ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2031

………………..

ซานซานมีความสุขขึ้นมา

“เหตุใดเจ้าไม่รีบพูดเล่า!”

เขารีบวางสมุดบัญชีในมือลง จากนั้นก็เดินออกไปด้านนอกเพื่อต้อนรับ

สือซานรีบพูดขึ้นมาว่า

“เอ๋ พี่สามช้าก่อน! ตอนนี้นายท่านยังอยู่ที่ประตูเมือง นายท่านบอกว่าไม่ต้องไปรับ เขาอยากจะให้พี่สามจัดการเรื่องที่พักรับรอง และภูเขาที่เหมาะสมสองสามแห่ง”

“ที่พัก? ภูเขา?”

ซานซานชะงักไป

“เอาไปทำอันใดหรือ?”

สือซานเกาหัว

“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ แต่ได้ยินมาว่านายท่านพาคนกับสัตว์อสูรจำนวนหนึ่งกลับมาด้วย…”

“อันใดนะ?”

ซานซานคิดไม่ถึงว่าจะได้คำตอบนี้

มุมปากของเขากระตุก

ก่อนหน้านี้พี่ใหญ่พูดว่า ทางด้านม่านพลังฝั่งนั้นมีปัญหา ฝ่าบาทกับนายท่านจึงเดินทางไปดูด้วยกัน

แต่มีอันใดบางอย่างเกิดขึ้น จนทำให้ทั้งสองคนนั้นหายตัวไป

ด้วยเหตุนี้ พี่ใหญ่จึงพาหลินจือเฟยออกไปตามหาคน

ตอนนี้ได้ยินมาว่านายท่านกลับมาแล้ว พวกเขาจึงรู้สึกดีใจมาก

แต่… เหตุใดนางถึงพาคนและสัตว์อสูรกลับมาได้ล่ะเนี่ย?

เขาครุ่นคิดแล้วพูดว่า

“เข้าใจแล้ว ข้าจะส่งคนไปจัดการ”

เมื่อพูดจบเขาก็เดินออกไปด้านนอก

ตอนที่เขาเพิ่งเดินไปได้สองก้าว เขาก็นึกอันใดบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วหันกลับมาถามว่า

“ไม่ถูกต้อง… หากนำคนและสัตว์อสูรกลับมา สัตว์อสูรเหล่านั้นน่าจะทำพันธสัญญากับพวกมนุษย์แล้ว จึงไม่จำเป็นจะต้องเตรียมพื้นที่เพิ่ม…”

แต่เมื่อฟังกับคำพูดของนายท่านแล้ว เหมือนกับว่าสัตว์อสูรและมนุษย์เหล่านั้นแยกออกจากกัน

สือซานมีใบหน้ามึนงง

“เรื่อง…เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ทราบ…”

เขาไม่มีเวลาได้ไปดู เพียงแค่มีข่าวส่งกลับมาเท่านั้น เขาจึงรีบมาหาซานซาน

ท้ายที่สุดแล้วนายท่านกับพี่ใหญ่ก็ไม่อยู่ ดังนั้นซานซานจึงถือว่าเป็นคนที่มีอำนาจการตัดสินใจมากที่สุดในตอนนี้

อีกทั้งเขาก็คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้มาก

เรื่องแบบนี้มอบหมายให้เขาจัดการจะเหมาะสมที่สุด

ซานซานครุ่นคิด

“ช่างเถอะ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ท่าเรือดอกท้อมีขนาดใหญ่ขนาดนี้ แค่พื้นที่ว่างหาได้ง่าย…”

เขายังพูดไม่ทันจบ ด้านนอกก็มีเสียงอึกทึกครึกโครม

ซานซานจึงหันไปมองอย่างแปลกใจ

“เกิดอันใดขึ้น…”

ฟิ้ว!

เสียงดังสนั่นทะลุอากาศ!

หัวใจของซานซานสั่นไหว จากนั้นเขาก็เห็นลูกอันใดบางอย่างกำลังลอยมาทางเขา!

เขารีบโคจรกำลังภายในเตรียมตัวลงมือ

“ซานซานอย่าขยับ!”

เสียงกระจ่างใสอันคุ้นเคยดังขึ้น

นายท่าน!

เมื่อได้ยินดังนั้นซานซานก็รีบกลั้นลมหายใจอย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา ของสิ่งนั้นก็พุ่งมาหาเขาทันที!

มันกระโจนเข้ามาในอ้อมกอดของซานซาน จนเกือบจะทำให้อีกฝ่ายล้มลงไป

เขารีบจับบานประตูที่อยู่ด้านข้างแล้วพยุงตัวขึ้นมา

จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงมอง ถึงได้เห็นว่าตอนนี้มีอันใดบางอย่างแขวนอยู่บนตัวตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ

“ไกรสรอัสนี?”

ไกรสรอัสนีกำลังกัดตรงเสื้อกลางหน้าอกของเขาไม่ปล่อย

ซานซานเบิกตากว้าง

นี่มัน…

พรึ่บ…

เสียงกระพือปีกดังขึ้น

ซานซานเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็เห็นว่าแร้งศักดิ์สิทธิ์สุวรรณกาฬตัวหนึ่งกำลังบินตรงมาทางเขา!

นายท่านไม่ให้เขาลงมือ ซานซานก็ต้องหยิบสมุดบัญชีออกมาปกป้องตัวเองอย่างสุดกำลัง

แต่เขาเพิ่งจะหยิบของสิ่งนั้นออกมา แร้งศักดิ์สิทธิ์สุวรรณกาฬที่เห็นดังนั้นก็โฉบไป

“อ๊าก! อ๊าก! สมุดบัญชีของ…”

พรึ่บ

ซานซานกำลังจะไล่ตามมาด้านหน้า ทันใดนั้นก็มีของอันใดบางอย่างตกลงมาแล้วกระแทกกับหัวเขา

กลุ่มก้อนที่อ่อนนุ่มและอุ่นร้อน

อีกทั้งเหมือนมันกำลังจะดึงผมเขาอยู่

ซานซานยกมือขึ้นไปคว้าก้อนนั้นไว้

ก้อนสีแดงชาดขนาดเท่าฝ่ามือ กำลังมองเขาด้วยแววตาดำขลับ ในแววตานั้นแฝงไปด้วยความสงสัยและไร้เดียงสา

ผมของเขากำลังพันอยู่ในอุ้งเท้าของมัน

เขารู้สึกปวดหนังศีรษะแปล๊บๆ

แต่ครั้งหน้าก็ยังจะทำอีก

ความสนุกที่หาได้ยากแบบนี้ นางจะล้มเลิกง่ายๆ ได้อย่างใด?

นางโน้มน้าวใจอยู่นานกว่าฉู่หลิวเยว่จะยอมให้นางเป็นผู้ดูแลเจ้าตัวเล็กๆ เหล่านี้

ถวนจื่อครุ่นคิดภายในใจอย่างเงียบเชียบ

ความสนุกของคนเป็นพี่ใหญ่ คนธรรมดาทั่วไปจะเข้าใจได้อย่างใด?

ฉู่หลิวเยว่เหลือบสายตามองนางอย่างเงียบเชียบ

ความคิดนี้มัน…

แต่อย่างน้อยซานซานไม่รู้ความคิดตอนนี้ของถวนจื่อ

เดิมทีมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อันใด และเขาก็ไม่ได้โมโหจริงๆ

ถวนจื่อทำตัวน่ารักมาก เขารู้สึกปวดใจเพราะความน่ารักของนางมาก ไหนเลยจะกล้ากล่าวคำหยาบคาย

“โอ้ ถวนจื่อของพวกเราเชื่อฟังจริงๆ ! ไม่ต้องขอโทษแล้ว! พี่ซานซานไปล้างมือก็สิ้นเรื่องแล้ว! ขอแค่ถวนจื่อมีความสุขก็พอ!”

ถวนจื่อยืดตัวขึ้นมาในทันที ดวงตากลมโตเปล่งประกาย

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่ซานซานดีที่สุด!”

ซานซานมีความสุขกับคำพูดประโยคนั้นจนไม่ได้สังเกตเห็นแววตาที่มีแต่ความเจ้าเล่ห์ของถวนจื่อเลย

ฉู่หลิวเยว่ถอนหายใจออกมา

ในเมื่อคนบางคนรนหาที่ตายเองก็จะโทษที่นางไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยไม่ได้

“สือซาน เจ้าไปช่วยพี่สามจัดการเจ้าตัวเล็กเหล่านี้หน่อยสิ”

ฉู่หลิวเยว่หันมามองทางสือซาน

สือซานรีบตอบรับ แล้วเดินเข้ามาอุ้มลูกเสือดาวลายเมฆสีชาดนี้ทันที

“ซานซาน เจ้าไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถอะ”

ฉู่หลิวเยว่พูด

ซานซานดึงสติกลับคืนมา เขาตอบรับหนึ่งเสียง ในตอนที่กำลังจะจากไป เขาก็ชี้มายังสัตว์อสูรเหล่านี้

“นี่คือสัตว์อสูรทั้งหมด… ที่นายท่านพากลับมาด้วยหรือ”

ซานซานมองหน้าเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ

“ไม่ใช่”

“มีมากกว่านี้”

ทันใดนั้นซานซานก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

มีมากกว่านี้?

จะมากขนาดไหน…

ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างหายใจไม่ค่อยออก

“นี่มันคืออันใดกัน?”

………………..