วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3247

จู่ ๆ อสรพิษแปดกรก็ “ตุบ” ลงไปหมอบแนบอยู่กลางสุญญากาศ ท่าทางราวกับกำลังก้มกราบขอชีวิตต่อเย่ชิว

เห็นฉากนี้ หนิงฟานกับพวกถึงกับดีใจสุดขีด

“อาจารย์สุดยอดจริง ๆ!” หนิงฟานเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ถึงขนาดทำให้ผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิคุกเข่าขอเมตตาได้!”

ชู่ชู่มองเย่ชิว ดวงตาทอประกายแปลกประหลาด แววหน้ามีแต่ความเลื่อมใส “พี่เย่นี่มันเทพชัด ๆ เลย!”

จางเหมยเจินเหรินลูบเคราไปมา ส่ายหัวพลางหัวเราะหึ ๆ “ถ้ารู้ว่าจะลงเอยแบบวันนี้ จะทำไปทำไมตั้งแต่แรก ตอนนี้ค่อยมาขอชีวิต มันก็สายเกินไปแล้ว…”

ทว่าใบหน้าเย่ชิวกลับเคร่งขรึม สายตาไม่มีทีท่าจะผ่อนคลายลงเลยสักนิด

เขารู้ดีเกินไปถึงความหยิ่งทระนงของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิ อสรพิษแปดกรตัวนี้ไม่มีทางยอมก้มหัวง่าย ๆ แน่

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือผู้นำของตระกูลไห่เยา

เขาฆ่าอสูรทะเลไปมากมาย ในฐานะหัวหน้าเผ่า อสรพิษแปดกรย่อมมีแค้นไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันกับเขา แล้วอย่างนี้มันจะยอมคุกเข่าให้ได้อย่างไร

การกระทำผิดธรรมดาของอสรพิษแปดกร มีอย่างเดียวเท่านั้นที่อธิบายได้—ไอ้บ้านี่กำลังก่อร่างการโต้กลับที่ร้ายแรงยิ่งกว่า

เย่ชิวระวังตัวขึ้นมาในใจ

ถัดมาไม่นาน ก็เห็นอสรพิษแปดกรพึมพำสวดอะไรบางอย่างในปาก หน้าผากกระแทกสุญญากาศโขกหัวอยู่ไม่หยุด

ทุกครั้งที่มันโขกหนึ่งที พลังชีวิตบนร่างก็อ่อนแรงลงไปส่วนหนึ่ง ทว่าอากาศรอบด้านกลับสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้น ราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมบูชายัญลึกลับบางอย่าง

ผ่านไปครู่หนึ่ง

“วึ้ง!”

อยู่ ๆ แสงสีม่วงสายหนึ่งก็พุ่งทะลุกระหม่อมศีรษะของอสรพิษแปดกรขึ้นไปบนฟ้า

ทันใดนั้นเอง ราชโองการสีม่วงโบราณแผ่นหนึ่งก็ลอยโผล่ขึ้นมา ค้างอยู่เหนือศีรษะมันไม่ไกล

ราชโองการทั้งแผ่นทอประกายม่วงทอง ขอบรอบด้านปักลายเวทมนตร์ลึกล้ำ แผ่ออกมาซึ่งแรงกดดันแห่งเซียนอันน่าขนลุก

บนราชโองการพอมองเห็นตัวหนังสือเลือนรางอยู่ลาง ๆ เส้นพู่กันแต่ละขีดประหนึ่งบรรจุสัจธรรมสูงสุดแห่งฟ้าดิน ทำให้ผู้คนไม่กล้าจ้องมองโดยตรง

“นี่มัน…”

ดวงตาเย่ชิวหดเล็กลงฉับพลัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตชนิดหนึ่งจากราชโองการแผ่นนั้น ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกแยกในคราวเดียวกัน

“พลังชีวิตของเผ่าเทพ!”

สีหน้าเย่ชิวเปลี่ยนเล็กน้อย

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” อสรพิษแปดกรเงยหน้าขึ้น หัวเราะเหี้ยมเกรียม “ไอ้หนู เจ้าบีบให้ข้าต้องเซ่นสังเวยราชโองการแผ่นนี้ออกมาได้ ก็ตายได้อย่างไม่ติดคาใจแล้ว!”

มันประคองราชโองการสองมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “นี่คือของวิเศษคุ้มภัยที่มหาเทพแห่งเผ่าเทพประทานให้เผ่าข้า ในปีนั้นเดิมทีเตรียมไว้รับมือเผ่ามังกร นึกไม่ถึงว่าวันนี้จะต้องใช้กับเจ้า”

เย่ชิวหัวเราะเย็น “ราชโองการกระดาษแผ่นหนึ่ง คิดจะเอาชีวิตข้า?”

“อวดดี!” อสรพิษแปดกรตวาดลั่น “นี่คือกระดาษคำสั่งที่มหาเทพแห่งเผ่าเทพจรดอักษรด้วยองค์เอง บรรจุอำนาจเทพสูงสุดไว้ ฆ่าเจ้าถึงตายไม่ต้องออกแรงแม้แต่นิด!”

เย่ชิวแค่นเสียง “อย่าว่าแต่ราชโองการแผ่นเดียว ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าเทพยกโขยงมาด้วยตนเอง ข้าก็จะบดกระดูกพวกมันให้แหลกเป็นผุยผง”

“กล้าดียังไง กล้าพูดจาหมิ่นเผ่าเทพ แบบนี้คงอยู่เบื่อโลกแล้วสินะ” มังกรยักษ์กรขาวคำรามเสียงแข็ง กัดปลายลิ้นของตนจนเลือดแตก แล้วพ่นโลหิตวิญญาณคำโตใส่ราชโองการ “ขอให้ราชโองการเทพสำแดงเดช!”

“ตูม!”

ราชโองการกางออกทันที แสงม่วงพุ่งกระจาย อักษรคำว่า “จู” ขนาดมหึมาปรากฏกลางสุญญากาศ เส้นพู่กันแต่ละขีดคมกริบราวคมดาบ จิตสังหารพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า

ชั่วพริบตาเดียว ฟ้าดินถูกย้อมเป็นสีม่วง พื้นที่โดยรอบนับแสนลี้ราวกับถูกการผนึกครอบทับ

จางเหมยเจินเหรินกับคนอื่น ๆ รู้สึกร่างแข็งทื่อ ขยับแม้แต่นิ้วก็ไม่ได้ มีเพียงเย่ชิวที่ยังยืนอยู่ได้ แต่ก็ถูกแรงกดดันแห่งเซียนอันน่าสะพรึงนั้นบีบจนต้องถอยไปสามก้าว

“ไอ้หนู เตรียมตายได้เลย!” อสรพิษแปดกรหัวเราะคลุ้มคลั่ง “เมื่อราชโองการเทพออก สิ่งมีชีวิตทั้งปวงต้องก้มศีรษะ ดูซิว่าเจ้ายังกล้ากร่างได้อีกกี่ลมหายใจ!”

ตัวอักษร “จู” บนราชโองการค่อย ๆ หมุน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่เทพสีม่วงเล่มหนึ่ง ฟาดฟันลงมาที่ศีรษะเย่ชิวโดยตรง

ทุกที่ที่คมกระบี่กวาดผ่าน กฎเกณฑ์ทั้งหลายแตกสลาย สุญญากาศมลายหายไป ราวกับกระทั่งฟ้าดินเองก็จะถูกกระบี่นี้ผ่าขาด

เผชิญหน้ากับหนึ่งกระบี่อันสามารถทำลายล้างฟ้าดิน เย่ชิวเร่งเดินเคล็ดลับเทพมังกรเก้าสังเคราะห์ ทันใดนั้น หม้อแปรสภาพฟ้าและดินก็พุ่งทะยานออกมาจากร่างเขาใบหนึ่ง

“ตูม!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน