ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2561

เหยียนเหลิ่งสือรับคำ "ครับ"

หลังจากให้เหยียนเหลิ่งสือถอยไปแล้ว อู๋เป่ยจึงนึกขึ้นได้ว่าเสวี่ยอู่ยังพักอยู่คนเดียวในโรงแรม จึงรีบไปหาเธอที่โรงแรมทันที.

มาถึงโรงแรมรีสอร์ท เขากดกริ่งหน้าห้อง รอนานก็ไม่มีใครตอบ อู๋เป่ยเอะใจขึ้นมา จึงโทรหาเสวี่ยอู่ แต่โทรไม่ติด.

เขาจึงปล่อยพลังจิตออกไปกวาดตรวจโดยรอบ จึงพบว่าเสวี่ยอู่ไม่ได้อยู่ในโรงแรม ตัวคนก็ไม่อยู่ โทรก็ไม่ติด หรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น?

เขาไปที่หน้าฟรอนต์ของโรงแรม ถามว่าเสวี่ยอู่ไปไหน พนักงานฟรอนต์ตรวจข้อมูลแล้วบอกว่า “ตามบันทึกการรูดบัตร คุณเสวี่ยออกจากโรงแรมตั้งแต่เช้าเมื่อวาน และเมื่อคืนไม่ได้กลับเข้ามา”

อู๋เป่ยถาม “ผมขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดของทางโรงแรมช่วงเวลานั้นได้ไหมครับ?”

พนักงานสาวตอบ “ขอโทษค่ะ โดยทั่วไปภาพจากกล้องของเราไม่เปิดให้บุคคลภายนอกดูค่ะ”

อู๋เป่ยส่งยิ้มบางๆ “แม้แต่ผมก็ไม่ได้หรือครับ?”

พนักงานสาวโดนสายตาอู๋เปยมองเข้าไปก็ใจสั่น เผลอหลุดปากว่า “จริงๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้…”

ท้ายที่สุด พนักงานฟรอนต์ก็พาอู๋เป่ยไปถึงห้องควบคุมกล้อง อู๋เป่ยได้ดูภาพวันที่เสวี่ยอู่ออกจากโรงแรม ตอนเจ็ดโมงสิบห้านาที เสวี่ยอู่รีบร้อนออกจากโรงแรม และกล้องหน้าประตูโรงแรมแสดงให้เห็นว่ามีรถคันหนึ่งมารับเธอไป อู๋เป่ยจดหมายเลขทะเบียนรถไว้.

ออกจากโรงแรม เขาส่งข้อมูลหมายเลขทะเบียนรถให้เหยียนเหลิ่งสือ ให้ช่วยสืบ.

สำหรับเหยียนเหลิ่งสือแล้ว เรื่องที่อู๋เป่ยสั่งถือว่าใหญ่หลวง เขาจึงสืบข้อมูลรถคันนั้นได้อย่างรวดเร็ว.

“นายท่าน ผ่านระบบกล้องวงจรปิดบนทางหลวง รถคันนี้ไปเมืองซวงตั้งแต่เมื่อวาน ผมได้ติดต่อเพื่อนฝั่งเมืองซวงให้รีบหาข้อมูลแล้วครับ”

“เมืองซวง?” อู๋เป่ยแปลกใจเล็กน้อย เสวี่ยอู่มีเพื่อนอยู่ที่นั่นหรือ? แต่ถ้าไปหาเพื่อน ทำไมโทรไม่ติด？

เขากล่าวว่า “ผมจะไปเมืองซวงเดี๋ยวนี้ มีข่าวแจ้งผมทันที”

“ครับ”

เมื่อถึงที่ลับตาคน อู๋เป่ยทะยานขึ้นฟ้า บินตรงสู่เมืองซวง.

เมืองซวงก็เป็นเมืองใหญ่ ประชากรระดับหลายสิบล้าน แต่ต่างจากจงโจวตรงที่เมืองซวงมีอำเภอหลายแห่งที่เศรษฐกิจยังไม่ค่อยพัฒนา และในแต่ละอำเภอก็มีเมืองเล็กๆ อีกมาก.

อู๋เป่ยเองก็ยังไม่มีเป้าหมายชัด เขามาถึงตัวเมืองซวงก่อน ตั้งใจจะสำรวจดูสักรอบ ทว่าเพิ่งขึ้นสู่ฟ้าเหนือเมืองซวง ก็ถูกพลังจิตล็อกไว้ มีคนส่งคำเตือนอย่างแข็งกร้าวว่า “ผู้มาเป็นใคร? ผ่านทางหรือจะพักปักหลัก?”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว—ตอนอยู่เมืองหู่ก็เจออะไรทำนองนี้—จึงตอบทันทีว่า “ผมมาเมืองซวงทำธุระ คุณเป็นใคร?”

เสียงนั้นว่า “เมียวเจียแห่งเมืองซวง! สหายมาที่เมืองซวงด้วยเรื่องใด?”

