ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2578

โจวเจียสืบทอดมาพันปี แตกกิ่งก้านสาขาไม่หยุด จนถึงรุ่นของโจวป๋อด้า ก็ห่างไกลจากศูนย์อำนาจของตระกูลไปมากแล้ว หากไม่ใช่เพราะโจวป๋อด้ารับลูกบุญธรรมที่มีอนาคตไกลคนหนึ่งไปฝากตัวเป็นศิษย์ในนิกายชั้นหนึ่ง พวกเขาคงไม่มีทางได้มีชีวิตอย่างทุกวันนี้

โจวป๋อด้าพูดต่อว่า “อ้าวจวิน พี่ชายของเจ้าไม่ได้มีพรสวรรค์นัก หากอยากมีอนาคตดี ก็ขาดความช่วยเหลือจากหยุนจั๋วไม่ได้ หากเจ้าไม่แต่งกับหยุนจั๋ว ครอบครัวของเราจะร่วงจากยอดเขาลงสู่ก้นหุบเขาทันที! ทุกอย่างที่เรามีก่อนหน้านี้ก็จะสูญสิ้น! ผลลัพธ์แบบนั้น เจ้ารับไหวไหม?”

โจวอ้าวจวินนิ่งไป นางย่อมรู้ดีว่าการปฏิเสธหยุนจั๋วหมายความว่าอะไร นั่นหมายถึงพวกนางจะเป็นเหมือนสายย่อยอื่นๆ ห่างไกลจากศูนย์อำนาจ ขาดทรัพยากร ถูกญาติวงศ์เมินเฉย และสุดท้ายก็ต้องใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายไปจนชั่วชีวิต!

โจวอ้าวจวินสูดลมหายใจลึกๆ แล้วกล่าวว่า “พ่อ แม้ต้องกลายเป็นคนธรรมดา ฉันก็จะทำตามใจตัวเอง”

โจวป๋อด้าจ้องลูกสาวเขม็ง เอ่ยทีละคำ “อ้าวจวิน เจ้ามีคนอยู่ในใจแล้วใช่ไหม?”

ในทันที เงาของอู๋เป่ยก็ผุดขึ้นมาในหัวของโจวอ้าวจวิน นางรีบส่ายหน้า “ไม่มี”

โจวป๋อด้าหัวเราะเย็นๆ “อ้าวจวิน เจ้าพูดโกหกไม่เป็นตั้งแต่เด็ก”

เขาหันหลังตะโกนเสียงดัง “ซวี่อี๋!”

หญิงสาววัยราวสามสิบกว่าในชุดสีม่วงก้าวออกมา โค้งตัวเล็กน้อยแล้วกล่าว “ขอให้นายท่านสั่งการ”

“อ้าวจวินกลับมาเมื่อไหร่?” เขาถาม

ซวี่อี๋ตอบ “เช้านี้เจ้าค่ะ”

“ระหว่างนั้น นางเจอใครบ้างไหม?”

“คุณหนูพาชายคนหนึ่งกลับมา ทั้งสองดูสนิทสนมกัน พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส”

โจวป๋อด้าจ้องโจวอ้าวจวินอย่างโกรธ “แล้วยังบอกว่าไม่มีอีก! บอกมา เขาเป็นใคร? พวกเจ้าคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

โจวอ้าวจวินตกใจ รีบพูดว่า “พ่อ คนผู้นั้นคือคุณชายอู๋ที่เคยช่วยฉันไว้ เราเพิ่งรู้จักกัน”

“เจ้าคิดว่าผมจะเชื่อหรือ?” โจวป๋อด้าหัวเราะเย็น “ซวี่อี๋! เอาอ้าวจวินไปขังไว้ที่ภูเขาด้านหลัง ไม่มีคำสั่งจากผม ห้ามใครปล่อยนางออกมา!”

โจวอ้าวจวินสะดุ้งตกใจ กำลังจะเอ่ยอะไร ซวี่อี๋ก็ยกมือแตะไหล่นางเบาๆ นางก็สลบลงไปทันที ซวี่อี๋ประคองโจวอ้าวจวิน แล้วกล่าวว่า “นายท่าน คนผู้นั้นยังอยู่ที่ที่พักของอ้าวจวินค่ะ”

โจวป๋อด้าฮึดฮัดอย่างเย็นชา “อ้าวจวินนี่ช่างไม่รู้จักที่ควรไม่ควร! เจ้าไปเถอะ แล้วให้คนไปเชิญหยุนจั๋วมาที่นี่ เรื่องนี้เกี่ยวกับเขา ก็ให้เขาเป็นคนจัดการเอง!”

ในสายตาโจวป๋อด้า คนที่กลับมาพร้อมลูกสาวคงไม่ใช่ยอดคนอะไรนัก ย่อมเทียบกับศิษย์ภายในของลัทธิต้าจงอย่างหยุนจั๋วไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าหยุนจั๋วจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดาย ขอเพียงคนผู้นั้นหายไป ลูกสาวโจวอ้าวจวินก็จะกลับใจไปแต่งกับหยุนจั๋วเอง!

โจวอ้าวจวินถูกส่งไปขังไว้ในกระท่อมหินหลังภูเขา หมดสติอยู่ตลอด

อีกด้านหนึ่ง โจวป๋อด้าก็พบหยุนจั๋วในไม่ช้า หยุนจั๋วอายุราวยี่สิบเจ็ดแปดปี หน้าตาไม่ถึงกับหล่อ แต่ดวงตาเป็นประกาย หน้าผากกว้าง คิ้วดก ผมสั้นชี้ตั้ง รูปร่างเตี้ยท้วม สวมเสื้อเหลืองกางเกงเหลือง แววตากับคิ้วฉายความเย่อหยิ่งออกมาชัดเจน

เมื่อก่อนหยุนจั๋วเป็นแค่เด็กกำพร้า อายุสิบกว่าปีก็ยังท้องหิว ถูกคนรังแกอยู่เสมอ โจวป๋อด้ารับเขาไว้ สอนการบำเพ็ญเพียร ให้ทรัพยากร และสุดท้ายยังช่วยเขาเข้าร่วมสำนักระดับนิกายชั้นหนึ่ง จนได้เป็นศิษย์ภายใน

ในใจหยุนจั๋วก็รู้สึกซาบซึ้งต่อโจวป๋อด้า แต่ความซาบซึ้งนั้นยิ่งเขายิ่งมีตำแหน่งสูง ก็ยิ่งจางลงเลือน เขาแม้กระทั่งเริ่มรำคาญพ่อบุญธรรมอย่างโจวป๋อด้าอยู่ลึกๆ ถ้าไม่ติดว่าเขายังคิดถึงโจวอ้าวจวินที่ติดตรึงอยู่ในใจเขามาตั้งแต่เด็ก เขาคงไม่รักษามารยาทกับโจวป๋อด้าให้มากนัก

“หยุนจั๋ว” โจวป๋อด้ายิ้ม “มีเจ้าหนูที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงคนหนึ่ง กล้ามารบกวนเอ้าเสวี่ย ตอนนี้มันอยู่ที่ที่พักของเอ้าเสวี่ย เอ้าเสวี่ยคือภรรยาในอนาคตของเจ้า เรื่องนี้เจ้าต้องจัดการเอง”

หยุนจั๋วเลิกคิ้วหนา “ใครกล้าหมายตาเอ้าเสวี่ย!”

หยุนจั๋วเชิดหน้าตอบ “ศิษย์ภายในแห่งสำนักเซินตู๋ หยุนจั๋ว! คุกเข่าขอชีวิตเดี๋ยวนี้ บางทีฉันอาจจะไว้ชีวิตแก!”

“ทำไมคุณต้องฆ่าผม?” อู๋เป่ยก็ไม่โกรธ เพียงถามอย่างไร้อารมณ์

หยุนจั๋ว “แกกล้าหมายตาอ้าวจวิน นางเป็นผู้หญิงของฉัน บอกมาซิ แกสมควรตายไหม?”

อู๋เป่ย “อ้อ? นางจะเป็นผู้หญิงของคุณหรือไม่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม?” เขาไม่อยากเสียเวลาพูดกับคนไร้มารยาท

หยุนจั๋วฮึดฮัด “ที่แกโผล่มาที่นี่ ก็สมควรตายแล้ว!”

อู๋เป่ยเลิกคิ้ว “อ้าปากก็จะให้ผมตาย เจ้ามีปัญญานั้นหรือ?”

“ลองดูก็รู้!” พูดจบ หยุนจั๋วแตะที่เอว ก็มีควันดำสายหนึ่งพุ่งออกมา พุ่งใส่อู๋เป่ย

สำนักเซินตู๋เชี่ยวชาญวิชาการควบคุมและเลี้ยงวิญญาณอสูร ศิษย์ของสำนักเซินตู๋ทุกคนล้วนเลี้ยงวิญญาณอสูรที่ทรงพลังไว้ติดตัว เช่นตัวที่หยุนจั๋วปล่อยออกมา คือวิญญาณอาฆาตที่บำเพ็ญมาได้สามร้อยปี ฝีมือทัดเทียมผู้บำเพ็ญขอบเขตมี่อิง!

พอวิญญาณอาฆาตนั้นเข้าใกล้อู๋เป่ย ก็มีมือสีทองขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาจากพื้น เงาร่างมนุษย์สีทองคว้าจับวิญญาณอาฆาตนั้น แล้วบีบอย่างแรง ได้ยินเสียงกรีดร้องสาหัส วิญญาณอาฆาตที่บำเพ็ญมาสามร้อยปีถูกบี้จนเป็นหมอกดำ ถูกฆ่าจนสิ้น!

หยุนจั๋วสะดุ้ง เขาสะบัดชายแขนเสื้อขวา ปล่อยควันดำสิบกว่าสายพุ่งใส่อู๋เป่ย ทุกสายควันล้วนเป็นวิญญาณอาฆาตฝีมือร้ายกาจ!

อู๋เป่ยเห็นว่าเขาไม่เลิก ต้องการฆ่าตนให้ได้ จึงกล่าวเย็นๆ “เจ้าอยากตายเอง ก็อย่าหาว่าฉันไม่ปรานี!”

พูดจบ เขาดีดนิ้ว เสียงฟ้าผ่าดังก้องสนั่นกลางอากาศ แสงสายฟ้าสว่างไปทั่วฟ้าดิน วิญญาณอาฆาตสิบกว่าตนแหลกสลายเป็นเถ้าธุลี หยุนจั๋วก็โดนสายฟ้าฟาด หนังแตกเนื้อฉีก ถูกซัดกระเด็นออกจากห้องโถงราวกับถุงผ้าเก่าที่ถูกโยนทิ้ง