ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2612

อู๋เป่ยหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา สีหน้าตกตะลึงสุด ๆ พูดว่า “ตั๋วทองคำใบนี้ ใครเป็นคนออกให้กันแน่?”

หยางกั๋วหาวหัวเราะแล้วบอกว่า “เป็นตั๋วที่ธนาคารซื่อไห่ออก เอาไปแลกเงินเมื่อไหร่ก็ได้ หรือจะหมุนเวียนใช้กันในย่านการค้าก็ได้ เพราะพกพาสะดวก คนรวย ๆ เลยชอบพกตั๋วทองคำแบบนี้กันทั้งนั้น แค่ลากกระเป๋าใบเดียวออกจากบ้าน ก็พกติดตัวได้เป็นหลายหมื่นล้านแล้ว!”

อู๋เป่ยว่า “ทำแบบนี้ ไม่กลัวเงินเฟ้อหรือไง?”

หยางกั๋วหาวตอบ “ไม่กลัวหรอก คนที่ใช้เงินพวกนี้ ส่วนมากก็เป็นผู้ฝึกพลังยุทธ์ทั้งนั้น ฉันได้ยินมาว่า ผู้ฝึกพลังยุทธ์หนึ่งเหรียญเงินเซียน สามารถแลกเป็นเงินสกุลต้าซาได้อย่างน้อยสิบถึงยี่สิบล้าน เงินโลกฆราวาสแค่นี้ พอเอาไปเทียบกับโลกแห่งเซียนก็ไม่ต่างจากเศษเงิน เล็กนิดเดียวในมหาสมุทร ไม่คุ้มเอ่ยถึงเลย เพราะงั้นไม่มีทางเกิดเงินเฟ้อแน่นอน”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ก็จริง โลกฆราวาสกับดินแดนพลังยุทธ์เชื่อมถึงกัน ต่อให้พิมพ์เงินออกมาเยอะยังไง ก็ยังมีที่ให้ใช้จ่ายอยู่ดี ท้ายที่สุด ทรัพยากรของดินแดนพลังยุทธ์มันไม่มีที่สิ้นสุด”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ตั๋วทองคำแบบนี้ ต้องเอาไปแลกที่ไหน?”

หยางกั๋วหาวตอบ “ข้างในมหานครก็มี จะแลกที่ไหนก็ได้”

พวกเขาเดินมาถึงหน้าอาคารยอดแหลมสีทองหลังหนึ่ง ด้านบนมีตัวอักษรใหญ่เขียนว่า “ธนาคารซื่อไห่”

พอเข้าไปในธนาคาร ก็มีชายกลางคนในเสื้อคลุมสีน้ำเงินเดินเข้ามาต้อนรับทันที ใบหน้าเปื้อนยิ้มถามว่า “คุณผู้ชายจะมาแลกตั๋วทองคำใช่ไหมครับ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “อืม แลกหน่อย”

ชายคนนั้นรีบเชิญอู๋เป่ยเข้าไปในโถงใหญ่ จากนั้นก็ถามต่อว่าอยากแลกเป็นจำนวนเท่าไหร่

อู๋เป่ยคิดอยู่สักพักก่อนพูดว่า “ขอแลกตั๋วทองคำหนึ่งหมื่นใบก่อน”

ตั๋วทองคำหนึ่งหมื่นใบ คิดเป็นมูลค่าหนึ่งหมื่นล้าน แบบนี้เรียกว่าลงทุนก้อนโตของแท้

ชายคนนั้นรีบพูดทันทีว่า “คุณผู้ชายเป็นแขกคนสำคัญ เชิญไปทำธุรกรรมที่ห้อง VIP ด้านในครับ”

หยางกั๋วหาวกับคนอื่นยืนรออยู่ด้านนอก เห็นอู๋เป่ยอ้าปากก็จะแลกทีเดียวหนึ่งหมื่นล้าน ต่างก็อึ้งกันไปหมด ซวีเหวินหู่ถึงกับอุทานว่า “หัวหน้ารวยจริง ๆ ว่ะ อยู่ ๆ จะแลกตั๋วทองคำตั้งหนึ่งหมื่นใบ!”

หยางกั๋วหาวว่า “นายรู้บ้างไหม? ผู้ฝึกตนแดนลับแต่ละคนล้วนรวยล้นฟ้า เขามีวิธีหาเงินกันสารพัด ขยับทีไรก็โกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ความสามารถแบบนี้ ต่อให้มีเงินแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้หรอก”

ซวีเหวินหู่ว่า “หัวหน้าเก่งขนาดนี้ จากนี้ไปพวกเราก็มีเส้นสายให้พึ่งพาแล้ว!”

หยางกั๋วหาวว่า “ก็ใช่น่ะสิ พรุ่งนี้ตอนเข้าเรียนวิชาฝึกซ้อม ขอดูหน่อยว่าไอ้หลานสกุลซูมันยังกล้ากร่างอยู่อีกไหม!”

ไม่นานนัก อู๋เป่ยก็เดินออกมา เขาแลกตั๋วทองคำเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงถามหยางกั๋วหาวว่า “เมื่อกี้อาคารรวมชาตินั่น น่าจะเป็นแค่สถานที่ไว้ใช้จ่ายทั่วไปใช่ไหม?”

หยางกั๋วหาวพยักหน้า “ใช่แล้ว สถานที่หรูจริง ๆ ของมหานครจะอยู่ใน ‘เขตศูนย์กลาง’ ทั้งนั้น ภายในเขตศูนย์กลางมีผู้มีฝีมือสูงเปิดพื้นที่กว้างใหญ่เอาไว้ ข้างในเหมือนถ้ำสวรรค์โลกหนึ่งเลย!”

อู๋เป่ยว่า “โอ้ ถึงกับเปิดเป็นถ้ำสวรรค์เลยเหรอ? น่าสนใจ ไปดูกันหน่อย”

พวกเขาเดินตรงไปข้างหน้ามาได้ระยะหนึ่ง ก็เห็นประตูโถงขนาดมหึมา สลักขึ้นจากหยกก้อนเดียวทั้งก้อน ประตูสูงกว่าสามสิบเมตร กว้างยี่สิบกว่าเมตร มีรถกับคนเดินผ่านเข้าออกประปราย

ด้านข้างประตู มีอาคารสองชั้นหลังเล็ก ๆ อยู่หนึ่งหลัง ภายในทำเป็นโถงเล็ก หยางกั๋วหาวรีบเดินเข้าไป ไม่นานก็ถือกระดาษใบเล็กสีฟ้าออกมาหลายใบ

เขาบอกทุกคนว่า “นี่คือบัตรผ่านประตู ใบละแสน ถ้าจะเข้าไปใช้จ่าย ต้องซื้อบัตรผ่านก่อน ตอนออกมา ถ้ามีใบรายการใช้จ่ายก็เอาไปขอเงินคืนได้ แค่ยอดใช้จ่ายส่วนตัวเกินสองใบตั๋วทองคำ ก็ขอเงินค่าบัตรคืนได้แล้ว”

ซวีเหวินหู่ยิ้มแห้ง ๆ “แค่ค่าบัตรก็แสนแล้ว ข้างในค่ากินเที่ยวคงโหดน่าดูเลย!”

หยางกั๋วหาวว่า “ก็ไม่แน่ว่าจะแพงขนาดนั้น ของกินของดื่มปกติ เขาไม่คิดเป็นตั๋วทองคำหรอก มีแต่ของที่ ‘สนุกจริง ๆ’ เท่านั้นแหละ ถึงจะคิดเป็นตั๋วทองคำ”

อู๋เป่ยถามเขา “นายเคยเข้าไปไหม?”

หยางกั๋วหาวเกาศีรษะนิดหนึ่ง “ยังไม่เคยเข้าไปหรอก แค่เคยได้ยินคนอื่นเล่าถึงข้างใน”

ซื้อบัตรผ่านกันเรียบร้อย พวกเขาทั้งกลุ่มก็เดินเข้าไปทีละคน พอผ่านประตูหยกแดงเข้าไป ก็เจอพื้นที่โล่งมหึมา มีรถหรูจอดอยู่เต็มไปหมด แต่ละคันราคาไม่ต่ำกว่าสองล้าน

รถแล่นอยู่บนถนนลาดยางสายยาว ทั้งสองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่สูงเป็นร้อยเมตรขึ้นเรียงรายไปตลอดทาง ระหว่างทางก็สวนกับรถที่ขับย้อนกลับมาอยู่เรื่อย ๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา ด้านหน้าก็ปรากฏอาคารหลังหนึ่ง โอ่อ่าสุดหรูทองอร่าม มีรถไม่ขาดสายขับเข้าออก

คนขับบอกว่า “ที่นี่คือหอลูกฟีนิกซ์ทอง คุณผู้ชายทั้งหลายจะลงไหมครับ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “ขับเข้าไป”

รถทั้งสองคันขับเข้าไปในหอลูกฟีนิกซ์ทอง อู๋เป่ยหยิบตั๋วทองคำหนึ่งพันใบออกมา ยื่นให้ซวีเหวินหู่แล้วบอกว่า “พวกนายเข้าไปเล่นกันเถอะ วันนี้ฉันเลี้ยง แต่ถ้าเกินหนึ่งพันใบแล้วล่ะก็ ส่วนที่เกินพวกนายออกเองนะ”

ซวีเหวินหู่ดีใจจนหน้าเปล่งประกาย “หัวหน้า ใจป้ำเกินไปแล้ว นี่เงินตั้งเท่าไหร่กัน เราใช้ยังไงก็ไม่หมดหรอก!”

อู๋เป่ยว่า “ใช้ไม่หมดก็เอาไว้ใช้คราวหน้า เข้าไปเถอะ”

หยางกั๋วหาวยิ้มกว้าง “งั้นพวกเราก็ขอไม่เกรงใจแล้วกัน หัวหน้า”

อู๋เป่ยโบกมือ “ไปสนุกกันเถอะ ฉันจะไปเดินดูที่อื่นสักหน่อย”

พอพวกนั้นเดินเข้าไปในหอลูกฟีนิกซ์ทองกันแล้ว อู๋เป่ยก็กลับขึ้นรถ บอกกับคนขับว่า “ไปที่ร้านขายสมุนไพร”

คนขับตอบ “ได้เลยครับคุณผู้ชาย แถวนี้มีร้านขายยาอยู่หลายแห่ง ผมจะพาไปที่ร้านที่ใกล้ที่สุดก่อน ใช้เวลาขับประมาณสิบกว่านาที”

ถนนแถวนั้นกว้างมาก รถก็ไม่ค่อยเยอะ คนขับเลยเร่งความเร็วไปแถว ๆ สองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง ระหว่างทาง อู๋เป่ยมองเห็นอาคารรูปทรงแปลกตาหลากหลายหลัง เรียงรายอยู่สองข้างทาง ล้วนเป็นสถานบันเทิงทั้งนั้น

ในที่สุด รถก็จอดหน้าลานบ้านขนาดใหญ่ ภายในลานมีอาคารสองชั้นหลังหนึ่ง นั่นแหละคือร้านขายยา ตัวหน้าร้านกว้างอย่างน้อยห้าสิบเมตร ลึกเข้าไปอีกหลายสิบเมตร พื้นที่ด้านในกว้างขวางมาก

รถจอดสนิทแล้ว อู๋เป่ยสั่งให้คนขับรออยู่ในรถ ส่วนตัวเขาก็ลุกลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านทันที