วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3235

“ครืน ๆ ๆ ——”

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นแทบแก้วหูแตก ราวกับอสูรยักษ์ยุคบรรพกาลกำลังคำรามอยู่เหนือท้องฟ้า กลิ้งกระแทกเข้ามาไม่หยุด เขย่าฟ้าดินให้สั่นสะเทือน

เหนือท้องฟ้า เมฆมหันตภัยดำมืดกำลังปั่นป่วนดุจหมึกหก สีดำจัดราวกับจะกลืนกินทั้งโลกเข้าไป

สายฟ้าสีม่วงเส้นโตเท่าลำต้นคนโอบผุดขึ้นทีละสาย ๆ ราวมังกรสีม่วงคำรามทะยานจากเมฆมหันตภัย ฟาดผ่าลงมาบนโลกอย่างไม่ขาดสาย

ทุกสายฟ้าล้วนบรรจุพลังทำลายล้างฟ้าดินไว้เต็มเปี่ยม ที่ใดผ่านไป สุญญากาศก็ถูกฉีกจนเกิดเป็นรอยแยกสีดำทีละเส้น ส่งเสียงหวีดหวิวแหลมบาดหู

“ตูม!”

สายฟ้าฟาดลงบนผิวน้ำทะเล ผืนน้ำปะทุระเบิด กลายเป็นหลุมยักษ์ลึกมองไม่เห็นก้นเรียงราย

น้ำทะเลถูกแรงอัดอันมหาศาลเหวี่ยงขึ้นสูง กลายเป็นม่านละอองน้ำกลางอากาศ จากนั้นก็เทกระหน่ำลงมาอีกครั้งราวฝนซู่ไม่ลืมหูตา

ทะเลบริเวณพันลี้เดือดพล่านไม่หยุด คลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้าหลายพันเมตร ดุจขุนเขาเคลื่อนที่นับไม่ถ้วนกระแทกใส่กัน ส่งเสียงกัมปนาทดังสะเทือนแก้วหู

เย่ชิวเหยียบยืนอยู่บนดาบขี่สายลม พอเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ลอบเปิดดวงตาสวรรค์ขึ้นมา

ชั่วพริบตา แสงทองคำก็วาบขึ้นในนัยน์ตา ราวดวงอาทิตย์สีทองสองดวง กำลังพยายามมองทะลุลงไปยังสถานการณ์ใต้ก้นทะเล

ในเวลาเดียวกัน จางเหมยเจินเหรินก็ไม่ยอมอ่อนข้อ เขายกมือขึ้นร่ายเคล็ด วิชาลับแห่งเต๋าถูกใช้ออก ดวงตาทั้งคู่ฉายแสงสีเขียว จ้องจะมองทะลุน้ำทะเลลึกมืดมิดลงไป

ทว่า ต่อให้ทั้งสองงัดพลังวิเศษออกมาเต็มที่ ทะเลลึกเบื้องล่างก็ยังเหมือนเขาวงกตลี้ลับ ซ่อนเร้นความไม่รู้ไม่จบไม่สิ้นเอาไว้

พวกเขามองเห็นได้เพียงผิวน้ำทะเลที่กำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรงภายใต้การถล่มของสายฟ้า แต่ไม่สามารถมองทะลุลงไปว่าใต้ผืนน้ำมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่

“แปลก แปลกเกินไปแล้ว”

จางเหมยเจินเหรินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าฉายแววงุนงง พึมพำว่า “ตัวผมเองยังไม่เคยเห็นมหันตภัยสวรรค์ประหลาดถึงเพียงนี้มาก่อน”

“ทั้งวิธีที่เมฆมหันตภัยก่อตัว ทั้งพลังของสายฟ้า ล้วนแตกต่างจากมหันตภัยสวรรค์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิง”

“ใช่” เย่ชิวว่า “พอสายฟ้าฟาดลงในทะเล เหมือนมันกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่”

“ดูท่า ผู้ที่กำลังข้ามด่านสวรรค์คงแอบหลบตัวอยู่ใต้ทะเลจริง ๆ”

ครืน!

มหันตภัยสวรรค์ยังไม่หยุด สายฟ้าฟาดลงมาไม่ขาดสาย

กระทั่งสายฟ้าสายที่สามสิบหกผ่าลงไป ในที่สุดทะเลลึกก็ส่งเสียงคำรามโหยหวนดังลั่นขึ้นมา

“อ๊าว——”

เสียงนั้นราวคร่ำครวญของอสูรยักษ์ยุคบรรพกาล แฝงทั้งความเจ็บปวดและสิ้นหวังไม่รู้จบ ทะลวงผ่านชั้นน้ำทะเลขึ้นมา ตรงดิ่งเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนจนแก้วหูเจ็บแปลบ

“อ๊าว——”

อีกเสียงคำรามทุกข์ทรมานดังขึ้น คร่ำครวญยิ่งกว่าเมื่อครู่

เสียงนั้นเสมือนดังมาจากขุมนรกเบื้องลึก ฟังแล้วทำให้คนขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว

ผิวน้ำทะเลเริ่มปรากฏสีแดงฉานน่าพิศวง แรกเริ่มมีแค่จุดเล็กจุดน้อยราวดอกไม้สีแดงสองสามดอกบานอยู่กลางทะเล

แต่ไม่นาน สีเลือดนั้นก็แผ่กระจายเป็นผืนใหญ่ เปลี่ยนทะเลรอบด้านหลายสิบลี้ให้กลายเป็นสีแดงฉาน ราวกับทะเลโลหิตกำลังพลุ่งพล่านเดือดดาล

“ใต้ทะเลมีสรรพชีวิตกำลังข้ามด่านสวรรค์อยู่!”

หนิงฟานอุทาน ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

ต่อหน้ามหันตภัยสวรรค์ร้ายกาจถึงเพียงนี้ สรรพชีวิตที่กำลังข้ามด่านสวรรค์ยังอุตส่าห์หลบซ่อนอยู่ใต้ทะเลได้ตลอด ถือว่าไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

ชู่ชู่กำชายเสื้อเย่ชิวแน่นอย่างตื่นกลัว ถามว่า “พี่เย่ เสียงนั่นฟังดูทรมานเหลือเกิน… ข้างล่างกันแน่ว่ามันคืออะไรกันแน่?”

เย่ชิวมองผิวน้ำด้วยสีหน้านิ่งสงบ เอ่ยเสียงทุ้มว่า “ไม่ว่ามันจะเป็นตัวอะไรก็ตาม สุดท้ายก็ต้องโผล่ออกมาอยู่ดี มหันตภัยสวรรค์รุนแรงขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะให้มันหลบอยู่ได้ตลอด”

คำพูดเพิ่งจบ น้ำทะเลสีเลือดก็พลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง เงาดำมหึมาร่างหนึ่งเริ่มปรากฏลาง ๆ อยู่ใต้ก้นทะเล

เงาดำนั้นใหญ่โตกว่าร้อยเมตร ทุกครั้งที่ขยับตัวก็ทำให้คลื่นทะเลปะทุเป็นพายุคลั่ง ราวขุนเขาเคลื่อนที่ลูกหนึ่ง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน