ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ นิยาย บท 2047

………………..

“อันใดนะ?”

ในหัวของซั่งกวนจิ้งถึงกับขาวโพลนไปชั่วขณะ

ชื่อเสียงเรียงนามของถังเคอยังมิอาจทำให้นางหวั่นไหวได้ แล้วจะมีสิ่งใดที่ดึงดูดนางได้อีกเล่า

ฉู่หลิวเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา

“ข้าอยากมาดูว่า ระหว่างท่านซูผู้นั้นกับผู้อาวุโสถังเคอในปีนั้นเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”

ซั่งกวนจิ้งถึงกับตะลึงงันไปพักหนึ่ง จากนั้นจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าฉู่หลิวเยว่มีสมบัติศักดิ์สิทธิ์ในมืออยู่หลายชิ้นแล้ว

อีกทั้งสมบัติพวกนั้นล้วนแต่เป็นของท่านซูทั้งสิ้น

“หรือว่า การสั่นไหวเมื่อครู่นั่น…“

ในใจของเขาพลันเกิดข้อสันนิลฐานขึ้นมาข้อหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ เว่ยเจ๋อและเขาผลัดกันลองใช้ง้าวว่านเฟิงงัดประตูบานนั้นให้เปิดออก ผลคือเสียแรงเปล่า

เพราะแรงสั่นไหวหลังประตูบานนั้นมิได้เกิดจากง้าวว่านเฟิงแต่อย่างใด

พอแม่หนูเยว่เออร์เอ่ยเช่นนี้แล้ว…

ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เอ่ยอันใดออกไป

แต่การที่ปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ สำหรับซั่งกวนจิ้งก็นับได้ว่าเป็นการยอมรับโดยดุษณีแล้ว

เขาเบิกตากว้างน้อยๆ ทั้งยังคงสับสนงุนงงอยู่พักใหญ่

เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้

หรือว่าที่นี่จะไม่ใช่สุสานของถังเคอ แต่เป็นสุสานของท่านซูผู้นั้นแทน?

แต่ก่อนหน้านี้คนตระกูลเว่ยก็พูดมาโดยตลอดว่าที่นี่คือสุสานของถังเคอ!

หากมิใช่เพราะกุมหลักฐานอันใดไว้ พวกเขาไม่มีทางมั่นใจขนาดนี้แน่

กริ๊ก!

สุ้มเสียงแหลกละเอียดแผ่วเบาพลันดังแว่วมาจากด้านหลัง

ราวกับมีของบางอย่างแตกหัก ทว่าก็ไม่ค่อยคล้ายเท่าไรนัก

ในเวลาเดียวกันนั้นเองก็เหมือนกับว่ามีกระแสพลังสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมา

เพียงแต่ยังไม่ทันแผ่กระจาย ก็ถูกยับยั้งเอาไว้แล้ว

เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือน ฉู่หลิวเยว่กับซั่งกวนจิ้งก็หันศีรษะกลับไปมองพร้อมกัน

“เมื่อครู่นั่นมัน… เกิดอันใดขึ้น?”

ซั่งกวนจิ้งเอ่ยถามขึ้นด้วยความฉงน

เขายืนอยู่ใกล้ จึงรับรู้ได้ชัดเจนว่ากระแสพลังสายนั้นแผ่ออกมาจากร่างหรงซิว

ริมฝีปากบางของหรงซิวยกขึ้นน้อยๆ

“ไม่มีอันใด แค่ง้าวว่านเฟิงเพิ่งยอมรับข้าเป็นเจ้านายแล้วเท่านั้น”

ซั่งกวนจิ้งถึงกับตกใจจนเสียงขาดหายอย่างหาได้ยาก “อันใดนะ!?”

ฉู่หลิวเยว่เองก็ประหลาดใจไม่น้อยเช่นกัน

“เมื่อครู่นี้น่ะหรือ?“

หรงซิวส่งเสียงตอบรับ ”อืม” ก่อนเรียกง้าวว่านเฟิงออกมาถือไว้ในมือ

แม้บริเวณโดยรอบจะสว่างไสว แต่ยังคงมองเห็นประกายแสงบนตัวง้าวได้อย่างชัดเจน มันงดงามตระการตาเหนือชั้น ปากก็คมปลาบยิ่งกว่าสิ่งใด!

“เดิมขั้นตอนในการยอมรับเจ้านายของสมบัติศักดิ์สิทธิ์ยุ่งยากอยู่มาก แต่ก่อนหน้านี้ง้าวว่านเฟิงดูดซับพลังจากทัณฑ์สวรรค์ไปแล้วไม่น้อย ขาดเพียงขั้นตอนสุดท้ายก็จะกระตุ้นให้เกิดการยอมรับเจ้านายโดยสมบูรณ์ได้ ดังนั้นมันจึงประหยัดแรงและเวลาได้มากทีเดียว”

หางคิ้วของฉู่หลิวเยว่เลิกขึ้นน้อยๆ

“หากเป็นเช่นนี้ ต้องขอบคุณประมุขเว่ยให้ดีหน่อยแล้ว“

เมื่อซั่งกวนจิ้งที่ยืนอยู่ระหว่างคนทั้งสองได้ยินพวกเขาพูดคุยกันหน้าตาเฉยก่อนเก็บหนึ่งในสิบสมบัติศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่อย่างง้าวว่านเฟิงกลับไปทั้งอย่างนั้นก็ถึงกับยืนเงียบด้วยพูดไม่ออกพักใหญ่ ทำได้แค่ตะโกนเป็นบ้าเป็นหลังอยู่ในใจอย่างเดียว

สมบัติศักดิ์สิทธิ์นะ!

นั่นมันสมบัติศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่งเลยหนา!

ยอมรับเจ้านายกันแบบนี้เลยหรือ!?

กับเรื่องสำคัญใหญ่โตปานนี้ พวกเจ้าสองคนช่วยมีปฏิกิริยามากกว่านี้หน่อยได้หรือไม่!

แบบนี้แล้วพวกเจ้าจะให้ข้าทำเช่นไรกัน!

ฉู่หลิวเยว่มองไปยังซั่งกวนจิ้ง เห็นสีหน้าเขาดูแปลกไปหลายส่วนก็เอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

“องค์ไท่จู่ ท่านเป็นอันใดไป?”

แต่ทุกคำพูดของหรงซิวมีเหตุผล เขาไม่มีทางโต้กลับไปได้เลยแม้แต่น้อย

หากจะโทษ คงทำได้แค่โทษตัวเขาที่อับโชคแล้ว!

เว่ยเจ๋อเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกสลดใจอย่างช่วยไม่ได้

หากรู้แต่แรกว่าเป็นเช่นนี้ เขาคงไม่หยิบของสิ่งนั้นออกมาแล้ว!

ตอนนี้ช่างโชคดีนัก สุสานของถังเคอถูกฉู่หลิวเยว่เปิดไปแล้ว ส่วนง้าวว่านเฟิงเองก็กลายเป็นของของหรงซิว!

“ประมุขเว่ย ในเมื่อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว โปรดเก็บแรงไว้หน่อยเถิด ใครจะรู้ว่าด้านล่างจะได้พบอันตรายใดอีก อย่างใดเสียตัวท่านก็เป็นถึงประมุขตระกูลเว่ย หากสิ้นชื่ออยู่ที่นี่ย่อมไม่ดีแน่“

เว่ยเจ๋อโมโหจนหายใจแทบไม่ออก ฉุนเฉียวจนมีสีหน้าดำหน้าแดง

สองคนนี้รู้ดียิ่งนักว่าทำอย่างใดคนถึงจะโมโหตายได้!

คนตระกูลเว่ยสองสามคนที่ตามหลังมาเอ่ยโน้มน้าวเสียงต่ำว่า

“ท่านประมุข ตอนนี้พวกเราเองก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าสถานการณ์ด้านล่างจะเป็นอย่างใดแน่ รอให้แน่ใจค่อยว่ากันก็ได้กระมัง?”

“นั่นซีขอรับ! อย่างใดเสียซั่งกวนเยว่ผู้นั้นก็เป็นคนเปิดประตู ไม่ว่าอย่างใดพวกเราก็ต้องเข้าใจก่อนว่าที่นี่มีลักษณะเช่นไรแน่จึงจะวางใจได้ ท่านคิดเห็นเป็นเช่นไร?“

หากแตกหักกับอีกฝ่ายเสียที่นี่ เช่นนั้น…ใครจะเดาได้ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น

เว่ยเจ๋อได้ยินดังนั้น รู้ว่าที่พวกเขาพูดใช่ว่าจะไร้เหตุผล จึงทำได้แค่ยับยั้งความโกรธในจิตใจลงชั่วคราว

“บัญชีหนี้ครั้งนี้ จะช้าหรือเร็วข้าต้องมาเอาคืนแน่!“

…

ภายในทางเดินกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหนึ่ง

หลงเหลือแต่เพียงเสียงลมหายใจและฝีเท้าของบรรดาฝูงชนเท่านั้น

แม้บริเวณรอบสี่ทิศจะยังคงสว่างไสวเช่นเดิม ทว่าบางทีอาจเป็นเพราะความหวาดกลัวและวิตกกังวลอันไร้ที่มา ยิ่งลงไปลึกเท่าไร บรรยากาศจึงยิ่งทวีความตึงเครียดมากขึ้น

คนด้านหลังต่างทยอยตามกันเข้ามาเรื่อยๆ

ฉู่หลิวเยว่ไม่ต้องเงยศีรษะก็รู้ว่าคนพวกนั้นที่อยู่ด้านนอกล้วนเข้ามาด้านในกันหมดเรียบร้อยแล้ว

หากคิดจะต่อสู้แย่งชิงอันใดกันด้านล่างนี้ก็ยิ่งทำได้ยากแล้ว

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดก็เดินลงมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย

นางจดจ้องไปด้านหน้า จากนั้นก็พลันตกตะลึงจนนิ่งอึ้งอยู่กับที่