ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1719

………………..

เปรี้ยง!

ตอนที่เหตุการณ์ทั้งหมดหยุดนิ่ง เสียงพลังปะทะกันก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน!

ซั่งกวนจิ้งกับอวี๋หงซานสู้กันขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแล้ว!

เดิมทีอวี๋หงซานเป็นฝ่ายเสียเปรียบ และยังเห็นว่าตระกูลหนานเกิดความสูญเสียอย่างต่อเนื่อง และตอนนี้เขายังเป็นต้นเหตุของเสียงวิจารณ์อีกด้วย ไม่ว่าอย่างใดก็ไม่สามารถพึ่งพิงได้แล้ว เขาถึงทั้งโมโหและร้อนรน!

เดิมทีเขาคิดว่าจะพึ่งพาหนานอีอี พึ่งพาตระกูลหนาน อย่างน้อยในวันนี้ก็น่าจะมีโอกาสชนะบ้าง

แต่ใครจะรู้เล่าว่าคนอื่นๆ ที่เหลือจะเป็นคนที่ไม่สามารถยั่วยุได้มากกว่าเสียอีก!

หรงซิวผู้นั้น เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งเพียงใด

แต่ด้วยท่าทางของหนานอีฝานแล้วก็เป็นการอธิบายทุกสิ่งอย่างชัดเจน!

นอกจากนี้ยังมีอี้เจา!

เห็นได้ชัดว่าวันนี้เผ่าหงส์ทองคำอยู่ฝ่ายเดียวกับซั่งกวนเยว่

ซั่งกวนจิ้งคือบรรพบุรุษของซั่งกวนเยว่ พวกเขาจะต้องช่วยเหลืออีกฝ่ายแน่นอน!

ตอนนี้เขามาถึงทางตันแล้ว!

เขาสติแตก พลังการต่อสู้ของอวี๋หงซานจึงลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว อีกไม่นานเขาก็จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้ว!

ซั่งกวนจิ้งต่อสู้อย่างเต็มกำลัง บุกตามทะลวงเข้าไปในทันที!

บุญคุณความแค้นที่สะสมรวมกันเป็นพันปีได้ระบายออกมาแล้ว!

หลังจากผ่านไปไม่นาน อวี๋หงซานก็พลาดท่าครั้งใหญ่ ซั่งกวนจิ้งจึงคว้าโอกาสนี้โจมตีอย่างรุนแรงระดับหมายจะเอาชีวิต!

ตู้ม!

ร่างกายของอวี๋หงซานเป็นกึ่งโปร่งแสง จนสุดท้ายก็ตามด้วยระเบิดเสียงหนึ่ง!

กลุ่มหมอกควันจางหาย! จิตวิญญาณถูกทำลาย!

ซั่งกวนจิ้งถอนหายใจออกมายาวๆ

เขาคิดไม่ถึงเลยว่า อวี๋หงซานจะยังมีชีวิตอยู่ภายในกำแพงสีดำนั้นเป็นเวลาพันปี

แต่ยังดีที่ตอนนี้เรื่องทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว!

ร่องรอยของความไม่ยินยอมและโทสะถูกกดทับอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเขา เพราะในที่สุดอวี๋หงซานได้จากไปอย่างสมบูรณ์แล้ว จึงทำให้เรื่องนี้จางหายไปอย่างไร้เสียง!

ในตอนนั้นเองเขาก็รู้สึกดีใจที่ได้ติดตามนังหนูเยว่เออร์มาที่นี่

ไม่อย่างนั้นเขาจะมีโอกาสแก้ไขปัญหาที่ผ่านมาหลายปีนั้นได้อย่างใด?

ซั่งกวนจิ้งเงยหน้าขึ้นมา พร้อมหันไปมองทางฉู่หลิวเยว่

ในตอนนี้เขาหวังเพียงแค่ว่านังหนูเยว่เออร์จะสามารถออกมาได้อย่างปลอดภัย

…

ในสถานการณ์นี้มีเพียงตระกูลหนานฝ่ายเดียวที่ต้องทุกข์ทนทรมาน

หนานอีฝานหลับตาลง

สถานการณ์ในวันนี้ไม่เอื้ออำนวยแก่พวกเขาอย่างมาก

พวกเขาไม่มีโอกาสชนะเลย

มีเพียงอย่างเดียวที่สามารถทำได้ นั่นคืออดทนต่อไป!

เขาเดินมายืนที่ด้านข้างของหนานอีอี

เมื่อเห็นสภาพของหนานอีอีในตอนนี้แล้ว หัวใจของเขาก็เหมือนถูกอันใดบางอย่างบีบรัดจนแน่น มันเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

แต่อย่างใดก็ตามเขายังไม่อยากจะยอมรับเลยว่าจุดจบทั้งหมดของหนานอีอีที่เกิดขึ้นในวันนี้ ส่วนใหญ่แล้วก็เป็นเพราะนางทำตัวเอง

ล่วงเกินใครไม่ล่วงเกินดันมาล่วงเกินหรงซิว?

หากยั่วโมโหเพียงแค่หรงซิว เขายังสามารถต่อสู้เพื่อนางได้ แต่ทว่า…คำพูดของนางนั้นได้ล่วงเกินเผ่าหงส์ทองคำอย่างมากด้วย!

หนานอีฝานรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

“อีอี พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า

หนานอีอีมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า

ลั่นเหยี่ยนก็เอาความโกรธทั้งหมดมาลงที่ตัวของเขาด้วยหรือ?

ลั่วเหยี่ยนคิดว่าเรื่องนี้มันง่ายดายสำหรับเขาหรือไร?

หยวนตันหนานอวี่สิงถูกทำลายจนกลายเป็นขยะไร้ค่า

หนานอีอีก็ถูกตัดลิ้น ตอนนี้ก็กลายเป็นใบ้!

เขาที่เป็นบิดาแท้ๆ จะไม่รู้สึกเจ็บปวดได้อย่างใด?

เขาระงับเพลิงโกรธที่อยู่ในใจลง

“ได้! ถ้าเช่นนั้นก็รออยู่ที่นี่ทั้งหมด! นางอยากจะไปเมื่อไร พวกเราก็ค่อยไป!”

ผู้อาวุโสที่อยู่รอบข้างต้องการจะกล่าวโน้มน้าวอีกสักประโยคสองประโยค แต่บรรยากาศรอบข้างกลับเย็นยะเยือก สุดท้ายพวกเขาจึงเลือกที่จะเงียบ

…

เดิมทีพวกเขาจะอยู่หรือไปก็ไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว

ในตอนนี้ความสนใจของหรงซิว อี้เจา และคนอื่นๆ ล้วนอยู่ที่ฉู่หลิวเยว่และถวนจื่อแล้ว

ทุกคนออกมากันหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงพวกนางสองคนเท่านั้นที่ถูกขังอยู่ด้านใน

อีกทั้งกำแพงสีดำก็เริ่มโปร่งแสงตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ จึงยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้น

หลังจากผ่านไปสักระยะหนึ่ง กำแพงสีดำที่อยู่ด้านหน้าของทุกคนก็ไม่มีสีดำอีกต่อไปแล้ว

สัญลักษณ์ที่แปลกประหลาดนั้นก็เผยรูปลักษณ์ดั้งเดิมของมันแล้ว

ลึกลับยากคาดเดา เปล่งประกายงดงาม น่าเกรงขามและยิ่งใหญ่!

ตำแหน่งที่ฉู่หลิวเยว่อยู่นั้นดูเปราะบางเล็กน้อย

หากดูจากสายตาของคนภายนอกทุกคน นั่นเป็นตำแหน่งตรงกลางของสัญลักษณ์นั้นพอดิบพอดี

นางเหลือบสายตามองทางหนานอีอี จากนั้นก็ถอนสายตากลับไปอย่างสงบ ราวกับว่าความเป็นความตายของหนานอีอีไม่สามารถทำให้นางรู้สึกหวั่นไหวได้เลยแม้แต่น้อย

นางโยนกระดาษในมือทิ้งลงพื้น

นิ้วเรียวยาวเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา กระดาษโปร่งแสงอีกแผ่นก็ลอยเข้ามา!