ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2622

หลังจากนั้น อู๋เป่ยใช้เวลาไปอีกชั่วโมง ช่วยพวกเขาหาสมุนไพรเพิ่มให้คนละสองถึงสามต้น พอเห็นว่าขึ้นมาจนเลยช่วงกลางภูเขามาแล้ว จื่อซีก็รู้ว่าถ้าพวกตนฝืนไปต่อ มีแต่จะถ่วงอู๋เป่ย จึงเอ่ยว่า

“คุณชายอู๋ พวกเราไม่ขึ้นไปต่อแล้วนะ จะลงไปรอคุณที่เชิงเขา”

ซิงเหยียนก็พูดเสริมว่า

“ใช่แล้วคุณชายอู๋ ตรงนี้ก็เป็นขีดจำกัดของพวกเราแล้วล่ะ แต่คุณไม่เหมือนเรา คุณน่าจะขึ้นไปหาสมุนไพรล้ำค่าได้อีกเยอะ”

อู๋เป่ยพยักหน้า “งั้นก็ดี แล้วเจอกันข้างล่าง”

ล่ำลาอู๋เป่ยเสร็จ ทั้งสี่ก็รีบลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

ระหว่างทางกลับ ชิวหนานพูดขึ้นว่า

“ครั้งนี้โชคดีจริง ๆ เดิมทีฉันคิดว่าถ้าเก็บสมุนไพรได้ต้นเดียวก็นับว่าฟลุกแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะเก็บได้ตั้งสี่ต้นสบาย ๆ แบบนี้”

ซิงเหยียนว่า

“ก็เพราะมีคุณชายอู๋ช่วยนั่นแหละ ไม่งั้นพวกเราคงยังเดินหลงกลม ๆ บนภูเขาอยู่เลย”

เหลิ่งชิงฮุยว่า

“บนภูเขาน่ะ สมุนไพรดี ๆ มีเยอะก็จริง แต่ก็อันตรายมากเหมือนกัน ขอให้เขาปลอดภัยตลอดทางเถอะ”

จื่อซีพูดว่า

“ไม่ต้องห่วงหรอก นายไม่ได้เห็นตอนเขาลงมือเหรอ ท่าทางสบาย ๆ แบบนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เอาใครระดับเดียวกันอยู่ในสายตาเลย คนแบบนี้ ฉันเคยเจอแค่ครั้งเดียว”

เหลิ่งชิงฮุยถามว่า

“เธอหมายถึง ‘ชูเทียน’ ใช่ไหม?”

จื่อซีว่า

“ใช่ ศิษย์แกนหลักของไท่หวงเจี้ยว ชูเทียน!”

เหลิ่งชิงฮุยสะท้านในใจ พอจื่อซีพูดแบบนี้ เขาก็เริ่มรู้สึกจริง ๆ ว่าอู๋เป่ยคล้ายชูเทียนมาก!

“ศิษย์น้องหญิง งั้น…พวกเราเชิญอู๋เป่ยเข้าร่วมไท่หวงเจี้ยวดีไหม?”

จื่อซีว่า

“อัจฉริยะระดับนั้น อาจไม่เต็มใจหรอก”

เหลิ่งชิงฮุยว่า

“ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าจะเป็นไปได้หรือเปล่า?”

ชิวหนานหัวเราะ

“งั้นฉันจะติดต่อท่านลิ่วซือซูเดี๋ยวนี้เลย ถามก่อนว่าท่านสนใจหรือเปล่า!”

อู๋เป่ยเดินพ้นช่วงกลางภูเขามา ก็รู้สึกได้เลยว่ายาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณบนภูเขามีมากขึ้นอย่างชัดเจน ทว่าเหล่ายาอายุวัฒนะแห่งวิญญาณเหล่านี้ยังคงซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่พับ หาเจอได้ยากนัก ถ้าไม่ใช่เพราะเขาดูดซับพลังแห่งสามศรมา สามารถเจาะพื้นที่พวกนั้นได้อย่างง่ายดาย เก怕จะหาพวกมันไม่เจอจริง ๆ

ต่อมาอีกกว่าชั่วโมง อู๋เป่ยก็เก็บสมุนไพรได้ติด ๆ กันสิบห้าต้น สมุนไพรเหล่านี้ ต่ำสุดก็เป็นสมุนไพรระดับแปด สูงสุดมีหนึ่งต้นเป็นสมุนไพรระดับสิบสอง

แน่นอนว่า สมุนไพรระดับสิบสองนั้นจัดการยากมาก มันมีเจตจำนงของตัวเอง อู๋เป่ยต้องออกแรงไม่น้อยกว่าจะเอามันมาได้

หลังจากได้สมุนไพรระดับสิบสองมา อู๋เป่ยก็รู้สึกเริ่มล้า จึงหาก้อนหินก้อนหนึ่งนั่งพัก แล้วหยิบของกินออกมาทานรองท้องไปตามมีตามเกิด

จังหวะนั้นเอง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง ตอนนี้เขานั่งหันหน้าเข้าหายอดเขา ด้านหลังก็คือทางลง นั่นแปลว่าคนกลุ่มนี้กำลังลงมาจากบนภูเขา!

“นานสยง ข้างหน้ามีคน”

หนึ่งในนั้นพูดขึ้น

อีกคนหัวเราะพลางว่า

“ไปทักทายกันหน่อยเถอะ”

อู๋เป่ยลุกขึ้นยืน หันกลับไปมองทั้งสอง

ท่ามกลางสายหมอก มีคนสองคนเดินเข้ามา อายุราวยี่สิบปลาย ๆ คนหนึ่งสวมเสื้อเหลือง อีกคนสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน ชายเสื้อคลุมสีน้ำเงินหน้าเรียวยาว เขายิ้มถามว่า

“สหายเก็บเกี่ยวได้เป็นไงบ้าง?”

อู๋เป่ยไม่รู้จักทั้งสองคน จึงตอบว่า

“ก็พอได้ครับ สองท่านลงมาจากบนภูเขาเหรอ?”

ชายเสื้อเหลืองว่า

“อืม เราอยากลองขึ้นไปที่ยอดเขาดู แต่กลับถูกพลังประหลาดอะไรบางอย่างผลักลงมา ขึ้นยังไงก็ไม่ถึง ลองอยู่ตั้งนาน สุดท้ายก็เลยยอมแพ้”

อู๋เป่ยถาม

“มีใครเคยขึ้นไปถึงยอดเขาบ้างไหม?”

ชายเสื้อคลุมสีน้ำเงินว่า

“น่าจะยังไม่มี เรานับเป็นไม่กี่คนที่เข้าไปใกล้ยอดยอดเขาได้ จริง ๆ แค่ถึงตำแหน่งที่สหายยืนอยู่ตอนนี้ คนที่พอจะขึ้นมาได้ก็มีน้อยมากแล้ว”

อู๋เป่ยว่า

“นานสยง คนคนนั้นน่าจะมีสมุนไพรติดตัวไม่น้อย ทำไมไม่ให้ฉันลงมือล่ะ?”

ชายเสื้อเหลืองส่ายหน้า

“เหยียนสยง ฉันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิตจากตัวเขา สัญชาตญาณของฉันไม่เคยพลาด”

ชายเสื้อฟ้าขมวดคิ้ว

“เขามาคนเดียว พวกเรามีกันสองคน ไหนจะท่าไม้ตายที่เตรียมมาอีกตั้งเยอะ จะต้องไปกลัวเขาทำไม?”

ชายเสื้อเหลืองว่า

“ระวังไว้ย่อมดีกว่าเสียใจทีหลัง เหยียนสยงถ้าไม่เชื่อ งั้นเราไปดักรอเขาที่เชิงเขาก็แล้วกัน”

ชายเสื้อฟ้าพยักหน้า

“พวกเจ้าหน้าใหญ่นั่นก็มากันครบ คนผู้นี้ถ้าเอาสมุนไพรลงเขา ยังไงก็ต้องถูกพวกมันตรวจค้น ตอนนั้นเราก็จะได้เห็นธาตุแท้ของเขาเอง”

อู๋เป่ยยังคงเดินขึ้นภูเขาต่อ ระหว่างทางก็เก็บสมุนไพรวิญญาณระดับสิบได้มาอีกหลายต้น ในที่สุด เขาก็มาถึงบริเวณใกล้ยอดเขา เห็นบันไดสายหนึ่งทอดตรงขึ้นไปถึงยอดยอดเขา

บันไดนี้มีทั้งหมดร้อยขั้น กว้างราวสิบเมตร สร้างด้วยหยกขาวทั้งสาย

เขาเดินมาหยุดที่ขั้นหยก ก้าวขึ้นไปหนึ่งขั้นก่อน ไม่รู้สึกถึงอะไรเป็นพิเศษ จึงก้าวต่อไปเรื่อย ๆ

พอขึ้นถึงขั้นที่ห้าสิบ ก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลถาโถมกดตัวเขาลงด้านล่าง เขากัดฟันฝืนก้าวขึ้นไปต่อ เจ็ดสิบขั้น…เก้าสิบขั้น หลังเก้าสิบขั้นไป พลังนั้นก็ทวีขึ้นอย่างรุนแรง จนเขาต้องเร่งพลังทั้งกาย ถึงจะฝืนก้าวต่อไปได้ทีละก้าว

พอถึงขั้นที่เก้าสิบเจ็ด เขาก็รู้สึกว่าตัวเองแทบจะก้าวต่อไม่ได้อีก จำใจต้องกระตุ้นพลังแห่งเทียนจี “ตึง ๆ ๆ” สามก้าวรวด ทะยานขึ้นไปถึงยอดยอดเขา

บนยอดยอดเขามีพื้นที่กว้างหลายร้อยตารางเมตร มีก้อนหินใหญ่ไม่กี่ก้อนตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น ตรงกลางเป็นต้นสนโบราณหมื่นปีหนึ่งต้น สูงราวร้อยเมตร แผ่กลิ่นอายโบราณน่าเกรงขาม

อู๋เป่ยมองสำรวจรอบ ๆ แล้วกระแอมเบา ๆ ถามออกไปว่า

“ขอถามหน่อย มีใครอยู่ไหม?”

เขาถามซ้ำถึงสามครั้ง ก็ยังไม่มีใครตอบ จึงเหยียดนิ้วชี้ขวาออกไป กล้าลองจิ้มเบา ๆ ลงในอากาศ

ทันใดนั้น หลังจากระลอกคลื่นแผ่กระเพื่อมขึ้นในอากาศหนึ่งชั้น สภาพแวดล้อมบนยอดยอดเขาก็เปลี่ยนไปทั้งผืน เขาถูกดึงเข้าสู่พื้นที่กว้างใหญ่ยิ่งกว่าเดิม

ต้นสนยังคงเป็นต้นเดิม แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือสภาพแวดล้อมรอบ ๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว ข้าง ๆ ต้นสนมีทุ่งยาหลายไร่ ปลูกสมุนไพรหายากเอาไว้มากมาย! ถัดจากทุ่งยาออกไป เป็นเรือนหลังคากระเบื้องสามหลัง ผนังสีขาวกระเบื้องเขียวเข้ม

ดวงตาอู๋เป่ยลุกวาว เขาถามขึ้นอีกครั้งว่า

“ขอถามหน่อย เจ้าของสถานที่แห่งนี้อยู่หรือไม่?”

ทันใดนั้นเอง ประตูเรือนส่งเสียงเอี๊ยดออกมา เมื่อบานประตูเปิดออก หุ่นฟางตัวหนึ่งก็เดินออกมา ท่าทางเคลื่อนไหวแข็งทื่อ ดวงตาเป็นเมล็ดสีแดงสองเม็ด ส่องแสงประหลาดเยียบเย็นออกมา