมยเจินเหรินเชิดอก พูดว่า “ท่านโหวชุดม่วงตายไปแล้ว เซียนหญิงเสวี่ยนหนี่แห่งจื่อเวยก็กลายเป็นศพเย็นสนิท จะยังมีผู้แข็งแกร่งเหลืออยู่บนเกาะได้ยังไงกัน?”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน