ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2530

อีเม่ยถามว่า “พวกคุณทำไมต้องหาคนเยอะขนาดนี้ ถึงจะคัดเลือกสาวงาม ก็ไม่น่าจะมาถึงคิวฉันหรอกนะคะ?”

อู๋เป่ยหัวเราะแล้วพูดว่า “เรื่องคัดเลือกสาวงามเป็นข่าวลือครับ จริงๆ เราอยากเลือกสาวสวยมาทำงานเป็นนางแบบให้บริษัท แต่ตอนนี้ยกเลิกแผนไปแล้วครับ”

ต่อมาเขาหันไปบอกหวงเหยียนหลางว่า “ให้สาวๆ คนละหนึ่งหมื่นหยวนเป็นค่าตอบแทน แล้วจัดคนไปส่งพวกเธอกลับบ้าน”

หวงเหยียนหลางรีบตอบว่า “ครับ”

หวงเหยียนหลางออกไปแล้ว อีเม่ยถามด้วยความตกใจ “เขาไม่ใช่ผู้นำเมืองถิ่นเหรอ ทำไมคุณถึงสั่งเขาได้คะ?”

อู๋เป่ยว่า “ผมเพิ่งรักษาลูกสาวของเขาหาย ตอนนี้เขาเกรงใจผมมากครับ”

อีเม่ยชื่นชม “ที่แท้คุณก็มีวิชาแพทย์นี่เองค่ะ”

อู๋เป่ยว่า “อีเม่ย เดี๋ยวผมไปส่งเธอกลับบ้านนะครับ”

อีเม่ยพยักหน้าเบาๆ “ขอบคุณค่ะ”

อู๋เป่ยจึงขับรถธรรมดาคันหนึ่งออกมาจากโรงรถของหวงเหยียนหลาง พาอีเม่ยกลับบ้าน

พออู๋เป่ยขับมาตามที่อยู่ที่อีเม่ยให้ไว้ มาถึงหน้าบ้านพักตากอากาศบนยอดเขาหลังหนึ่ง เขาอดหัวเราะไม่ได้ “ว้าว บ้านเธอรวยขนาดนี้”

อีเม่ยว่า “พ่อฉันเป็นทั้งกรรมการผู้จัดการใหญ่และประธานกรรมการของบริษัทวิศวกรรมจงหยวนค่ะ”

บริษัทวิศวกรรมจงหยวน เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ที่รับเหมางานวิศวกรรมและผลิตเครื่องจักรงานวิศวกรรม รายได้ปีที่แล้วเกินหนึ่งแสนล้านหยวน กำไรเกือบสองหมื่นล้านหยวน มูลค่าบริษัทรวมใกล้แตะหนึ่งแสนล้านหยวน

อู๋เป่ยว่า “ผมรู้จักบริษัทวิศวกรรมจงหยวนครับ เป็นหนึ่งในบริษัทที่ใหญ่ที่สุดของจงโจว”

อีเม่ยว่า “จะมีประโยชน์อะไร กำไรต่อปีแค่สองหมื่นล้านหยวน ยังสู้เปิดบริษัทแท็กซี่ไม่ได้เลยค่ะ”

อู๋เป่ยว่า “พวกคุณก็รับเหมาอยู่แล้วนี่ครับ เดี๋ยวผมจะบอกผู้นำเมืองถิ่นหวงเหยียนหลาง ให้แบ่งงานในจงโจวบางส่วนให้พวกคุณ”

อีเม่ยตาโต “จริงเหรอคะ? พ่อฉันก็ได้งานบ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นงานช่วง กำไรจำกัด ถ้าคุณช่วยให้พ่อฉันได้งานใหญ่ๆ ก็ทำกำไรเป็นพันล้านหยวนได้ไม่ยากค่ะ”

ขณะนั้นประตูคฤหาสน์เปิดออก ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนเล็กน้อยเดินออกมา เขายิ้มถามว่า “อีเม่ยกลับมาแล้ว นี่เพื่อนลูกเหรอ?”

อีเม่ยยิ้ม “พ่อคะ นี่คือผู้สอบอันดับหนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติของมณฑลเจียงหนาน อู๋เป่ย เขาก็สมัครสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสินจิงด้วยค่ะ”

พ่อของอีเม่ยชื่ออีฟู่กั๋ว ระดับการศึกษาทางวิชาการไม่สูง แต่รักการอ่าน และชอบเด็กที่เรียนดีขยันตั้งใจ พอได้ยินว่าอู๋เป่ยคือผู้สอบอันดับหนึ่งของมณฑล เขาจึงยิ้มพูดว่า “ที่แท้เป็นหนุ่มผู้สอบอันดับหนึ่ง เชิญเข้าบ้านมานั่งเลยครับ”

อู๋เป่ยเดิมทีไม่คิดจะเข้าไปนั่ง แต่ความใจดีต้อนรับของอีฟู่กั๋วทำให้เขาปฏิเสธไม่ลง จึงเข้าไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น

คนรับใช้ยกชาเข้ามา อีฟู่กั๋วพูดว่า “น้องอู๋เป่ย เธอคือความภาคภูมิใจของพวกเราชาวจงโจว เธอเป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนสนิทของอีเม่ย ต่อไปมีปัญหาอะไรก็บอกลุงได้ ลุงจะช่วยจัดการให้หมดครับ”

อีเม่ยกลอกตา “พ่อคะ ผู้นำเมืองถิ่นหวงเหยียนหลางยังให้เกียรติเขาเลย พ่อยังจะบอกว่าจะช่วยเขาอีกเหรอคะ”

อีฟู่กั๋วชะงักไป งงอยู่ครู่หนึ่ง

อู๋เป่ยยิ้ม “ลุงอีฟู่กั๋ว จริงๆ แล้วผมมีเรื่องอยากให้ลุงช่วยครับ”

อีฟู่กั๋วยิ้ม “ว่ามาเลย ขอแค่ลุงทำได้ ลุงช่วยแน่นอนครับ”

อู๋เป่ยว่า “บริษัทของลุงน่าจะถนัดงานถนนและสะพานใช่ไหมครับ?”

อีฟู่กั๋วพยักหน้า “อืม งานสะพานและงานอุโมงค์ของเราอยู่ในระดับแถวหน้าของโลกเลย”

อีฟู่กั๋วยิ้ม “น้องอู๋เป่ยบอกมาได้เลย ต่อให้ขอชีวิตลุง ลุงก็ยอมให้ครับ”

อู๋เป่ยหัวเราะแล้วพูดว่า “ผมไม่เอาหัวลุงหรอกครับ แถวเมืองหลวงของมณฑลมีที่อยู่ผืนหนึ่ง ผมอยากสร้างรีสอร์ตบนภูเขา ลุงเป็นผู้เชี่ยวชาญในแวดวงวิศวกรรม ช่วยวางแผนให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”

อีฟู่กั๋วตอบทันที “เรื่องนี้ง่าย บริษัทลุงมีแผนกที่ทำอาคารไฮเอนด์โดยเฉพาะ เดี๋ยวให้พวกเขาดูแลเรื่องของเธอ ลุงรับประกันว่าจะสร้างรีสอร์ตบนภูเขาของเธอให้สวยงามและแข็งแรงครับ!”

อู๋เป่ยว่า “ดีครับ เดี๋ยวให้คนในแผนกติดต่อผม ผมจะพาพวกเขาไปดูพื้นที่จริง”

อีเม่ยยิ้ม “อู๋เป่ย คุณช่วยบ้านฉันไว้มากมาย ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทน งั้นฉันยกของสะสมที่ฉันหวงที่สุดให้คุณนะคะ”

อู๋เป่ยสนใจ “โอ้ ของอะไรครับ?”

อีเม่ยพาเขาเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว เปิดลิ้นชัก หยิบถุงผ้าออกมา เปิดถุง พบว่าข้างในมีตุ๊กตาอาคมสีดำ ตัวตุ๊กตาเต็มไปด้วยลวดลายอักขระยันต์

อู๋เป่ยรับตุ๊กตาอาคมมา ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีพลังพิเศษบางอย่างผนึกมันเอาไว้ ภายในเหมือนซ่อนพลังอันมหาศาล

เขาถาม “ของนี้มาจากไหนครับ?”

อีเม่ยว่า “ตอนฉันยังเล็ก ครั้งหนึ่งฉันเจอมันในบ้าน ต่อมาพ่อฉันเห็นว่ามันดูไม่น่ามอง ไม่น่าจะเป็นมงคล เลยโยนทิ้ง แต่ไม่นานมันก็กลับมาโผล่ในบ้านเราอีก ช่วงนั้นทิ้งไปเจ็ดแปดครั้ง ทุกครั้งมันก็กลับมา ต่อมาพ่อฉันก็ไม่เห็นว่ามันมีโทษอะไร แถมมันยังเคยช่วยชีวิตฉัน ก็เลยให้ฉันพกติดตัวไว้ตลอดค่ะ”

อู๋เป่ยสนใจยิ่งขึ้น “มันเคยช่วยชีวิตเธอด้วย?”

อีเม่ยพยักหน้า “ตอนฉันอายุ 7 ขวบ ฉันพลาดตกลงไปในสระน้ำ รู้สึกว่าใกล้จะจมน้ำตายแล้ว ในจังหวะอันตรายที่สุด ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างดึงฉันไว้แล้วลากฉันขึ้นมาด้านนอก พอฉันได้สติถึงเห็นว่ามือกำตุ๊กตาอาคมตัวนี้อยู่ อีกครั้งคือปีที่ฉันอายุ 12ปี รถที่ฉันนั่งถูกชนท้ายจนตกหน้าผา แต่ฉันไม่เป็นอะไรเลย แม้แต่แผลถลอกก็ไม่มี ทว่าคนขับที่มารับส่งฉันกลับเสียชีวิต ล่าสุดคือครึ่งปีก่อน ฉันถูกหมาโหดตัวหนึ่งกระโจนกัด อยู่ๆ ตุ๊กตาอาคมก็หล่นลงกับพื้น แล้วหมาตัวนั้นก็เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด แค่ไม่กี่วินาทีก็ตายค่ะ”

อู๋เป่ยยิ้มว่า “ในเมื่อมันปกป้องเธอได้ ก็ควรเก็บมันไว้ใกล้ตัวสิ ทำไมถึงจะให้ผมละครับ?”