ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2639

ซือปี้ต้าเชิญอู๋เป่ยมายังอาคารสี่ชั้นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ส่วนซือหลานถูกจัดให้อยู่ห้องแยก มีหญิงสาวสองสามคนคอยนั่งกินข้าวเป็นเพื่อน ฝั่งของอู๋เป่ย ซือปี้ต้าก็ให้พวกหนุ่ม ๆ ในหมู่บ้านซานซิงมานั่งล้อมหน้าล้อมหลัง

อู๋เป่ยยอมอยู่ต่อไม่ใช่เพราะอยากดูสาวสวย แต่เพราะอยากสืบเรื่องทางระบายของสมบัติล้ำค่าสามหีบนั้น ต่างหาก ที่มือเขาตอนนี้มีสมบัติล้ำค่าถึงเจ็ดหีบ ถ้าจะขายให้ได้ราคาสมน้ำสมเนื้อ ก็ต้องหาช่องทางที่เหมาะสมให้ได้ก่อน

ซือปี้ต้าให้คนยกเหล้าเก่าแก่สองไหมาเปิด แล้วก็มีสาวงามกว่ายี่สิบคนเดินเรียงแถวเข้ามา ในจำนวนนั้น สองคนที่สวยที่สุดถูกจัดให้นั่งประกบซ้ายขวาของอู๋เป่ย

ซือปี้ต้าหัวเราะถามว่า “ท่านทูต พอใจสาว ๆ พวกนี้ไหม”

อู๋เป่ยรับคำในลำคอเบา ๆ ก่อนพูดว่า “จริง ๆ แล้วผมก็เป็นคนธรรมดาในโลกฆราวาสนี่แหละ แค่รับงานจากท่านเซียนมาทำเท่านั้นเอง”

ดวงตาซือปี้ต้าสว่างวาบ “งั้นผมขอเรียกคุณว่า ‘คุณอู๋’ ก็แล้วกัน คุณอู๋ พอกลับไปแล้วช่วยพูดดี ๆ ถึงผมต่อหน้าท่านเซียนสักสองสามคำด้วยเถอะ”

อู๋เป่ยลดเสียงลงต่ำ “จริง ๆ แล้วผมรู้ ว่าคุณแอบเอาสมบัติล้ำค่าสามหีบนั้นไปขายใช่ไหม”

ซือปี้ต้าสะท้านทั้งตัว “นี่…คุณอู๋ล้อเล่นแล้ว ผมจะกล้าแตะต้องของของท่านเซียนได้ยังไงกัน”

อู๋เป่ยหัวเราะเย็น “ถ้ายังไม่พูดความจริง ผมช่วยคุณไม่ได้หรอก”

ซือปี้ต้าตกใจลึก ๆ รีบพูดว่า “คุณอู๋ สมบัติล้ำค่านั้นโดนโจรขโมยไปจริง ๆ นะ”

อู๋เป่ยถอนหายใจ ลุกขึ้นยืน “ไหน ๆ คุณไม่ยอมพูดความจริง งั้นผมขอลาก่อน”

ซือปี้ต้าตกใจเฮือก รีบร้องว่า “คุณอู๋อย่าเพิ่งโกรธ ผม…”

เขาสะบัดมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนออกจากห้อง เหลืออยู่เพียงเขากับอู๋เป่ยสองคน จู่ ๆ ซือปี้ต้าก็ “ตุบ” ลงไปคุกเข่ากับพื้น น้ำเสียงเวทนาจับใจ “คุณอู๋ คุณต้องช่วยผมนะ!”

อู๋เป่ยมองเขาอย่างเย็นชา “แค่พูดตามจริง ผมรับรองว่าคุณจะปลอดภัยดี”

ได้ยินคำนี้ ซือปี้ต้าก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างไม่ปิดบัง

เดิมทีเมื่อหลายปีก่อน เขาติดการพนันอย่างหนัก ยิ่งเล่นก็ยิ่งแพ้ สุดท้ายถึงขั้นผู้นำค่ายคนก่อน ซือเซิงจื้อ ยังเลิกสนใจเขา พอซือปี้ต้าไม่มีเงิน ในจังหวะที่ผู้นำค่ายเฒ่าเข้าฌาน เขาก็จ้องไปที่ของที่ซือหลานทิ้งไว้ หาโอกาสลอบเข้าไปในลานบ้าน ขนสมบัติล้ำค่าออกมาหีบหนึ่ง

ของในหีบนั้นล้วนล้ำค่าเกินประมาณ แค่ขายไปชิ้นเดียว เขาก็ได้เงินมากว่าสองร้อยล้าน ภายหลัง เขาทยอยขายของในหีบนั้นหมด ได้เงินมารวม ๆ ราวสามหมื่นล้าน

พอเงินมีเหลือเฟือ เขากลับไม่ค่อยไปเล่นพนันเท่าไร แต่หันไปให้ความสนใจกับอย่างอื่นที่ “สนุก” กว่า นั่นคือหญิงสาววัยกำดัดหน้าตางดงาม

ความโลภของคนไม่เคยมีที่สิ้นสุด ไม่นานเขาก็ทยอยขายสมบัติล้ำค่าหีบที่สองกับหีบที่สาม ใช้เงินที่ได้ไปลงทุนในกิจการหลายแห่ง คาดไม่ถึงว่าการลงทุนกลับประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ทุกกิจการที่เขาถือหุ้นอยู่ ต่างมีมูลค่าตลาดทะลุหลักแสนล้านไปแล้ว หนึ่งในนั้นเคยพุ่งขึ้นไปแตะห้าแสนล้านด้วยซ้ำ

จู่ ๆ ซือปี้ต้าก็กลายเป็นคนมั่งคั่งขึ้นมา ซือเซิงจื้อเองก็เคยสงสัยในตอนแรก แต่ซือปี้ต้าอ้างว่าเอาเงินที่เคยชนะจากคาสิโน ไปลงทุนในบริษัทไม่กี่แห่ง ตอนนี้กิจการเริ่มไปรอดแล้ว เขาถึงได้มีเงิน ซือเซิงจื้อเห็นว่าบริษัทมีอยู่จริงเป็นชิ้นเป็นอัน จึงเลือกจะเชื่อคำพูดของเขา

ฟังเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ อู๋เป่ยถามว่า “แล้วคุณขายสมบัติล้ำค่าให้ใคร”

เขาสงสัยอย่างยิ่ง ว่าสมบัติล้ำค่ามูลค่าหลายแสนล้านแบบนี้ ใครกันที่กล้ารับซื้อไหว

ซือปี้ต้าตอบว่า “เป็นพ่อค้ายักษ์ใหญ่คนหนึ่ง ชื่อคุณหลิวเหลียน คนนี้เบื้องหลังแข็งแกร่งมาก ตอนแรกผมขายแค่สองสามชิ้นให้เขาลองดู ต่อมาถึงได้รู้ว่าเขาไม่เพียงแต่มีเงิน ยังให้ราคาดี ผมเลยทยอยขายให้เขาหมด”

อู๋เป่ยว่า “ติดต่อคุณหลิวเหลียนไป บอกว่ามีงานดี ๆ จะแนะนำให้ ผมอยากเจอเขาสักครั้ง”

ซือปี้ต้าดูมีท่าทีระแวงเล็กน้อย “คุณอู๋คิดจะทำอะไร จะไปทวงของคืนเหรอ”

อู๋เป่ยยิ้มปลอบ “แน่นอนว่าไม่ใช่ แค่สมบัติล้ำค่าสามหีบ คุณใช้ไปแล้วก็แล้วกัน ของแค่นี้ในสายตาท่านเซียนนับว่าไม่ใช่อะไรเลย”

ซือปี้ต้าถอนหายใจโล่ง รีบพูดว่า “ทุกอย่างฝากพึ่งคุณอู๋ด้วย! สาว ๆ เมื่อครู่ผมคัดมาอย่างดี คุณอู๋ถูกใจคนไหน เอาไปได้เลย”

อู๋เป่ยโบกมือ “ไว้เจอคุณหลิวเหลียนก่อน”

อู๋เป่ยว่า “พาผมขึ้นไปบนภูเขาหน่อย”

ซือปี้ต้าดูออกจะประหม่า “คุณอู๋ ผมกลัวว่าท่านปู่จะควบคุมตัวเองไม่ได้ แบบนั้นจะอันตรายมาก”

อู๋เป่ยมองเขา “ต่อให้คลุ้มคลั่งแค่ไหน เขาก็ทำอะไรคุณกับผมไม่ได้หรอก”

ซือปี้ต้าเห็นเขาพูดอย่างนี้ ก็ได้แต่กัดฟัน “ก็ได้!”

อู๋เป่ยให้ซือหลานรออยู่ที่เดิม จากนั้นจึงพาซือปี้ต้าขึ้นภูเขา เดิมทีซือปี้ต้าคิดจะขับรถไป แต่อู๋เป่ยคว้าบนบ่าของเขาไว้ แล้วทั้งสองก็ทะยานลอยขึ้นกลางอากาศ บินตรงขึ้นไปยังยอดภูเขาในทีเดียว

ซือปี้ต้าทั้งตกใจทั้งยินดี “แท้จริงคุณอู๋ก็เป็นเซียนเทพด้วย!”

เขาชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง จากนั้นทั้งสองก็ร่อนลงตรงจุดที่บอก

ที่ลงจอดเป็นลานดินหน้าถ้ำภูเขา ถ้ำไม่ลึกนัก ภายในมีชายวัยกลางคนรูปร่างผอมแห้งนั่งขัดสมาธิอยู่ พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็ลืมตาพรวด พอเห็นว่าเป็นหลานชายกับคนแปลกหน้า ก็ถามเสียงขรึมว่า “ปี้ต้า มาทำอะไร”

ซือปี้ต้ารีบพูดว่า “ท่านปู่ นี่คือคุณอู๋ ทูตที่ท่านเซียนส่งมา”

ชายกลางคนผุดลุกขึ้น สองสามก้าวก็พุ่งมาคุกเข่าตรงหน้าอู๋เป่ย “กระผมขอคารวะท่านทูต!”

อู๋เป่ยมองสำรวจซือเซิงจื้อ พลางกล่าวอย่างเย็นชา “ตอนที่ท่านการบำเพ็ญเพียร เกิดปัญหาบางอย่าง ถูกสิ่งอัปมงคลแทรกซึม ตอนนี้ท่านไม่ใช่ซือเซิงจื้ออีกแล้ว แท้จริงแล้วท่านเป็นใครกันแน่”

ชายกลางคนหน้าตาตกใจ “ท่านทูตหมายความว่าอย่างไร แม้การฝึกตนของข้าจะมีปัญหา แต่ข้าก็คือซือเซิงจื้อแน่นอน”

“งั้นหรือ” อู๋เป่ยจ้องเขา มือขวาจรดเป็นวิชา ก่อนเอ่ยคาถาศักดิ์สิทธิ์เป็นชุดออกมา

ทันทีที่ได้ฟังคาถาศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้าชายกลางคนก็เขียวคล้ำราวจะตาย เขาคำรามลั่น ยกมือขึ้นคว้าไปที่ท้องของอู๋เป่ย ถ้าถูกคว้าครั้งนี้ มีหวังได้คว้านท้องควักไส้กันเลยทีเดียว