อู๋เป่ยตอบ “มาหาคนคนหนึ่ง”

“หาใคร?”

“ไม่จำเป็นต้องบอกคุณ” อู๋เป่ยเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย.

เงาร่างหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ฟ้า เป็นบุรุษราวสามสิบต้นๆ หน้ายาวคิ้วเรียว ตาซ้ายซีดอมฟ้า ดูแปลกตาอยู่ไม่น้อย.

บุรุษตาซีดหัวเราะเย็น “ไม่เกี่ยวกับฉัน? คงไม่รู้จักเมียวเจียของพวกเราสินะ!”

อู๋เป่ยถาม “อ้อ เมียวเจียยิ่งใหญ่มากหรือ?”

ชายตาซีดพูดอย่างเย่อหยิ่ง “คุณชายใหญ่ของเมียวเจียเพิ่งได้รับคัดเลือกจากนิกายชั้นหนึ่งให้เป็นศิษย์ชั้นสูง!”

ในใจอู๋เป่ยคิดว่า “บังเอิญจริง ไม่นานมานี้หลิวจินหลงหลงเย่เพิ่งพูดว่าที่เมืองซวงมีอัจฉริยะเกิดขึ้น วันนี้ก็มาเจอเข้า” จึงถามว่า “นิกายชั้นหนึ่งไหน?”

อีกฝ่ายว่า “สำนักไหน ไม่ต้องถาม”

อู๋เป่ยหัวเราะเย็น “ถึงชื่อสำนักที่เข้ายังต้องปิดบัง ศิษย์ชั้นสูงของเมียวเจียนี่จะไม่ใช่ตัวปลอมรึเปล่า?”

พอแลกคำสุภาพกันอยู่พักหนึ่ง อู๋เป่ยจึงเอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าพี่เมียวเข้าสังกัดสำนักใดในโลกแห่งเซียน?”

เมียวเจินกู่ว่า “สำนักอู่สิง”

ในโลกแห่งเซียนมีสำนักนับไม่ถ้วน ที่จริงอู๋เป่ยยังไม่เคยได้ยินสำนักอู่สิง จึงถามว่า “อยู่ในโลกแห่งเซียนใด?”

เมียวเจินกู่ตอบ “โลกแห่งเซียนไท่อี้”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ดูท่าว่าสำนักของเราคงอยู่กันคนละแดน”

เมียวเจินกู่หัวเราะ “แต่น้องผู้น้อยรู้จักเหลียนซานจง และรู้ด้วยว่าเหลียนซานจงเพิ่งมีศิษย์ชั้นสูงคนใหม่”

เรื่องนี้อู๋เป่ยไม่แปลกใจนัก ท้ายที่สุดสำหรับนิกายชั้นหนึ่ง การมีศิษย์ชั้นสูงเพิ่มอีกคนเป็นเรื่องใหญ่ เมียวเจินกู่หากเป็นศิษย์ชั้นสูงจริง ก็ย่อมรู้ข่าวทำนองนี้ได้ไม่ยาก.

อู๋เป่ยกล่าว “น่าอาย ผมเพิ่งได้เป็นศิษย์ชั้นสูงของเหลียนซานจง และยังไม่ได้เข้าไปในสำนักเลย”

เมียวเจินกู่หัวเราะ “โลกแห่งเซียนไม่ใช่ที่เที่ยวเล่น พี่อู๋เพลินกับโลกมนุษย์อีกหน่อยค่อยขึ้นไปก็ไม่สาย”

ทั้งสองไม่เคยเกี่ยวข้องกันมาก่อน จึงคุยกันแต่เรื่องผิวเผิน ไม่ได้เปิดเผยอะไรมากนัก.

พอเห็นว่าคุยกันพอสมควรแล้ว อู๋เป่ยจึงกล่าวว่า “พี่เมียว ผมมาเมืองซวงเพื่อตามหาสหายคนหนึ่ง”

เมียวเจินกู่เอ่ย “โอ้ หาใครกัน ถ้ามีตรงไหนที่ผมช่วยได้ ผมจะช่วยเต็มกำลัง”

อู๋เป่ยกล่าว “มีรถคันหนึ่งเข้ามาเมืองซวงเมื่อวานนี้ รบกวนพี่เมียวช่วยหาคนตามดูว่ารถคันนั้นไปไหน”

เมียวเจินกู่ว่า “เรื่องเล็กน้อย พี่อู๋ส่งหมายเลขทะเบียนรถให้ผม เดี๋ยวผมสั่งคนไปตรวจทันที”

นับแต่เมียวเจินกู่ได้เป็นศิษย์ชั้นสูง ฐานะของเขาในเมืองซวงก็สูงล้ำไร้ผู้เทียม แม้แต่นายกเทศมนตรียังต้องเอาใจ การตรวจหมายเลขทะเบียนรถสักคันจึงง่ายดายยิ่ง.