วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3265

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางร้องลั่นด้วยความตระหนก “หลวงโป๋ซา ไอ้ลูกอกตัญญู ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

หลวงโป๋ซาทำหูทวนลม ก้มหน้าก้มตากลืนกินพลังในวิญญาณเศษซากนั้นอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งกลืน วิญญาณแท้ของเขาก็ยิ่งฟื้นตัวจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แสงเรืองรองก็ยิ่งเจิดจ้า

“โป๋ซา หยุดเดี๋ยวนี้ พ่อบุญธรรมจะถ่ายทอดวิชาอาคมลับขั้นไร้เทียมทานให้เจ้า!” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางร้องขอความเมตตา

เขาไม่คิดเลยว่า เรื่องราวจะบานปลายมาถึงขั้นนี้

เพื่อช่วงชิงร่างกายของหลวงโป๋ซา เขาวางแผนซับซ้อนสารพัด คิดว่ารอโอกาสเหมาะ ๆ ก็จะลงมือได้ ใครจะรู้ว่าสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างกลับใกล้จะพังไม่เป็นท่า

ไม่ใช่แค่ล้มเหลวเปล่า ๆ แต่วิญญาณเศษเสี้ยวเส้นสุดท้ายของเขา ก็กำลังจะดับสูญด้วย

พอคิดถึงช่วงปีเดือนที่ผ่านมาว่าตนระมัดระวังไปทุกฝีก้าว สุดท้ายกลับจะถูกลูกบุญธรรมที่ตนลงแรงปั้นมากับมือกลืนกิน เขาก็แทบคลั่งด้วยความหวาดกลัว

หลวงโป๋ซาหัวเราะเย็น “พ่อบุญธรรม ข้ากลืนเจ้าไปแล้ว ความทรงจำของเจ้าก็ย่อมเป็นของข้า จะให้เจ้ามานั่งสอนวิชาเร้นลับให้ทำไมกัน?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางรีบว่า “โป๋ซา อย่าตัดเยื่อใยให้ขาดสิ แค่เจ้าปล่อยข้าไป ข้ารับปากว่าจะทุ่มเทช่วยเหลือเจ้าอย่างสุดใจ ไม่คิดทรยศแม้แต่นิดเดียว”

“พ่อบุญธรรม ไม่ใช่ว่าข้าใจไม้ไส้ระกำ แต่แต่แรกเจ้าก็ไม่เคยมีเจตนาดีเลย เจ้าคิดว่าข้ายังจะเชื่อคำลวงของเจ้าอยู่อีกเหรอ?” หลวงโป๋ซาพูดต่อ “อินหยางเจี้ยวน่ะ ตั้งแต่บนลงล่าง ไม่มีตัวดีสักคน”

“เขาว่ากันว่า ไม้คดที่ขื่อ ไม้ก็โค้งตาม”

“เจ้าคือต้นตอของหายนะทั้งหมด”

“ตั้งแต่วันที่ข้าถูกจับเข้าอินหยางเจี้ยว ข้าก็สาบานเอาไว้ สักวันหนึ่ง ข้าจะเก็บพวกเจ้าทีละคน ๆ ให้หมดสิ้น”

“ก่อนหน้านี้เพราะพลังบำเพ็ญเพียรของข้ายังอ่อนแอ อีกอย่างก็เห็นว่าเจ้าพอจะมีค่าพอให้ใช้ประโยชน์ได้ ข้าถึงยังไม่ลงมือกับเจ้า”

“แต่ตอนนี้ดีแล้ว ในที่สุดเจ้าก็ได้เวลาตายเสียที”

“พ่อบุญธรรม ขอบใจนะ”

“ถ้าไม่มีเจ้า ข้าจะมีทั้งพลังและโอกาสกลืนเจ้าลงท้องได้ยังไงกัน?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางโกรธจนแทบกระอักเลือด แต่ถึงขั้นนี้แล้ว นอกจากอ้อนวอนเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

“โป๋ซา เป็นความผิดของพ่อบุญธรรมเอง พ่อบุญธรรมทำไม่ดีกับเจ้า ข้าขอโทษ เจ้ายกโทษให้พ่อบุญธรรมเถอะได้ไหม?”

