วิสารทแพทย์เทวัญ นิยาย บท 3273

เหนือทะเลตะวันออก ผืนน้ำสีครามพลิ้วเป็นระลอกสุดลูกหูลูกตา

เย่ชิวควบดาบขี่สายลมพาจางเหมยเจินเหรินแหวกสุญญากาศพุ่งไปข้างหน้า

จู่ ๆ —

“ตงงง!”

เสียงระฆังกังวานก้องไปทั่วฟ้าดิน

จางเหมยเจินเหรินชี้ไปยังสุญญากาศแล้วอุทานขึ้นว่า “ไอ้กระต่ายน้อย ดูเร็ว!”

เย่ชิวเงยหน้ามอง เห็นเพียงเงาระฆังใหญ่สองสีสีทองเก่าแก่ลูกหนึ่งลอยแขวนอยู่เหนือท้องฟ้า ตัวระฆังสลักอักขระลึกลับไว้ทั่ว แผ่กลิ่นอายเก่าแก่ผ่านกาลเวลาออกมา

“ระฆังสวรรค์ปฐพี!”

ประกายเย็นเยียบแวบผ่านดวงตาของเย่ชิว

จางเหมยเจินเหรินพึมพำว่า “ระฆังซกมกนี่โผล่มาอีกแล้วเหรอ ไม่รู้คราวนี้คิดจะเล่นตลกอะไรอีกนะ ขออย่างเดียวอย่าหาเรื่องพวกเราก็พอ”

เย่ชิวไม่เอ่ยอะไร เพียงเงียบมองระฆังสวรรค์ปฐพีอยู่เช่นนั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง

บนตัวระฆังค่อย ๆ ปรากฏอักขระสีทองหนึ่งบรรทัด

“สุสานจักรพรรดิสุญญากาศปรากฏขึ้นที่ภูเขาเป่ยมาง ภายในซ่อน ‘คัมภีร์โบราณสุญญากาศ’ ไว้!”

“ในที่สุดก็ไม่เกี่ยวกับผมแล้ว” เย่ชิวแอบโล่งอกไปหนึ่งเฮือก แต่ทันใดนั้นก็ระแวดระวังขึ้นมาอีกครั้ง

ในเมื่อระฆังสวรรค์ปฐพีรู้ตำแหน่งสุสานจักรพรรดิสุญญากาศอยู่แล้ว เหตุใดจึงต้องประกาศให้ทั่วหล้ารับรู้?

จุดประสงค์ที่ทำเช่นนี้คืออะไรกันแน่?

ขณะที่เย่ชิวกำลังครุ่นคิด จางเหมยเจินเหรินกลับตื่นเต้นจนมือไม้รำไปมา เอ่ยว่า “ไอ้กระต่ายน้อย เห็นหรือยังล่ะ นั่นมันมรดกจักรพรรดิเลยนะ!”

“แค่ชื่อคัมภีร์โบราณสุญญากาศก็ดูน่าเกรงขามแล้ว!”

“ไป ๆ ๆ รีบไปภูเขาเป่ยมางกันเถอะ!”

เย่ชิวไม่ตอบ เพียงมองหน้าจางเหมยเจินเหรินลึก ๆ หนึ่งที

“ไอ้กระต่ายน้อย มองแบบนั้นหมายความว่าไง?” จางเหมยเจินเหรินโดนมองจนงง

เย่ชิวเอ่ยเสียงขรึม “เหล่าโต้วซี เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่า สุสานจักรพรรดิปรากฏขึ้น ครั้นถูกระฆังสวรรค์ปฐพีเล่นแบบนี้ เรื่องก็แพร่ไปทั่วหล้า ตอนนี้มีคนสักกี่มากน้อยที่คิดเหมือนเจ้า อยากไปเสี่ยงโชคที่ภูเขาเป่ยมาง?”

จางเหมยเจินเหรินพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ไปก็ไปสิ ผมไม่เชื่อหรอกว่าแค่เราสองคนร่วมมือกัน จะเอาคัมภีร์โบราณสุญญากาศมาไม่ได้”

เย่ชิวเตือนว่า “อย่าลืมล่ะ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคนเก่งกว่า เราสองคนไม่ได้ไร้เทียมทานอะไรนักหรอก”

“กลัวอะไร!” จางเหมยเจินเหรินยังคงเถียง “ต่อให้มีผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิสักคนสองคนโผล่มา เจ้าก็รับมือได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ไอ้กระต่ายน้อย อย่ามัวลังเล รีบไปภูเขาเป่ยมางกันเถอะ!”

“ถ้าช้าไป มรดกจักรพรรดิอาจโดนคนอื่นคว้าไปก่อน ถึงตอนนั้นเจ้าจะเสียใจก็สายเกินไปแล้วนะ!”

เย่ชิวไม่ได้ตอบรับในทันที กลับย้อนถามว่า “เหล่าโต้วซี ผมขอถามเจ้าสักคำถาม”

“คำถามอะไร?” จางเหมยเจินเหรินทำหน้ามึนงง

เย่ชิวพูดว่า “ในเมื่อเจ้าของระฆังฟ้าดินรู้ว่าสุสานของจักรพรรดิสุญญากาศอยู่ที่ภูเขาเป่ยมาง แล้วเหตุใดเขาไม่ไปเอามรดกจักรพรรดิด้วยตัวเอง กลับประกาศให้ทั่วหล้ารู้?”

จางเหมยเจินเหรินชะงักไป จากนั้นเก็บความตื่นเต้นลง ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ไอ้กระต่ายน้อย เจ้าหมายความว่า... เจ้าของระฆังฟ้าดินคิดไม่ซื่อ?”

เย่ชิวหัวเราะเย็น “ระฆังสวรรค์ปฐพีเคยโผล่มาครั้งไหนแล้วหวังดีกับใครบ้าง?”

“เจ้าก็พูดถูก...” จางเหมยเจินเหรินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะว่า “ผมคาดว่าเจ้าของระฆังฟ้าดินทำแบบนี้ มีอยู่สองเหตุผลเท่านั้น”

“ข้อแรก สุสานจักรพรรดิเป็นของปลอม เขาทำแบบนี้เพื่อหลอกล่อให้ทุกคนแห่กันไป แล้วก็ปล่อยให้ฆ่าฟันกันเอง เลือดนองเป็นสายธาร”

“ข้อที่สอง สุสานจักรพรรดิเป็นของจริง แต่ตัวเขาเข้าไปเองไม่ได้ จึงต้องให้คนอื่นช่วยเปิดสุสานจักรพรรดิให้”

เย่ชิวจ้องระฆังสวรรค์ปฐพีที่ลอยอยู่ในสุญญากาศ พลันพูดขึ้นว่า “ผมว่ามันยังมีความเป็นไปได้ข้อที่สามอีก”

“อ้อ?” จางเหมยเจินเหรินถามอย่างสงสัย “ว่ามา!”

แววตาเย่ชิวลึกซึ้ง เขาค่อย ๆ เอ่ยว่า “ผมรู้สึกว่าระฆังสวรรค์ปฐพีจงใจเล็งมาที่ผม”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน