ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 1998

………………..

หงอันเลิกคิ้วขึ้นและผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็ว

“แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ใช้เวลาสิบวันหรือครึ่งเดือนก็สามารถฟื้นตัวได้”

ขณะที่พูดเขามองไปทางเด็กหนุ่มคนนั้นที่บาดเจ็บ

“ไม่ว่าลงจากเขาและทิ้งโอกาสในการเข้าสู่อาณาจักรเสิ่นซวี่ หรือยืนหยัดต่ออีกครั้ง เจ้าเป็นผู้เลือกเอง”

ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเยาะในใจ

คำพูดนี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก

การมาถึงที่นี่ของทุกคน ก็เพื่อมุ่งหน้าไปที่อาณาจักรเสิ่นซวี่

เขาตั้งใจพูดเช่นนี้แน่นอนว่าจะทำให้ผู้คนหวั่นไหว

เป็นดั่งคาดที่ก่อนหน้ามีเด็กหนุ่มยังคงลังเลอยู่หลายส่วน เมื่อได้ยินคำพูดนี้เข้า สีหน้าของเขากลับแน่วแน่ขึ้นอยู่หลายส่วนในทันที

“ข้าเลือก…อยู่ต่อ”

แม้ว่าอาการบาดเจ็บบนร่างกายจะไม่ร้ายแรงนัก แต่รักษาตัวดีๆ จะสามารถฟื้นตัวได้เต็มที่ภายในหนึ่งเดือนอย่างแน่นอน

ไม่ง่ายเลยที่ผ่านการทดสอบจนมาถึงยอดเขาไท่อินได้ หากยอมแพ้ตอนนี้ และเลือกจากไป ในใจของเขาก็คงไม่ยินยอมเป็นแน่

เมื่อได้ยินคำตอบของเขา ใบหน้าของหงอันแสดงความชื่นชมออกมา

“ดีมาก! คิดอยากจะเป็นผู้แข็งแกร่ง เดิมทีไม่ใช่เรื่องง่ายนัก ต้องใช้ทั้งความพยามยามและสิ่งที่ต้องแลกมาถึงจะสำเร็จ หากเพียงเพราะในใจหวาดกลัวและลังเลด้วยเรื่องเล็กน้อย เช่นนั้นต่อไปก็คงไม่มีอนาคตอันใดให้พูดถึง!”

คำพูดที่โน้มน้าวอย่างเป็นกลาง ทำให้ผู้คนมากมายบริเวณรอบๆ มีสีหน้าเปลี่ยนไป

นี่คือความหมายโดยนัยที่พวกเขาจะสื่อไม่ใช่หรือ!

แต่หงอันมีสถานะสูงส่ง อีกทั้งคำพูดของเขาก็ไม่ได้ไร้เหตุผล ทุกคนจึงเงียบเสียงลง

“พอแล้ว พวกเจ้าแต่ละคนจงรอคอยอย่างสบายใจเถอะ!”

หงอันมองไปรอบๆ พูดทิ้งไว้หนึ่งประโยคและเดินไปด้านข้าง

ทุกคนไม่กล้าพูดอะไรอีกจึงทยอยกันกลับไปยังที่ของตน และรอคอยอย่างสงบนิ่ง

เฮ่อจื่อหลานดึงแขนเสื้อของเฮ่อจื่อจี้ และพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำ

“พี่ใหญ่ ข้ารู้สึกว่าที่นี่มันแปลกจริงๆ…ไม่อย่างนั้นพวกเรากลับกันเถอะ?”

เฮ่อจื่อจี้ไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน

พวกเขาเตรียมตัวกันมานานเช่นนี้ ก็เพื่อการทดสอบในครั้งนี้ มิรู้ว่าทุ่มเทไปมากมายเพียงใด เหตุใดถึงพูดว่ายอมแพ้ก็ยอมแพ้ง่ายๆ อย่านั้นหรือ

เมื่อเห็นว่าเฮ่อจื่อหลานดูหวาดกลัวเล็กน้อย เฮ่อจื่อจี้จึงตบเบาๆ ที่มือของนางและอดทนแนะนำนางไปสองประโยค

“เอาล่ะ จื่อหลาน อย่าเพิ่งคิดมากไปเลย เจ้าเห็นใต้เท้าหงอันที่อยู่ข้างๆ ในตอนนี้หรือไม่ จะต้องไม่มีอันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”

ริมฝีปากของเฮ่อจื่อหลายสั่นไปมา เมื่อเธอเห็นสีหน้าเด็ดขาดของพี่ใหญ่ของตน ก็รู้ว่าคำพูดของตนไม่มีเหตุผลพออย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้จึงแล้วๆ กันไปเถิด

“เข้าใจแล้ว”

เฮ่อจื่อจี้ลูบหัวนางเป็นการปลอบใจและถอนสายตากลับมา

แต่การปลอบใจเช่นนี้กลับมิอาจทำให้เฮ่อจื่อหลานรู้สึกสบายใจลงได้

นางก้มศีรษะลงและใช้มือทั้งสองวนรอบหนึ่ง

แม้พี่ใหญ่จะไม่รู้แต่นางกลับรู้ได้อย่างชัดเจน

แน่นอนว่าเมื่อครู่นี้มีคนแอบรอบทำร้ายนาง!

อีกทั้งความแข็งแกร่งของฝั่งตรงข้ามเหนือกว่านาง ไม่ ควรพูดว่าเหนือกว่าหงอัน!

หากสามารถพอที่จะเลี่ยงการตรวจสอบของเขา คงต้องลงมืออย่างเงียบเชียบเป็นครั้งที่สอง…

น่ากลัวจริงๆ!

แน่นอนว่านางต้องการไปที่อาณาจักรเสิ่นซวี่ แต่เช่นนั้นจะต้องมีชีวิตรอดถึงจะทำได้!

เฮ่อจื่อหลานเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจจนในหัวของนางยุ่งเหยิงไปหมด

ผู้ที่สามารถมาถึงที่นี่ได้ล้วนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

เมื่อครุ่นคิดบางเรื่องอย่างละเอียดรอบคอบ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างและทำให้ด้านหลังของผู้คนเกิดความตื่นตระหนกขึ้น

วันหนึ่ง ในความไม่ปลอดภัยและความสงสัยของทุกคนเช่นนี้ ค่อยๆ แพร่กระจายขึ้น

…

เวลาผ่านไปชั่วพริบตาจึงเข้าสู่คืนวันที่สอง

ฉู่หลิวเยว่นั่งขัดสมาธิ ดวงตาทั้งคู่ปิดลงเบาๆ

เมื่อพระจันทร์สว่างขึ้นความรู้สึกคุ้นเคยเช่นนั้นก็กลับมาอีกครั้ง

ครั้งนี้นางเตรียมตัวมานานแล้ว ดังนั้นนางจึงสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติทันทีที่พลังปราณในร่างของนางถูกกลืนกิน

หัวใจของนางสั่นไหว…

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นบาดแผลปรากฏออกมาเมื่อครู่นี้ ซึ่งเป็นพลังที่ทําให้เขาได้รับบาดเจ็บภายใน

เมื่อชายเด็กหนุ่มได้ยินเข้า สีหน้าก็เศร้าหมองลงกว่าเดิม

หนึ่งหรือสองเดือนนี่คงเป็นคำพูดที่ดีที่สุดในตอนนี้

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ไม่มีทางที่จะเข้าร่วมการทดสอบนี้ต่อไปได้อีก

การลากคนเจ็บไปอาณาจักรเสิ่นซวี่ เช่นนั้นไม่เป็นการรนหาที่ตายของตนเองหรอกหรือ

คิ้วของหงอันขมวดเข้าหากัน ในใจของเขาราวกับมีเปลวไฟลุกโชน!

แต่ตอนนี้เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเช่นนี้และเขากลับไม่สังเกตเห็นเลย!

บริเวณรอบๆ เงียบสงัด

สายตาของทุกคน มองกลับไปกลับมาระหว่างหงอันและเด็กหนุ่มคนนั้นด้วยสายตาที่แตกต่างกัน

หงอันรู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง

มีครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง แต่มิอาจมีครั้งที่สามได้!

เหตุการณ์เดิมที่เกิดขึ้นอีกครั้ง และแต่ละครั้งก็รุนแรงมากขึ้น!

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านี้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ต่างรู้สึกจิตใจสั่นไหวขึ้นมา

วิธีการพูดส่งๆ ก่อนหน้าที่ หากใช้พูดขึ้นอีกครั้งคงไม่ได้ผลอย่างแน่นอน

เด็กหนุ่มคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่งและกัดฟันพูดขึ้น

“ใต้เท้าหงอัน ข้าต้องการพาน้องสามลงเขา อาการบาดเจ็บของเขามิอาจรอช้าได้อีกแล้ว…”

เด็กหนุ่มพูดห้ามขึ้นในทันที

“พี่รอง! ข้าจะลงไปเอง…”

“เจ้าเป็นเช่นนี้ ตัวเจ้าเองจะทำได้อย่างนั้นหรือ”

เด็กหนุ่มคนนั้นขัดจังหวะคำพูดเขา แต่ก็ยากที่จะคัดค้านได้

ถึงแม้จะน่าเสียดายอย่างมากที่ละทิ้งโอกาสไป แต่ชีวิตของน้องสามสำคัญกว่า

หงอันสูดหายใจเข้าลึกๆ ดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้ว

“พวกเจ้าไม่ต้องออกไป ข้าจะพาพวกเจ้าไปสถานที่พักฟื้น”

………………..