ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1999

………………..

เมื่อข้อความปรากฏขึ้น ทุกคนต่างประหลาดใจ

หงอันยืดตัวขึ้นและสะบัดแขนเสื้อ

ค่ายกลสีแดงที่อยู่รอบๆ ได้สลายไปในทันที

หลังจากนั้นป้ายไม้ก็พุ่งออกมาจากมือของเขา!

หึ่ง!

ตามมาด้วยเสียงหึ่งๆ เช่นนี้ ค่ายกลสีเงินขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน!

แรงบีบคั้นอันทรงพลังยังคงแพร่กระจายจากด้านบนออกมาอย่างต่อเนื่อง

ทุกคนบนยอดเขาต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและตกใจ

“ด้านหลังค่ายกลนี้ คือพื้นที่เล็กๆ ที่แยกตัวอิสระ และระยะห่างก็มีการดำรงอยู่ที่ใกล้กับอาณาจักรเสิ่นซวี่แค่เพียงประตูสวรรค์กั้นเท่านั้น! เพียงแค่ลอดผ่านค่ายกลนี้ และเข้าไปด้านใน พวกเขาก็สามารถเจอประตูนแดนสวรรค์ และข้ามเข้าสู่อาาณาจักรเสิ่นซวี่”

ดวงตาของฉู่หลิวเยว่สว่างขึ้น มาแล้ว!

“เดิมทีค่ายกลนี้น่าจะเริ่มใช้หลังจากหนึ่งเดือน แม้ว่าตอนนี้พวกเจ้าไม่มีความตั้งใจจะรออยู่ที่แล้ว ไม่สู้ล่วงหน้าไปก่อน”

คำพูดไม่กี่ประโยค ทำให้หัวใจของทุกคนสับสนพลุ่งพล่าน

เขาไท่อินแห่งนี้ค่อนข้างแปลกนัก มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นบ่อยครั้งจนพวกเขามิอาจอยู่ที่นั่นได้อีกต่อไป

หากสามารถล่วงหน้าเข้าไปได้ แน่นอนว่าคงไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว!

หงอันมองไปที่พี่น้องสองคนนั้น

“ภายในพื้นที่เล็กๆ นั่น เต็มไปด้วยพลังแห่งสวรรค์และโลก อีกทั้งมีสมบัติอันล้ำค่ามากมาย หลังจากที่พวกเจ้าไปแล้วนั้นก็สามารถฟื้นฟูพลังได้เป็นอย่างดี เมื่อร่างกายดีขึ้นแล้ว พวกเจ้าสามารถจากไปได้ตามต้องการ แน่นอนว่าหากพวกเจ้าต้องการไปอาณาจักรเสิ่นซวี่อีกครั้ง โอกาสยังคงอยู่”

“ขอบคุณใต้เท้าหงอันยิ่งนัก!”

อันที่จริงเขาอารมณ์เสียอย่างมาก

เดิมทีควรพาคนเหล่านี้มาอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน แต่บัดนี้เพิ่งผ่านไปสองวัน ไม่ว่าอะไรล้วนจับไม่ได้จึงต้องส่งพวกเขาเข้าไป

ครั้งนี้นับว่าเขาล้มเหลวมากจริงๆ

แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ก็ไม่มีวิธีแก้ไขอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว

ล้มเหลวก็คือล้มเหลว ขอเพียงไม่ส่งผลกระทบต่อภาพรวม

ยิ่งกว่านั้นภายในสถานการณ์นี้ ยังมีคนไม่ธรรมดาอยู่สองสามคน

สุดท้ายบางทีอาจมีรางวัล ก็เป็นไปได้

เมื่อคิดเช่นนี้ ในที่สุดอารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย

เขาเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยและพุ่งไปก่อนถึงค่ายกลสีเงินนั่น

“บัดนี้ทุกท่านเข้าแถวเรียงตามอันดับแล้วเข้าไปก็พอ!”

แทบจะในทันทีที่มีคนก้าวไปข้างหน้า

“ข้าไปก่อนนะ!”

