ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2046

………………..

เมื่อเห็นประตูบานนั้นค่อยๆ เปิดออก ทุกคนต่างตกตะลึงอึ้งค้างอยู่กับที่

“ปะ เปิดออกแล้ว!?”

ในบรรดาฝูงชนที่เงียบกริบ ใครคนหนึ่งก็มิอาจทราบได้พึมพำอย่างไม่เชื่อสายตาตน

เว่ยเจ๋อถึงกับต้องหลับตาปี๋แล้วลืมตาขึ้นมาอีกรอบ ด้วยกลัวว่าตนมองผิดไป

ประตูบานนั้นยังคงกำลังแง้มออกทีละน้อย!

แสงสีขาวสายหนึ่งเล็ดลอดออกมาปกคลุม จนผู้ใดก็มิอาจมองเห็นหลังบานประตูได้ชัดเจนว่าเป็นอย่างใดกันแน่

แต่… มันเปิดออกแล้วจริงๆ!

ก่อนหน้านี้มีคนตายไปมากมาย ประตูก็หาได้ขยับเขยื้อนไม่ บัดนี้เพียงถูกฉู่หลิวเยว่เคาะเบาๆ ก็เปิดออกอย่างง่ายดาย!

ฉู่หลิวเยว่สาวเท้าก้าวไปด้านหน้าทันที

พริบตาต่อมา เงาร่างของนางก็หายลับไปในประตู!

ฝ่าเท้าของหรงซิวแม้นดูไม่เร็วไม่ช้า แต่ความจริงแล้วกลับว่องไวปราดเปรียวอย่างยิ่ง

เขาเงื้อมือขึ้น ง้าวว่านเฟิงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศอย่างเงียบเชียบพลันถลาเข้าไปหา!

จากนั้น เขาก็เข้าประชิดข้างตัวซั่งกวนจิ้ง

“ผู้อาวุโสซั่งกวน พวกเราเองก็รีบตามไปกันเถอะ”

หรงซิวหลุดเสียงหัวเราะแผ่วเบาออกมาคำรบหนึ่ง

ซั่งกวนจิ้งได้สติกลับมาทันควัน

จริงด้วย!

เยว่เออร์แม่หนูนั่นเข้าไปข้างในแล้วหนา!

เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ในทันใด ก่อนเดินก้าวไปข้างหน้า

เมื่อครู่ความสนใจของผู้คนล้วนตกอยู่ที่หรงซิวและฉู่หลิวเยว่ ส่วนคนทั้งสองชำนิชำนาญการปกปิดตัวตนและลมปราณมาแต่ไหนแต่ไร พวกเขาจึงเหมือนมนุษย์ล่องหนไปโดยปริยาย

จนกระทั่งตอนนี้ ยามพวกเขาที่ติดตามโดยไม่คลาดฝีเท้าเข้าไปในประตู บรรดาฝูงชนจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าสองคนนี้เองก็ไม่ธรรมดา!

ยามเงาร่างของพวกเขาทยอยลับหายไป บรรดาฝูงชนที่จับตามองอยู่ด้านนอกยังคงจมติดอยู่ในห้วงอารมณ์ตื่นตะลึง

เป็นเว่ยเจ๋อที่มีปฏิกิริยาก่อนใครเพื่อน

“ง้าวว่านเฟิง!”

ของสิ่งนั้นเพิ่งถูกหรงซิวฉวยเอาไปง่ายๆ เลยเมื่อครู่!

แต่นั่นเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์เลยหนา!

เป็นสมบัติล้ำค่าที่เขาได้รับมาอย่างยากเย็นแสนเข็ญ!

“มัวแต่ยืนนิ่งเหตุใด ยังไม่รีบตามไปอีก!”

เว่ยเจ๋อแผดเสียงด้วยความโกรธขึ้ง ก่อนทะยานตัวพุ่งออกไปข้างหน้าในทันใด!

ใช้เวลาพริบตาเดียว เงาร่างของเขาเองก็เลือนหายเข้าไปหลังบานประตูเช่นกัน

คนตระกูลเว่ยได้ยินดังนั้นก็ทยอยได้สติ เมื่อเห็นว่าเว่ยเจ๋อมุ่งไปข้างหน้าเรียบร้อยแล้วก็ไม่ใส่ใจอย่างอื่นอีก รีบตามไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นเองผู้อื่นที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ตระหนักได้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นในที่สุด ก่อนจะต่างแย่งกันกรูไปทางประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย!

ไม่ง่ายเลยกว่าจะเปิดสุสานของถังเคอได้ เหตุใดจะไม่คว้าโอกาสเอาไว้เล่า

จะได้รับพลังสืบทอดและพัฒนาก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่งหรือไม่ ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับวันนี้ทั้งสิ้น!

ในไม่ช้า บรรดาฝูงชนในที่แห่งนั้นก็กรูกันเข้าไปด้านใน

ภายในป่าศิลาจึงกลับมาเงียบสงัดอีกคราหนึ่ง

มีเพียงร่างไร้วิญญาณที่นอนทับเรียงรายและคราบเลือดเจิ่งนองบนพื้นที่พิสูจน์ได้ว่าเมื่อครู่เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลเกิดขึ้นที่นี่

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด จู่ๆ ร่างของคนเหล่านั้นก็เริ่มเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าฉู่หลิวเยว่มองออกว่านี่คือหยกไพฑูรย์

ในบรรดาอาวุธศักดิ์สิทธิ์แห่งจุนเจ๋อที่องค์ไท่จู่มอบให้นาง มีกระบี่สั้นเล่มหนึ่งที่ใช้ของสิ่งนี้ตีหลอมขึ้นมา

แต่ในครานี้ ผนังทั้งสองด้านล้วนใช้หยกไพฑูรย์ทั้งก้อนสลักขึ้นมา!

มิแปลกใจแล้วว่าเหตุใดองค์ไท่จู่ถึงได้ตกตะลึงปานนี้

“เหมือนว่าที่นี่จะเป็นสุสานของถังเคอจริงๆ! นอกจากเขาแล้ว ใต้หล้ายังมีผู้ใดมีฝีไม้ลายมือเช่นนี้อีก?“

องค์ไท่จู่ถอนหายใจยาวเหยียด เขาตวัดสายตามองเงาร่างเบื้องหน้าด้วยสายตาสลักซับซ้อนและปลดปลง

ก่อนหน้านี้ที่คนมากมายปานนั้นลองลงมือ ล้วนแต่ต้องพบกับความล้มเหลวทั้งสิ้น

แต่ทันทีที่แม่หนูนี่มาถึง ก็เปิดประตูออกได้เสียอย่างนั้น…

เรื่องเช่นนี้ มีเพียงแค่คำว่า “ฟ้าลิขิต” สองคำที่จะอธิบายได้!

แม้เขาจะรู้แต่แรกแล้วว่าแม่หนูนี่โชคดีมาแต่ไหนแต่ไร แต่ทุกครั้งก็ยังคงตกใจกับเรื่องพวกนี้ที่เกิดขึ้นกับนางอยู่ดี

ความโชคดีเช่นนี้ช่างชวนให้ผู้อื่นอดอิจฉาริษยาขึ้นมาไม่ได้เสียจริง

เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังแว่วขึ้นมาจากด้านหลัง เป็นพวกหรงซิวที่ตามมานั่นเอง

ซั่งกวนจิ้งก้าวเดินพลางเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

“แม่หนูเยว่เออร์ พวกเจ้ามาได้อย่างใดกัน”

ตอนที่เขาบอกจะมาที่นี่ก่อนหน้านี้ นางดูเหมือนไม่ได้อยากมาเลยด้วยซ้ำ

หากรู้ว่าพวกนางจะมา เขาคงพาพวกนางมาด้วยกันแล้ว

ฉู่หลิวเยว่เอ่ยแกมหัวเราะเสียงเบา

“เดิมไม่ได้คิดจะมาจริงๆ แต่ภายหลังได้รู้เรื่องราวบางอย่าง ดังนั้นก็เลย… คิดว่าจะมาดูเสียหน่อย”

………………..