ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2577

ปรุงยาเสร็จ โจวอ้าวจวินก็กลับมาเช่นกัน เธอขายยาอายุวัฒนะทั้งหมดจนหมดเกลี้ยง ยามี่ไทสี่เม็ด ขายรวมได้หกล้านเงินเซียน!

ตอนนั้นฟ้าก็มืดแล้ว กลิ่นหอมลอยมาจากสวนหลังบ้าน หัวหน้าหวงเข้ามาถามว่า “คุณชาย ไปชิมซุปตะพาบน้ำที่ผมทำหน่อยสิครับ”

อู๋เป่ยยิ้มแล้วตอบว่า “ดีเลย งั้นผมจะไม่เกรงใจละกันครับ”

ทั้งสามคนมาที่ร้านอาหาร เห็นหม้อใบใหญ่กำลังต้มซุป กลิ่นหอมฟุ้ง โจวอ้าวจวินตักให้คุณชายอู๋ก่อนหนึ่งชาม อู๋เป่ยซดน้ำซุปไปคำหนึ่ง สดอร่อยอย่างที่สุด เป็นน้ำซุปที่อร่อยที่สุดในชีวิตเขาเลย!

หลิวจินหลงหลงเย่ก็ตักมาหนึ่งชาม ถึงกับเคลิ้มไปกับความอร่อย

อู๋เป่ยยิ้มพูดว่า “หัวหน้าหวง ฝีมือทำอาหารของคุณนี่ไร้เทียมทานจริงๆ”

หัวหน้าหวงหัวเราะแล้วว่า “คุณชายมาเมื่อไรก็ได้ ต่อไปมากินที่นี่ เดี๋ยวผมคิดครึ่งราคาให้ครับ”

อู๋เป่ยตอบ “ตกลง ก็เพราะคุณลดครึ่งราคา ผมจะมาบ่อยๆ แน่นอนครับ”

เนื้อตะพาบน้ำมีพลังชีวิตอุดมสมบูรณ์ หลิวจินหลงหลงเย่ดื่มได้แค่ชามเดียว โจวอ้าวจวินดื่มไปราวครึ่งชาม ส่วนอู๋เป่ยต่างออกไป น้ำซุปในหม้อโดนเขาซดไปเกือบครึ่ง เนื้อตะพาบน้ำก็ถูกเขากินไปกว่าครึ่ง

พอกินอิ่มดื่มเต็มที่ อู๋เป่ยก็ไม่รีบไปไหน จึงนั่งขัดสมาธิทันที เพื่อย่อยและดูดซึมแก่นแท้จากน้ำซุปตะพาบน้ำ

พอถึงวันรุ่งขึ้น ทั้งเกาะเงียบสงัด ที่แท้ งานชุมนุมเมื่อวานได้จบลงแล้ว วันนี้ไม่มีใครขึ้นเกาะแม้แต่คนเดียว

อู๋เป่ยยิ้มแล้วถามว่า “หัวหน้าหวง นอกจากตอนตลาดนัดแล้ว ปกติไม่มีใครขึ้นเกาะเลยหรือครับ?”

หัวหน้าหวงกำลังผ่าไม้ในลานบ้าน พอได้ยินก็หัวเราะตอบว่า “แรกๆ ก็มีคนมาบ้าง แต่ผมรำคาญ ก็เลยสั่งสอนเสียยกชุด หลังจากนั้นก็ค่อยๆ ไม่มีใครกล้าขึ้นเกาะแล้วครับ”

อู๋เป่ยพยักหน้าเบาๆ แล้วกล่าวว่า “หัวหน้าหวง พวกเราคงต้องกลับแล้ว ครั้งหน้าตลาดนัดค่อยกลับมารบกวนอีกครับ”

หัวหน้าหวงยกมือประสานคารวะ “คุณชาย ผมจะรอคุณกลับมานะครับ!”

กล่าวลาหัวหน้าหวงแล้ว อู๋เป่ยกับคณะก็กลับขึ้นแผ่นดิน พอบินมาถึงเหนือมณฑลเจียงเป่ย โจวอ้าวจวินก็พูดขึ้นว่า “คุณชายอู๋ บ้านฉันอยู่ไม่ไกลข้างหน้า ไม่ทราบว่าคุณชายพอมีเวลาแวะไปดื่มชาที่บ้านไหมคะ?”

อู๋เป่ยจึงหยุดกลางอากาศแล้วยิ้มกล่าวว่า “คุณหนูโจว ผมยังไม่คุ้นกับคนในครอบครัวคุณ ไปเยือนแบบกะทันหันคงไม่เหมาะครับ”

โจวอ้าวจวินยิ้มตอบ “นั่นเป็นสวนเล็กๆ ที่ฉันอยู่ ไม่มีคนอื่นค่ะ”

หลิวจินหลงหลงเย่เป็นคนหัวไว รีบพูดว่า “คุณชาย กระผมยังมีธุระต้องจัดการ คงไม่อาจติดตามไปได้ ขออนุญาตขอตัวก่อนนะครับ” พอพูดจบก็จากไปทันที โดยไม่แม้แต่ร่ำลา

อู๋เป่ยมองเห็นหลิวจินหลงหลงเย่าจากไป ก็ต้องกล่าวว่า “งั้นก็ได้ครับ”

โจวอ้าวจวินดีใจมาก รีบกล่าวว่า “เชิญค่ะ คุณชาย!”

ทั้งสองลงจอดในคฤหาสน์ใหญ่ที่สวนเขียวชอุ่มและดอกไม้บานสะพรั่ง คฤหาสน์กว้างมาก ทั้งคู่ลงหน้าบริเวณอาคารหลังเล็กสามชั้นสีเขียวอ่อน

พอโจวอ้าวจวินปรากฏตัว ก็มีสาวใช้วัยรุ่นหน้าตางดงามสวมชุดสีชมพูหลายคนรีบออกมาต้อนรับ พร้อมพูดขึ้นพร้อมกันว่า “คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว!”

โจวอ้าวจวินรับคำเบาๆ แล้วพูดว่า “ท่านนี้เป็นแขกคนสำคัญของฉัน คุณชายอู๋”

“คารวะคุณชายอู๋ค่ะ” สาวใช้ต่างทำความเคารพ

อู๋เป่ยพยักหน้าบางๆ แล้วถามว่า “เธอปกติพักอยู่ที่นี่คนเดียวหรือครับ?”

โจวอ้าวจวินยิ้มตอบ “ใช่ค่ะ ฉันชอบความสงบเงียบ มักมาพักที่นี่ชั่วคราว หรือบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ค่ะ”

เธอชี้ไปทางทิศตะวันตกแล้วพูดว่า “ด้านนั้นคือป้อมสกุลโจว คนในตระกูลโจวส่วนใหญ่อาศัยอยู่ที่นั่น”

อู๋เป่ยกล่าว “โจวเจียสมกับเป็นตระกูลตี้อีของเขตเจียงเป่ย ในรัศมีร้อยลี้โดยรอบแทบทั้งหมดเป็นพื้นที่ของตระกูลโจว”

โจวอ้าวจวิน: “ที่โจวเจียยืนหยัดมาเป็นพันปีไม่ล้ม ก็ต้องขอบคุณบรรพบุรุษสองรุ่นของเรา บรรพบุรุษรุ่นแรกคุ้มครองสกุลโจวอยู่ถึงห้าร้อยปี ส่วนบรรพบุรุษรุ่นที่สองในปัจจุบันก็ปกปักรักษาโจวเจียมากว่าสี่ร้อยปีแล้ว”

อู๋เป่ย: “บรรพบุรุษของโจวเจียมีชีวิตยืนยาวกว่า สี่ร้อยปี พลังยุทธ์ต้องสูงมากแน่ครับ”

เมื่อยาอายุวัฒนะปรุงเสร็จ อู๋เป่ยหยิบหนึ่งเม็ดส่งให้โจวอ้าวจวินแล้วกล่าวยิ้มๆ ว่า “ให้กินเม็ดนี้ตอนที่สภาพร่างกายและจิตใจคุณดีที่สุด แล้วลองทะลวงเข้าสู่ขอบเขตประตูเร้นลับครับ”

โจวอ้าวจวินรับยาอายุวัฒนะด้วยสองมือ ในใจซาบซึ้งมาก แล้วพูดว่า “ขอบคุณคุณชายมากค่ะ!”

อู๋เป่ยยิ้มตอบ: “คุณหนูโจวไม่ต้องเกรงใจครับ”

โจวอ้าวจวิน: “ถ้าคุณชายไม่รังเกียจ เรียกฉันว่า ‘อ้าวจวิน’ ก็ได้ ส่วนฉันจะเรียกคุณว่า ‘พี่อู๋’”

อู๋เป่ยพยักหน้า: “ได้ครับ คุณอ้าวจวิน”

โจวอ้าวจวิน: “พี่อู๋ เดี๋ยวฉันจะไปไหว้พ่อแม่ก่อนค่ะ”

อู๋เป่ยว่า: “งั้นผมจะรออยู่ที่นี่นะครับ”

“งั้นรบกวนพี่อู๋รอสักครู่ เดี๋ยวฉันไปแล้วจะรีบกลับค่ะ”

โจวอ้าวจวินไปถึงป้อมสกุลโจว ก่อนอื่นเข้าไปพบพ่อแม่

บิดาของโจวอ้าวจวินชื่อโจวป๋อด้า เป็นชายวัยกลางคนที่แขนซ้ายขาด รูปลักษณ์ดูแก่กว่าวัยจริง ผมขาวไปครึ่งหนึ่ง ตอนที่โจวอ้าวจวินพบเขา โจวป๋อด้ากำลังยิ้มแย้มตรวจดูสินสอดและของหมั้นที่วางเต็มห้อง

พอเห็นโจวอ้าวจวินกลับมา โจวป๋อด้ารีบพูดว่า “อ้าวจวิน มาทันพอดี! หยุนจั๋วกลับมาแล้ว นี่ทั้งหมดคือสินสอดที่เขาเตรียม เขาตอนนี้แม้เป็นศิษย์ของสำนักชั้นหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังคิดถึงเจ้าไม่เลิก กลับมาถึงก็อยากยกสินสอดมาสู่ขอเจ้า!”

โจวอ้าวจวินตกใจ: “นี่คือสินสอดที่หยุนจั๋วเตรียมไว้น่ะหรือคะ?”

โจวป๋อด้ายิ้มแล้วว่า “ลูกดีใจใช่ไหม?”

โจวอ้าวจวินยิ้มเจื่อนๆ แล้วพูดว่า “คุณพ่อ แต่ฉันไม่อยากแต่งงานกับหยุนจั๋ว ตั้งแต่เด็กฉันก็ถือว่าเขาเป็นพี่ชาย ไม่เคยมีความรู้สึกแบบชายหญิงเลยค่ะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวป๋อด้าหายไปทันที เขาพูดเสียงเข้มว่า “อ้าวจวิน พูดแบบนี้หมายความว่าอะไร จะปฏิเสธหยุนจั๋วงั้นหรือ? หยุนจั๋วเป็นคนเดียวในโจวเจียของเราที่ได้เข้านิกายชั้นหนึ่ง! ถ้าเจ้าจะแต่งกับเขา ฐานะของพวกเราในโจวเจียถึงจะมั่นคง!”