ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2584

ผู้จัดการหลิวส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ชัดเจนครับ เดี๋ยวถามสักหน่อยก็รู้เรื่องแล้ว”

ทั้งสองคุยกันอยู่ไม่กี่นาที อู๋เป่ยก็เคาะประตูเข้ามา

อู๋เป่ยแต่งชุดลำลอง ดูคล้ายนักศึกษามหาวิทยาลัย สุภาพเรียบร้อย พอเห็นเขา ท่านประธานกับผู้จัดการหลิวก็ชะงักไปนิด อู๋เป่ยแนะนำตัวก่อน “ใช่ผู้จัดการหลิวกับท่านผู้จัดการโหวไหม? ผมชื่ออู๋เป่ย”

ทั้งสองรีบลุกขึ้น กล่าวต้อนรับอย่างอบอุ่น “คุณชายอู๋ ใช่ พวกเราเองครับ”

อู๋เป่ยนั่งลงอย่างสบายๆ แล้วพูดตรงๆ “ผมไม่อ้อมค้อมนะ ผมชอบเล่นเกม แล้วถูกใจเกมอินเตอร์เฟซสมองกับเครื่องจักรที่พวกคุณพัฒนา ผมอยากซื้อทั้งโปรเจกต์นี้”

ท่านผู้จัดการโหวกับผู้จัดการหลิวมองหน้ากัน ท่านผู้จัดการโหวยิ้มแล้วพูดว่า “คุณชายอู๋ ตอนที่เราพัฒนาเกมนี้ เราใช้เงินลงทุนไปเกือบสองหมื่นล้านหยวน จะให้ขายทิ้งก็เสียดายจริงๆ”

อู๋เป่ย: “ถ้าเสียดายจริงๆ สองท่านก็คงไม่ออกมาพบผมหรอก เปิดราคามาเลย ถ้าเหมาะสมผมจะพิจารณา”

ท่านผู้จัดการโหวกระแอมหนึ่งที แล้วว่า “ราคาอย่างน้อยต้องครอบคลุมต้นทุนที่เราลงทุนไป...”

อู๋เป่ย: “ทีมและบุคลากรทั้งหมดที่เกี่ยวกับเกม รวมถึงสิทธิบัตรทั้งหมดของอินเตอร์เฟซสมองกับเครื่องจักร โรงงาน ฯลฯ ผมจะซื้อทั้งหมด”

ท่านผู้จัดการโหวขมวดคิ้วเล็กน้อย “บุคลากรที่เกี่ยวข้องกับเกมนี้มีมากกว่าสามพันคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักพัฒนาระดับอาวุโสของบริษัทเรา คุณชายอู๋จะรับไปทั้งหมด คงยอมรับได้ยาก”

อู๋เป่ยยิ้ม “บริษัทใหญ่ไม่เคยขาดคนเก่งหรอก”

ท่านผู้จัดการโหวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “เงื่อนไขของคุณชายอู๋ก็ไม่ใช่ว่าตอบรับไม่ได้ แต่ราคาคงไม่ถูกนัก สักสองหมื่นสามพันล้านหยวน หากท่านรับได้ เราก็...”

“ได้” ไม่คาดคิดว่าอู๋เป่ยไม่ต่อรองเลย ตอบตกลงทันที “เดี๋ยวผมให้โอวหยางจื้อหยวนมาทำสัญญากับพวกคุณ แล้วก็ ผมได้ยินว่าทีมโครงการเกมนี้อยู่ในตึกสำนักงานเฉพาะ ตึกนั้นเป็นของบริษัทคุณหรือเปล่า?”

ท่านผู้จัดการโหวตอบ “ไม่ใช่ครับ เช่าอยู่ ค่าเช่าใกล้หมดสัญญาแล้ว เรากำลังจะย้ายออก หาแห่งใหม่”

อู๋เป่ย: “ไม่ต้องย้าย ทำงานที่เดิมนี่แหละ”

เขาเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “มีที่ให้ลองเล่นเกมไหม?”

ผู้จัดการหลิวรีบตอบ “มีครับ! อยู่ชั้นหนึ่งของตึกสำนักงาน มีห้องให้ทดลองเล่นโดยเฉพาะ”

อู๋เป่ย: “ผมอยากไปดูหน่อย”

ผู้จัดการหลิว: “ไม่มีปัญหาครับ ผมพาคุณไป!”

ระหว่างทางไปตึกสำนักงาน อู๋เป่ยก็สั่งให้โอวหยางจื้อหยวนมาที่เมืองซื่อไห่ ให้เขาไปทำสัญญากับบริษัทเกมฮุ่ยหวง

ขับรถไปสิบกว่านาที ก็ถึงตึกสำนักงานของโครงการเกม โถงชั้นล่างตกแต่งเป็นธีมของเกม

เกมนี้ อู๋เป่ยรู้จักตั้งแต่ ม.5 เขาอยากเล่นมาก แต่ซื้อแคปซูลเกมไม่ไหว อย่างไรก็ตาม มีวิดีโอเกี่ยวกับเกมปล่อยออกมาเยอะ เขาดูไปไม่น้อย คุณภาพเกมนี่ไม่ต้องพูดถึง

เกมนี้ชื่อ ตำนานบำเพ็ญเซียน ผู้เล่นจะตีมอนสเตอร์เพื่ออัปเลเวล และลงดันเจี้ยนเพื่อเพิ่มระดับอย่างต่อเนื่อง ยังสามารถเลือกเข้าร่วมสำนักเพื่อรับทรัพยากรมากขึ้น แต่พอเข้าสำนักแล้ว ก็ต้องทำงานให้สำนัก และต้องทำเควสต์รายวัน

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ครั้งนี้อู๋เป่ยได้โอกาสนอนลงในแคปซูลเกมจริงๆ พอประตูปิด แม่เหล็กนับสิบชิ้นก็แนบเข้าที่ศีรษะของเขาโดยอัตโนมัติ เชื่อมต่อกับคลื่นสมอง

ไม่นาน อู๋เป่ยก็รู้สึกถึงพลังงานแผ่วเบาสายหนึ่งพยายามเชื่อมกับจิตวิญญาณของเขา ถ้าเป็นคนทั่วไป ตอนนี้คงเข้าสู่โลกเสมือนแล้ว แต่เพราะอู๋เป่ยเป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์ เขาจึงยังคงมีสติ

แต่เพื่อจะได้ลองสัมผัสเกม เขาก็อนุญาตให้พลังงานสายนี้เชื่อมกับจิตวิญญาณของเขา

ราวครึ่งนาทีต่อมา จิตวิญญาณของเขาก็เคลิบเคลิ้มเข้าสู่ห้วงท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว เบื้องหน้าปรากฏภาพหนึ่ง จากนั้นคำว่า ‘ตำนานบำเพ็ญเซียน’ ขนาดมหึมาก็ลอยเข้ามาจากที่ไกลๆ

เขาชงชาให้ด้วยตัวเอง แล้วกล่าวว่า “คุณชายอู๋ พอท่านซื้อเกมนี้ไป ต่อไปก็ปรับแก้เนื้อหาได้ตามใจท่านเลยครับ”

อู๋เป่ย: “แคปซูลอินเตอร์เฟซสมองกับเครื่องจักรแบบนั้น พวกคุณผลิตเองหรือเปล่า?”

ผู้จัดการหลิว: “ใช่ครับ เงินลงทุนของเราเกิน 40% เทไปกับการวิจัยและพัฒนาแคปซูลเกมอินเตอร์เฟซสมองกับเครื่องจักร แต่เพราะต้นทุนการผลิตสูงมาก เราจึงขายแคปซูลเกมไปได้เพียงหมื่นกว่าชุด และขาดทุนเป็นหลักหลายแสนต่อเครื่อง”

“ต้นทุนของแคปซูลเกมลดลงไม่ได้หรือ?”

ผู้จัดการหลิว: “หลักๆ เพราะกำลังการผลิตน้อยครับ ถ้าผลิตได้ปีละแสนเครื่อง ต้นทุนจะลดลงได้ราว 40% ถ้าปีหนึ่งขายได้ล้านเครื่อง ต้นทุนยังลดเพิ่มได้อีกประมาณ 80%”

อู๋เป่ย: “ถ้างั้นถ้าผลิตได้ปีละล้านเครื่อง ต้นทุนก็น่าจะเหลือแค่หลักแสนต่อเครื่องสินะ”

ผู้จัดการหลิว: “ครับ นี่แค่ช่วงแรก ต่อไปต้นทุนจะยิ่งลดลง ถ้าตลาดไปได้สวย ภายในสามปี ต้นทุนแคปซูลเกมน่าจะลดเหลือราวหนึ่งแสนถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นต่อเครื่อง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ทุกคนจะซื้อไหว แผนเดิมของเราคือ ภายในสิบปี จะลดต้นทุนให้เหลือระดับไม่กี่หมื่นต่อเครื่อง”

อู๋เป่ย: “กำลังการผลิตของพวกคุณเท่าไหร่?”

ผู้จัดการหลิว: “ไลน์ผลิตตั้งต้นของเรา วางแผนไว้ที่ปีละหนึ่งล้านเครื่อง แต่ที่น่าเสียดายคือ ใช้งานไปเพียงส่วนน้อยเท่านั้น”

อู๋เป่ย: “ล้านเครื่อง ก็นับว่าโอเค”

แล้วเขาถามต่อ “ผู้จัดการหลิว คุณสนใจมาทำงานที่บริษัทของผมต่อไป รับผิดชอบเกมนี้ต่อไหม?”

ผู้จัดการหลิวตาเป็นประกาย พูดว่า “คุณชายอู๋จะรับผมไปทำงานด้วยจริงหรือครับ?”

อู๋เป่ย: “คุณก็เป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบเกมนี้อยู่แล้ว อีกอย่าง พ่อทูนหัวของผมเป็นเพื่อนกับคุณ เขารู้จักคุณดี บอกว่าคุณเป็นคนลงมือทำจริง และฉลาดมากด้วย”