โอกาสดีเช่นนี้เต็มไปด้วยสิ่งล่อใจสำหรับพวกเขาเท่านั้นจริงๆ

ใครจะไม่อยากเหนือกว่าคนอื่น แล้วใครจะไม่อยากกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งกว่ากันเล่า

เบื้องหน้าความล่อล่วงใจและผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่ จึงแทบไม่มีใครสามารถประคองสติเอาไว้ได้

นอกจากหงอันแล้วที่นี่ก็มีทั้งหมดห้าสิบคน

ขั้นตอนดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเพียงไม่นาน ก็สามารถเข้าไปได้หนึ่งในสามส่วนแล้ว

เด็กหนุ่มคนนั้นประคองน้องชายของตนและเดินตามเข้าไป

ใครๆ ต่างมองเห็นความตื่นเต้นและกระตือรือร้นบนหน้าของพวกเขา

หรงซิวยิ้มเบาๆ

ฉู่หลิวเยว่มองดูอย่างเงียบๆ

แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยช่วยเหลือคนแปลกหน้า

การลงมือครั้งนี้ จุดประสงค์หลักคือต้องการดึกแผนการของหงอันออกมา

เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว สองพี่น้องนั่นกลับเลือกที่จะอยู่ต่อ…

เช่นนี้ไม่ว่าใครก็ช่วยไม่ได้

“พวกเราก็ไปกันเถอะ?”

เฮ่อจื่อจี้พูดขึ้น

ดวงตาของเสี่ยวโจวเปล่งประกายและค่อยๆ พยักหน้า

“ข้ารู้”

หลังจากพูดจบเขาก็ยกเท้าขึ้นและก้าวเข้าไปทันที!

เหนือค่ายกลมีคลื่นลูกหนึ่งวาบหายไปในทันที

หรงอันมองดูอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกมีบางอย่างผิดปกติอย่างอธิบายไม่ได้ แต่รายละเอียดก็มิอาจบอกได้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ทันใดนั้นก็มีเสียงไพเราะก้องกังวาลดังขึ้นจนรบกวนความคิดของเขา

“ใต้เท้าหงอันใจดียิ่งนักที่ช่วยกางค่ายกลไว้ก่อนล่วงหน้าเพื่อทุกคน”

บนใบหน้าของฉู่หลิวเยว่ปรากฏรอยยิ้มขึ้น ราวกับนางรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก

“ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะขอบคุณท่านอย่างไร”

เมื่อเห็นเป็นนาง สีหน้าของหงอันก็ดูดีขึ้นเล็กน้อยและยิ้มอย่างเก้อเขิน

“ที่นี่มีอะไร ล้วนเป็นสิ่งสมควร! ท้ายที่สุดแล้วคนที่มารวมตัวกันที่นี่ล้วนเป็นผู้ฝึกที่มีความสามารถยอดเยี่ยม!”

เขายกคางขึ้น

“พวกเจ้าก็รีบเขาไปเถอะ!”

ฉู่หลิวเยว่ตอบกลับและกำลังจะยกเท้าขึ้น จู่ๆ นางหยุดการเคลื่อนไหวอีกครั้ง

นางเงยหน้าขึ้นมองไปทางศูนย์กลางของค่ายกล

ที่นั่นมีป้ายไม้อันหนึ่งลอยตัวอยู่เงียบๆ

นี่คือสิ่งที่หงอันขว้างออกไปเมื่อครู่นี้ ค่ายกลขนาดใหญ่นี้ก็ถูกเรียกออกมา

หงอันมองตามสายตาของนางและขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“มีอันใดหรือ”

ป้ายไม้นี้มีอะไรน่าสนใจกันนะ

มุมปากของฉู่หลิวเยว่โค้งงอขึ้นราวกับแสร้งยิ้มพลางพูดขึ้นว่า

“ไม่มีอันใด ข้าแค่คิดว่าใต้เท้าหงอัน ป้ายไม้ของท่าน ดูแล้ว…ค่อนข้างคุ้นตาเล็กน้อย”

………………..