ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2582

คนอื่นๆ ก็ตกใจ ถอยกรูด แต่ต่อมาก็ชะงักแข็งเป็นหินอยู่ที่เดิมเหมือนเจียงไห่ ขยับตัวไม่ได้เลย

ตอนนั้นเอง ฉินจวี้เฟิงวิ่งมาถึง เห็นคนแน่นห้องก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขายิ้มเยาะแล้วว่า “พวกแกยังกล้าแย่งความดีความชอบของผู้บัญชาการเราด้วย ตามันบอดกันไปแล้วหรือไง!”

อู๋เป่ยว่า “พวกนี้เป็นคนของกรมตรวจการเซียน”

ฉินจวี้เฟิงว่า “ผมรู้จักคนนี้ เขาชื่อเจียงไห่ ปกติอวดดีนัก หนก่อนยังทำร้ายพวกเราอยู่เลย”

แล้วเขาหันไปมองนินจาคนนั้น พูดว่า “ผู้บัญชาการ ไม่ต้องไปสนพวกนี้ เรารีบออกจากที่นี่กันเถอะ ไม่รู้ว่ามีกี่กลุ่มกำลังอยากตามหานินจาคนนี้อยู่”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ไป”

ออกจากภัตตาคารได้ไม่นาน อู๋เป่ยก็ไปเจอกับโจวอ้าวจวิน เธอได้หยกสืบทอดเซียนมาแล้ว หยกถูกใส่ไว้ในถุงหนัง อู๋เป่ยหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่งแล้วเก็บ แล้วบอกฉินจวี้เฟิงว่า “คุณพาเขาไปรายงานตงหวางก่อน”

ฉินจวี้เฟิงว่า “มหาปรมาจารย์ไม่ไปด้วยกันหรือครับ?”

อู๋เป่ยว่า “ผมไม่ไป ผมจะอยู่ที่นี่ ช่วยดึงความสนใจจากพวกนั้นให้หน่อย”

ฉินจวี้เฟิงคิดแล้วก็เห็นด้วย “ก็จริงครับ งั้นมหาปรมาจารย์ระวังตัวด้วยนะครับ!”

พอเขาไป อู๋เป่ยก็เปลี่ยนชุดให้คล้ายฮิกินไทระชิโร่ แล้วปรับเปลี่ยนใบหน้านิดหน่อย จากนั้นก็ไปปรากฏตัวที่ริมแม่น้ำอย่างเปิดเผย ไม่ได้แอบซ่อน

ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่ จึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินสบายๆ เข้าโรงน้ำชา จิบชาไป คุยเล่นกับโจวอ้าวจวินไป

โจวอ้าวจวินเอ่ยเสียงเบา “คุณชาย ฉันรู้สึกว่ามีหลายคนจับตามองเราอยู่ค่ะ”

อู๋เป่ยว่า “ถ้าพูดให้ชัด มีทั้งหมดยี่สิบสามคน เป็นสองกลุ่ม กลุ่มละสามคน และอีกกลุ่มหนึ่งเจ็ดคน”

โจวอ้าวจวินอุทาน “ประสาทสัมผัสของคุณชายไวจริงๆ ค่ะ!”

อู๋เป่ยว่า “เราลองเล่นละครกันก่อน อีกสักครึ่งชั่วโมง ฉินจวี้เฟิงก็น่าจะพาคนออกไปได้แล้ว พวกนี้ก็อย่าหวังว่าจะจับตัวเขาได้อีก”

โจวอ้าวจวินกระพริบตาปริบๆ ถาม “เล่นยังไงคะ?”

อู๋เป่ยว่า “เธอรู้ไหมว่าคนญี่ปุ่นถนัดวิชาหลบหนีอะไรที่สุด?”

โจวอ้าวจวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “วิชาแฝงตัวควันค่อนข้างพบเห็นบ่อย เขาจะโยนลูกควันลงพื้น พอควันจาง ร่างก็หายวับไป”

อู๋เป่ยพยักหน้า “อืม งั้นก็ใช้วิชาแฝงตัวควัน”

ทั้งสองนั่งจิบชาไปสองสามถ้วย อยู่ๆ อู๋เป่ยก็โดดลงจากราวระเบียง พื้นด้านล่างเป็นทุ่งหญ้า พอลงถึงพื้นก็เกิดควันพุ่งขึ้นมาหนาทึบ ไม่กี่วินาทีต่อมาควันจาง อู๋เป่ยก็หายตัวไปแล้ว

โจวอ้าวจวินรีบทำทีเป็นตกใจและโมโหสุดๆ กวาดตามองหาทั่วทิศ แต่หาอย่างไรก็ไม่เจอ

ทันที ความสนใจทั้งหมดก็พุ่งไปที่อู๋เป่ยซึ่งหายตัวไป เงาร่างเป็นสิบๆ คนกระโดดลงไปในพงหญ้า เร่งค้นหา

ราวสิบห้านาทีผ่านไป โจวอ้าวจวินก็แอบออกจากที่เกิดเหตุอย่างเงียบเชียบ

หลังจากฉินจวี้เฟิงออกไปประมาณสี่สิบห้านาที ทั้งสองก็ไปโผล่ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ตอนนี้อู๋เป่ยกลับเป็นหน้าตาเดิมแล้ว โจวอ้าวจวินยิ้มว่า “พวกนั้นคงยังตามหาคนญี่ปุ่นที่หายตัวไปอยู่”

แยกกับโจวอ้าวจวินแล้ว อู๋เป่ยก็กลับไปยังวิลล่ามังกรเหลืองตามเดิม

กลับถึงวิลล่าได้ไม่นาน ฉินจวี้เฟิงก็โทรมาอีก เขาถอนหายใจในสาย “มหาปรมาจารย์ ผู้ใหญ่ข้างบนนั่นมันไร้ประโยชน์จริงๆ ทำให้ความดีความชอบครั้งใหญ่ของท่านสูญเปล่า”

อู๋เป่ยถามเรียบๆ “เกิดอะไรขึ้น?”

ฉินจวี้เฟิงว่า “นินจาคนนั้นตายแล้ว ฆ่าตัวตาย ไม่รู้ใช้วิธีไหน วิญญาณดับสลาย เลือดเนื้อกลายเป็นโคลน โหดจริง! ฝ่าบาทกริ้วเป็นฟืนเป็นไฟ ลงโทษหนักคนที่รับผิดชอบการคุมขังและสอบสวนทั้งหมด”

อู๋เป่ยว่า “อ้อ อย่างนั้นเหรอ แล้วถามได้ที่ซ่อนของชิ้นนั้นไหม?”

ฉินจวี้เฟิงว่า “เปล่าเลย ไม่ได้อะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ของชิ้นนั้นคงถูกซ่อนไว้จริงๆ น่าเสียดาย ฝ่าบาทจักรพรรดิดูเหมือนอยากได้มันมาก”

อู๋เป่ยว่า “ก็จนปัญญา ต่อให้ถามต่อ ตอนนี้คนตายแล้ว ก็ไม่มีทางแล้ว”

ฉินจวี้เฟิงว่า “ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา อีกอย่าง ฝ่าบาทรับปากว่าจะมอบเหรียญเชิดชูเกียรติให้ผู้ที่จับนินจาญี่ปุ่นได้ มหาปรมาจารย์ก็ไม่เสียเปรียบครับ”

อู๋เป่ยว่า “จริง พูดถูก”

ฉินจวี้เฟิงเล่าเท่านี้ก็รีบวางสายไป เหมือนยังมีธุระต้องจัดการ

อู๋เป่ยวางโทรศัพท์ลง พลางพึมพำ “คาถาตัดขาดชีวิตนี่ได้ผลดี ตายสนิท”

แท้จริงแล้ว ตั้งแต่แรกเขาก็ไม่คิดจะส่งสมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นไปให้ฝั่งจักรพรรดิ ในเมื่อเป็นเขาที่จับมา จะให้ส่งต่อให้คนอื่นฟรีๆ ก็ใช่เรื่อง! เขาจึงร่ายคาถาลี้ลับ ทำให้นินจาคนนั้นตายฉับพลัน สุดท้ายไม่เหลืออะไรไว้เลย อีกทั้งเขาควบคุมสติของคนนั้นไว้แล้ว จะพูดอะไร ไม่ควรพูดอะไร เขาวางหมากหมดทุกอย่าง ภาพรวมจึงดูไร้ช่องโหว่สิ้นเชิง