วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3271

เจตจำนงกระบี่บนตัวหลิงหูเหย่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา เพียงชั่วพริบตา ดาบประจำตัวที่คาดอยู่เอวของศิษย์สำนักกระบี่ชิงหยุนนับหมื่นเล่มก็สั่นระรัวอย่างควบคุมไม่อยู่ ส่งเสียงวึ้ง ๆ ดังก้อง

“เคร้ง!”

ดาบยาวในมือหยุนซีดีดตัวพ้นฝักอย่างฉับพลัน ตัวดาบสั่นสะท้านไม่หยุด ราวกับถูกพลังลึกลับบางอย่างดึงรั้ง

“นี่…”

ใบหน้าหยุนซีเปลี่ยนสีฉับพลัน นางดูออกทันทีว่าปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติทั้งปวงนี้ ล้วนมีต้นเหตุมาจากหลิงหูเหย่คนเดียว

เห็นได้ชัดว่าพลังบำเพ็ญเพียรในวิถีแห่งดาบของคนผู้นี้สูงล้ำอย่างยิ่ง

หยินจิ่วโยวเหลือบตามองหลิงหูเหย่ครั้งหนึ่ง รูม่านตาหดรัด แอบตะลึงในใจ ‘เจตจำนงกระบี่รุนแรงนัก! พลังการต่อสู้ของคนผู้นี้ เกรงว่าคงไม่ด้อยไปกว่าข้าแล้ว’

พัดพับในมือกู้ฉางเซิงดีดปิดดังแผล็ะ แววตาฉายแววหวาดระแวงวูบหนึ่ง “ผู้สืบทอดสำนักกระบี่ สมคำร่ำลือจริง ๆ”

หวังมี่ใบหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม ทว่าก็ยังอดเหลือบมองหลิงหูเหย่ไม่ได้ แววตาแฝงความตื่นตะลึง

ส่วนจื่อหยางเทียนจุน ใบหน้ามืดดำทะมึนดุจน้ำหมึก

หากมีเพียงหยินจิ่วโยวกกับกู้ฉางเซิง เขายังมั่นใจว่าพอรับมือได้ ทว่าบัดนี้กลับมีหลิงหูเหย่มาเพิ่มอีกคน เรื่องราวก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ความแค้นระหว่างเจี้ยนจงกับสำนักกระบี่ชิงหยุนยืดเยื้อมาหลายหมื่นปีแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น หลิงหูเหย่ยังเป็นผู้ฝึกกระบี่ระดับขอบเขต quasi-จักรพรรดิอีกด้วย!

“วันนี้ เกรงว่าคงรอดยากแล้ว…”

หัวใจของจื่อหยางเทียนจุนจมดิ่งถึงก้นเหว

“ซือจู่…” หยุนซีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเสียงแผ่ว “ผู้สืบทอดสำนักกระบี่คนนั้น เมื่อกี้เขาหมายความว่าอะไร ทำไมท่าทางเหมือนมีแค้นกับสำนักกระบี่ชิงหยุนของพวกเรานัก?”

เซียนไป๋ฮวาก็เอ่ยด้วยความฉงน “เจี้ยนจงเป็นสำนักเช่นไรหรือเจ้าคะ ไยก่อนหน้านี้ข้าจึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?”

“เฮ้อ…” จื่อหยางเทียนจุนถอนหายใจยาว “พวกเจ้ายังหนุ่มยังสาว ย่อมไม่รู้เรื่องเหล่านี้”

“เมื่อครั้งอดีต ดินแดนตะวันออกเคยมีสำนักกระบี่ใหญ่สองสำนัก สำนักหนึ่งคือสำนักกระบี่ชิงหยุน อีกสำนักหนึ่งคือเจี้ยนจง”

“แรกเริ่มสองสำนักสัมพันธ์แนบแน่น ศิษย์ใต้สำนักจะมีการประลองเล็กทุกห้าปี ประลองใหญ่ทุกสิบปี ใช้โอกาสนั้นขัดเกลาวิถีแห่งดาบต่อกัน”

“น่าเสียดาย ภายหลังเจี้ยนจงถูกผู้อื่นยุแหย่ คิดจะทำลายล้างสำนักกระบี่ชิงหยุนของเรา หวังขึ้นเป็นสำนักกระบี่อันดับหนึ่งแห่งดินแดนตะวันออก”

“ดังนั้น พวกมันจึงขัดแข้งขัดขาเราทุกวิถีทาง แรก ๆ เรายังกล้ำกลืนฝืนทน ไม่ยอมตั้งตนเป็นศัตรู”

“ใครจะคิดว่าเจี้ยนจงกลับยิ่งได้ใจ ถึงขั้นสังหารศิษย์สำนักเราตายไปไม่น้อย”

“ท้ายที่สุด ประมุขสำนักในเวลานั้นจึงร่วมมือกับเหล่าผู้อาวุโส หลอมรวมกำลังกัน ‘ลบชื่อ’ เจี้ยนจงทั้งสำนัก”

“พูดว่าลบชื่อ แท้จริงแล้วมิได้ฆ่าใคร เพียงแต่ผนึกเจี้ยนจงเอาไว้เท่านั้น”

“หลังจากนั้นทุกไม่กี่ปี เจี้ยนจงจะส่งผู้สืบทอดออกมาหนึ่งคน มายังสำนักเราเพื่อ ‘ถามกระบี่’ ปากว่าแลกเปลี่ยนวิถีดาบ แท้จริงแล้วคืออยากกู้หน้าคืนต่างหาก”

“แพ้แล้วก็มาใหม่ มาแล้วก็แพ้อีก ทำให้คนทั้งสำนักเราเอือมระอา”

“สุดท้ายจึงตกลงกันว่า นับจากนั้นจะถามกระบี่ทุกสามหมื่นปีครั้ง”

“หลิงหูเหย่คนนี้ ก็คือผู้ที่มาถามกระบี่ในครั้งนี้”

บัดนี้หยุนซีกับเซียนไป๋ฮวาจึงเข้าใจแจ่มชัด ที่แท้หลิงหูเหย่ถึงได้โฉ่งฉ่างดุดัน ก็เพราะความแค้นระหว่างสองสำนักลึกซึ้งเพียงนี้เอง

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

หลิงหูเหย่หัวเราะลั่น เสียงดังก้องเก้าเมฆา “ไอ้แก่ แกพูดจบแล้วหรือยัง?”

“วันนี้มาถามกระบี่ สำนักกระบี่ชิงหยุนจะส่งผู้ใดออกมาสู้?”

เขายกดาบหนักเทียนเชวี่ยขึ้นด้วยมือข้างเดียว ปลายคมชี้ตรงไปยังจื่อหยางเทียนจุน “จะเป็นไอ้แก่แก หรือว่า…”

สายตากวาดผ่านหยุนซีกับเซียนไป๋ฮวา รอยยิ้มเหยียดปรากฏบนริมฝีปาก “หรือจะส่งยัยเด็กสองคนนั่นไปตายแทน?”

“อย่ากร่างให้มันมากไป!” หยุนซีตวาดใส่ด้วยเสียงดุกร้าว

เซียนไป๋ฮวาก็เอ่ยเสียงเย็น “ที่นี่คือสำนักกระบี่ชิงหยุน ไม่ใช่ที่ให้เจ้ามาอาละวาดตามอำเภอใจ”

“อาละวาดงั้นหรือ? ดี พูดได้ดี ข้าก็จะอาละวาดนี่แหละ! ใครจะกล้าขวาง? ใครจะหยุดได้?” หลิงหูเหย่หัวเราะอย่างโอหัง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน