ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2529

อู๋เป่ยกลั้นไม่อยู่จึงถามว่า “ความลับอะไร?”

“ไม่ทราบครับ ซือจวินไม่ได้บอกผม”

“คุณจะหาตัวเธออย่างไร?”

เหนียนเฟิงสือ: “หญิงคนนั้นต้องเกิดในฤดูใบไม้ผลิ เวลา ‘ยามจื่อ’ (ราวเที่ยงคืน) อายุระหว่าง 18 ถึง 20 ปีครับ”

“นอกจากนั้น ยังมีเงื่อนไขอื่นไหม?”

เหนียนเฟิงสือ: “ผู้บำเพ็ญหญิงคนนี้มีกลิ่นหอมประหลาดติดกาย ต่อให้เกิดใหม่ กลิ่นนั้นก็ยังอยู่ครับ”

อู๋เป่ย: “ดังนั้นคุณจะใช้กลิ่นกายไว้ดูว่าใครเป็นผู้บำเพ็ญหญิงที่เกิดใหม่ใช่ไหม?”

เหนียนเฟิงสือพยักหน้า: “ครับ ผมวางแผนไว้แบบนั้นจริงๆ”

อู๋เป่ยโบกมือบอกว่า “ไปได้แล้ว”

เหนียนเฟิงสือยกมือคารวะ: “ขอบคุณคุณชายอู๋”

ไม่นานหลังเหนียนเฟิงสือไป หวงเหยียนหลางก็เข็นรถเข็นพาเด็กสาวคนหนึ่งมา เด็กสาวอายุราว 13-14 ปี สีหน้าซีดเหลืองเหมือนขี้ผึ้ง ไม่มีเลือดฝาด เส้นผมหยาบกระด้างราวเชือกปอไร้ความเงา ใต้ผิวยังมีจุดเลือดออกมากมาย แวบแรกที่เห็น อู๋เป่ยนึกถึงศพ เพราะหน้าตาแบบนั้นมีแค่คนตายเท่านั้น

หวงเหยียนหลาง: “ท่าน ลูกสาวของผมป่วยเป็นโรคประหลาดมาไม่ถึงปี ไม่กินไม่ดื่ม พอหลับก็จะกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เธอบอกว่าในฝันมีคนไล่ฆ่า พอจับได้ก็ทรมานสารพัด ความทรมานนั้นราวกับเป็นเรื่องจริง ต่อมาเธอกลัวการนอน และค่อยๆ กลายเป็นคิดสั้น หลายครั้งที่พยายามจบชีวิต โชคดีที่ช่วยไว้ทันครับ”

อู๋เป่ยยืนตรงหน้าเด็กสาว รู้สึกได้ว่าแววตาเธอว่างเปล่าไร้ประกาย

เขาถามว่า “เธอชื่ออะไร?”

แต่เด็กสาวไม่ตอบเลย จิตสำนึกของเธอเหมือนปิดกั้นตัวเอง เป็นกลไกป้องกันตัวเอง

หวงเหยียนหลางถอนหายใจแล้วพูดว่า “เธอไม่ได้ยินเสียงภายนอก จะมีสติเป็นครั้งคราวเท่านั้นครับ”

อู๋เป่ยจับชีพจรตรวจอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “เธอถูกปีศาจฝันร้ายรุกราน”

หวงเหยียนหลางสะดุ้งตกใจ: “ปีศาจฝันร้ายคืออะไรครับ?”

“สิ่งชนิดหนึ่งที่เข้าไปอาศัยอยู่ในความฝันของคนอื่นได้ มันเติบโตด้วยการกลืนกินความหวาดกลัวของเจ้าของร่าง ยิ่งเจ้าของร่างหวาดกลัวมาก มันยิ่งแข็งแกร่งขึ้น เมื่อแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่งก็จะควบคุมเจตจำนงของเจ้าของร่าง และสุดท้ายยึดร่างแทน”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อว่า “เอาง่ายๆ ปีศาจฝันร้ายคือไสยเวทชั่วร้าย บางคนพลังยุทธ์ไม่สูง แต่ยังอยากเกิดใหม่ใช้ชีวิตอีกครั้ง จึงหลอมตนเองให้กลายเป็นปีศาจฝันร้าย พอมีโอกาส มันก็จะเข้าไปอาศัยอยู่ในความฝันของคนอื่น แล้วค่อยๆ ครอบครองร่างของฝ่ายนั้น”

หวงเหยียนหลางฟังแล้วทั้งกลัวทั้งโกรธ: “เจ้าปีศาจฝันร้ายบ้าบอนี่ทำร้ายลูกสาวผมหนักหนา ผมจะไม่ปล่อยมันไว้!”

แล้วเขาทรุดฮวบคุกเข่าลงด้วยเสียง “ตุ้บ” วิงวอนว่า “ท่าน ได้โปรดช่วยลูกสาวผมด้วย ขอแค่ช่วยเธอได้ ต่อให้ท่านสั่งให้ผมตาย ผมก็ยอมโดยไม่ลังเล!”

หวงเหยียนหลางรักลูกสาวสุดหัวใจ ยามนี้ไม่สนศักดิ์ศรี คุกเข่าขอให้อู๋เป่ยช่วย

อู๋เป่ยพูดเรียบๆ ว่า “ลุกขึ้นเถอะ ในเมื่อผมมาเจอ ก็ไม่อาจนิ่งดูดาย”

หวงเหยียนหลางดีใจยิ่ง: “ขอบคุณท่านมากครับ!”

อู๋เป่ยใช้นิ้วมือขวาแตะหว่างคิ้วเด็กสาว แล้วร่ายคาถาลับปราบปีศาจ กระแสพลังลับพุ่งเข้าสู่ร่างของเธอ เธอลืมตาขึ้นทันใด ดวงตาดำสนิท เสียงเย็นเยียบชวนขนลุกดังขึ้น

“ผู้ใดบังอาจมายุ่งกับข้า!”

อู๋เป่ยหัวเราะอย่างเย็นชา: “ไอปีศาจ รับความตายไปซะ!”

เด็กสาวอ้าปากพ่นควันดำพวยพุ่ง ควันนั้นลอยขึ้นกลายเป็นปีศาจฝันร้าย รวมตัวเป็นใบหน้าคน พอใบหน้านั้นโผล่ขึ้นมา ก็ถูกอู๋เป่ยพ่นเปลวไฟแท้จริงเข้าใส่จนไหม้เป็นเถ้าธุลี ก่อนตายมันทำได้แค่กรีดร้องครั้งเดียว

เมื่อเผาปีศาจฝันร้ายจนสิ้น อู๋เป่ยจรดปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วเด็กสาวอีกครั้ง ร่างเธอสั่นสะท้าน แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น

พอฟื้นคืนสติแล้ว เด็กสาวก็โผกอดอู๋เป่ย ทั้งร้องไห้ทั้งขอบคุณไม่หยุด

เหตุการณ์เมื่อครู่ เด็กสาวที่เคยปิดกั้นตัวเองเห็นทุกอย่างชัดเจน จึงรู้ว่าผู้ที่ช่วยพาเธอพ้นทุกข์คืออู๋เป่ยตรงหน้า

“พี่คะ ขอบคุณนะคะ!”

เขาฝึกตนวิชาภาพเงาลึกลับจนถึงขั้นที่สอง เงาหุ่นเชิด

ต่อไปจะเข้าสู่ชั้นที่สาม ขอบเขตเงาวิญญาณ เงาวิญญาณมีความรู้สึกนึกคิดในตัวเอง โจมตีศัตรูได้ และเคลื่อนไหวเองได้

ราวสามชั่วโมงครึ่ง เขาก็สร้างเงาวิญญาณตัวแรกสำเร็จ เงานี้ไม่ใหญ่ ขนาดเท่ากำปั้น ปกติมันจะซ่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของอู๋เป่ย พอถึงคราวจำเป็นก็จะออกไปทำภารกิจต่างๆ

ตอนนั้นเอง หวงเหยียนหลางมาหาอู๋เป่ย บอกว่า “ท่าน หญิงสาวทั้งเจ็ดมาถึงแล้ว กำลังรออยู่ในห้องโถงครับ”

อู๋เป่ยพยักหน้า: “อืม ไปดูหน่อย”

ขณะนั้น ในโถงหนึ่งของคฤหาสน์บนภูเขา มีหญิงสาวเจ็ดคนนั่งรออยู่ บ้างอายุ 18 ปี บ้าง 20 ปี หน้าตาบางคนสวย บางคนธรรมดา

อู๋เป่ยเดินผ่านจากด้านข้าง ไล่ตรวจทีละคน เมื่อเดินผ่านหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้ามีฝ้ากระ ผิวค่อนข้างคล้ำ เขาก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ กลิ่นนั้นไม่ใช่น้ำหอม ไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ แต่เป็นกลิ่นที่มีแต่ผู้ชายเท่านั้นถึงจะได้กลิ่น

อู๋เป่ยมองหญิงสาวคนนั้น หุ่นของเธอดีมาก แต่หน้าตาธรรมดาออกไปทางขี้เหร่ ทว่าแววตาเธอสว่างไสวราวดวงดาว

อู๋เป่ยหยุดยืนแล้วยิ้มถามว่า “สาวสวย เธอชื่ออะไร?”

หญิงสาวทำปากยู่ “ฉันไม่ใช่สาวสวยหรอกค่ะ”

อู๋เป่ยยิ้มแล้วว่า “ของดีมักไม่อวดตัว เธอนี่แหละสาวสวย เพียงแต่คนอื่นยังมองไม่เห็น”

หญิงสาวชะงัก “หมายความว่ายังไงคะ?”

อู๋เป่ยยื่นมือออกไปแล้วพูดว่า “มาเป็นเพื่อนกัน ผมชื่ออู๋เป่ย เป็นผู้สอบอันดับหนึ่งของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งชาติของมณฑลเจียงหนาน กำลังจะสมัครเข้ามหาวิทยาลัยเสินจิงครับ”

ใบหน้าหญิงสาวมีรอยยิ้ม เธอยื่นมือขาวนวลออกมาบอกว่า “ฉันชื่ออีเม่ย ได้ยินชื่อเสียงคุณมานาน พอดีฉันได้อันดับสองของทั้งเมือง และจะสมัครมหาวิทยาลัยเสินจิงเหมือนกันค่ะ”

อู๋เป่ยยิ้มว่า “ดูท่าเราจะได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันนะครับ”

อีเม่ยยิ้มบางๆ “ค่ะ ได้รู้จักหนุ่มผู้สอบอันดับหนึ่ง หญิงน้อยอย่างฉันเป็นเกียรติยิ่งนักค่ะ” ว่าจบก็ทำความเคารพแบบโบราณค้อมกายอย่างอ่อนช้อยต่ออู๋เป่ย ครั้นคำนับแล้ว ใบหน้าที่แสนธรรมดาของเธอกลับแผ่เสน่ห์ละมุนละไมออกมาจนจับใจ