“ถ้าเจ้ายังไม่เชื่อใจ พ่อบุญธรรมยอมรับเจ้าขึ้นเป็นเจ้าเหนือหัว ตั้งแต่นี้ไป ข้าจะเป็นสุนัขผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของเจ้า”

“โป๋ซา แบบนี้ใช้ได้ไหม?”

จักรพรรดิหยินหยางถึงกับยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมด

เขาเชื่อว่า ขอแค่วิญญาณเสี้ยวสุดท้ายนี้ไม่ดับสูญ เขาก็ยังมีโอกาสพลิกกลับมาได้อีก

“รับข้าเป็นเจ้า ทำตัวเป็นหมาของข้า เจ้าพูดจริงหรือเปล่า?” หลวงโป๋ซาถาม

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางได้ยินก็รีบตอบทันที “แน่นอนว่าจริง ข้าสาบานต่อกฎสวรรค์ได้เลย และข้ารับประกันว่า ต่อไปนี้จะช่วยเจ้าจัดการเย่ฉางเซิงอย่างสุดกำลัง”

“พ่อบุญธรรม พูดซะเหมือนจริงจัง ข้าฟังแล้วจะซึ้งจนร้องไห้เลยแหละ” หลวงโป๋ซาว่า

“โป๋ซา ที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น ถ้ามีสักครึ่งประโยคที่โกหก ขอให้ฟ้าผ่าร่างแหลกเป็นผุยผง” วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางอ้อนวอน “ปล่อยพ่อบุญธรรมเถอะนะ…”

หลวงโป๋ซาตัดบท “เจ้าก็เป็นพ่อบุญธรรมของข้า ข้าจะให้เจ้าไปทำหมาของข้าได้ยังไงกัน ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คนทั้งโลกคงหาว่าหลวงโป๋ซาอย่างข้าอกตัญญูไร้คุณธรรมแน่”

“หลวงโป๋ซาอย่างข้าแม้จะไม่ค่อยได้เรียนหนังสือเท่าไร แต่ก็ยังรู้ว่าคุณธรรม กตัญญู เมตตา ปัญญา ความซื่อสัตย์มันคืออะไร ถึงเจ้าจะคิดจะรับข้าเป็นเจ้าอย่างจริงใจ ข้าก็ไม่กล้ารับหรอก ไม่งั้นคงได้อายุสั้นตายผ่อนส่ง”

“อีกอย่างนะพ่อบุญธรรม เมื่อก่อนเจ้าก็เป็นยอดฝีมือจักรพรรดิ จะให้มาทำหมาของข้า เจ้าไม่รู้สึกคับข้องเลยหรือไง?”

วิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางรีบตอบ “ไม่อึดอัด ไม่อึดอัดเลยสักนิด”

“จริงเหรอ?”

“จริงยิ่งกว่าจริง”

“งั้นเห่าให้ข้าฟังสองทีสิ” คำพูดนี้ของหลวงโป๋ซา ทำเอาวิญญาณที่เหลือของจักรพรรดิหยินหยางแทบจะระเบิดควันออกหู

แม่ง เอาตอนข้าครองทั่วหล้า เจ้ายังไม่ทันลืมตาดูโลกด้วยซ้ำ

ตอนนี้กล้าบอกให้ข้าเห่าเหมือนหมา แบบนี้มันกลับโลกกลับตาลปัตรชัด ๆ

แต่ที่ทำให้เขาอัดอั้นที่สุดก็คือ ตอนนี้ชีวิตเล็ก ๆ เส้นสุดท้ายของเขาถูกหลวงโป๋ซากำไว้แน่น

จักรพรรดิหยินหยางเหลือเพียงวิญญาณเส้นสุดท้ายจริง ๆ เขาไม่อยากตายเลยสักนิด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน