ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2644

ที่มหาวิทยาลัยเสินจิง อู๋เป่ยมาถึงสนามกีฬาที่เคยใช้ฝึกซ้อม ก็เห็นกลุ่มนักศึกษาสิบกว่าคนยังคงถูกทดสอบการสำรวจประเมินผลอยู่ ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน แต่แต่ละคนดูราวกับเพิ่งถูกทรมานมาหนึ่งรอบ สภาพมอมแมมหมดแรงกันถ้วนหน้า

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบกำลังยืนดุพวกเขาอยู่ พอเห็นอู๋เป่ยมา เธอก็เพียงแค่พยักหน้าให้น้อย ๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา เธอให้ทุกคนพักและปล่อยให้ทำกิจกรรมตามอัธยาศัย อู๋เป่ยจึงเดินเข้ามา ยิ้มพลางพูดว่า

“พี่หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบ การสำรวจประเมินผลของพวกเขายังไม่จบอีกเหรอ?”

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบตอบสั้น ๆ ว่า “ใกล้แล้ว”

“ผ่านกันกี่คนแล้ว?” อู๋เป่ยถามต่อ

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบถอนหายใจ “ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ยังไม่มีสักคนที่ผ่านเกณฑ์”

อู๋เป่ยส่ายหน้า “น่าเสียดายจริง ๆ”

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบว่า “เป็นเรื่องปกติ ไม่น่าต้องเสียใจอะไรหรอก ว่าแต่ วันนี้มีเวลาแวะมาที่นี่ได้ยังไง?”

“ผมเรียนจบแล้ว” อู๋เป่ยตอบ พลางหยิบประกาศนียบัตรจบการศึกษาออกมาให้เธอดู

เห็นว่าอู๋เป่ยจบมาจากวิทยาลัยการทหารต้าซา แถมยังเป็นถึงบัณฑิตห้าดาว ดวงตาของหลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบก็เป็นประกาย “เก่งมาก สมกับที่พูดไว้จริง ๆ!”

อู๋เป่ยถามต่อ “พี่หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบ สมุนไพรที่หายไป หาเจอแล้วหรือยัง?”

สีหน้าของหลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบหม่นลง “ยังไม่มีเงื่อนงำอะไรเลย เจ้าหนี้เริ่มมาเคาะประตูทวงหนี้แล้ว ผมของท่านพ่อขาวเพราะกลุ้มไปครึ่งหัวแล้ว”

อู๋เป่ยคิดครู่หนึ่งก่อนถาม “สมุนไพรหายหมดเลยเหรอ?”

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น” หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบตอบ “ท่านพ่อกันสมุนไพรส่วนหนึ่งไปเก็บไว้ที่อื่นเผื่อเหตุฉุกเฉิน แต่ในระยะสั้น ๆ นี้ พวกเรายังไม่มีช่องทางระบายสมุนไพรพวกนั้นเลย”

“แล้วได้สืบที่พ่อค้าสมุนไพรคนนั้นบ้างหรือยัง?” อู๋เป่ยถาม

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบยิ้มขมขื่น “พ่อค้าสมุนไพรคนนั้นมาจากโลกแห่งเซียน ตอนนี้เขากลับไปโลกแห่งเซียนแล้ว ฉันจะไปสืบจากที่ไหนได้ล่ะ”

“เป็นโลกแห่งเซียนแดนไหน?” อู๋เป่ยถามต่อ

“แดนเซียนจินหวง” หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบตอบ

อู๋เป่ยว่า “ถ้าเป็นแดนเซียนจินหวง ผมพอจะฝากคนไปสืบให้ได้”

ดวงตาของหลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบสว่างวาบ “จริงเหรอ?”

“บอกชื่อพ่อค้าสมุนไพรคนนั้นกับองค์กรเบื้องหลังมา เดี๋ยวผมให้คนช่วยตรวจสอบให้” อู๋เป่ยกล่าว

“เขาชื่อฝ่านหลี่ไฉ มาจากเทียนหม่าซางฮุ่ย” หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบบอก

อู๋เป่ยหยิบยันต์หยกส่งข่าวออกมาทันที ติดต่อหาจื่อซี ให้ช่วยสืบคนของเทียนหม่าซางฮุ่ยที่ชื่อฝ่านหลี่ไฉ

จากนั้นเขาหันมาถามหลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบว่า “พวกตระกูลหลันซื้อสมุนไพรทีละมาก ๆ แบบนี้ ที่จริงตั้งใจรับมาขายต่อโก่งราคาใช่ไหม?”

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบพยักหน้า “จริง ๆ ก่อนหน้านั้นมีคนมาสั่งซื้อล็อตใหญ่ไว้ล่วงหน้า เพราะมีออเดอร์อยู่ในมือ ท่านพ่อกับพี่ชายถึงกล้ากู้เงินมาเข้าของ แต่พอสมุนไพรล็อตนั้นหาย ฝ่ายนั้นก็อ้างว่าสมุนไพรไม่ครบจำนวนเลยปฏิเสธไม่รับซื้อ สมุนไพรพวกนี้ล้วนล้ำค่า จะหาผู้ซื้อให้หมดจำนวนไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

อู๋เป่ยยิ้ม “บังเอิญผมกำลังต้องใช้สมุนไพรอยู่เหมือนกัน ขอไปดูได้ไหม?”

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบถึงกับตะลึง “คุณจะซื้อสมุนไพรเหรอ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “อืม ขอแค่สมุนไพรตรงตามที่ผมต้องการ ผมซื้อได้เยอะหน่อยด้วย”

หลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบดีใจขึ้นทันที “งั้นคุณรอฉันแป๊บนึง เดี๋ยวฉันพาไปพบท่านพ่อ”

เธอหันไป交代ผู้ช่วยสองสามคำ ให้มารับช่วงการสำรวจประเมินผลต่อ แล้วจึงขึ้นรถกับอู๋เป่ยกลับไปตระกูลหลัน

ตระกูลหลันเป็นพ่อค้าสมุนไพรชื่อดังในนครศักดิ์สิทธิ์ ไม่เพียงค้าสมุนไพรที่คนในโลกฆราวาสใช้กัน ยังทำธุรกิจสมุนไพรสำหรับผู้ฝึกฝนเที่ยงแท้ด้วย ผู้ดูแลกิจการหลักของตระกูลหลันคือหลานเจิ้งถัง บิดาของหลานจื่อหยูผู้ตรวจสอบ

เวลานั้นหลานเจิ้งถังกำลังนั่งอยู่ในห้องรับแขก ต้อนรับเจ้าหนี้คนหนึ่งอยู่ เจ้าหนี้เป็นรองประมุขของสำนักแห่งหนึ่ง น้ำเสียงแข็งกร้าว ถึงขั้นตบโต๊ะเสียงดังไปแล้ว

จากนั้นเขาก็พาอู๋เป่ยไปยังห้องรับแขกกว้างขวางแห่งหนึ่งในสวนหลังบ้าน แล้วให้คนยกสมุนไพรที่เก็บสำรองไว้ขึ้นมา

เห็นสมุนไพรเหล่านั้นแล้ว อู๋เป่ยก็พอใจไม่น้อย มีหลายต้นเป็นสมุนไพรระดับสี่ขึ้นไป บางต้นถึงกับเป็นระดับเจ็ดและระดับแปด และยังมีสมุนไพรระดับเก้าอยู่อีกถึงสามต้น

เขาเลือกสมุนไพรตามที่ตัวเองต้องการไปประมาณเจ็ดส่วนจากทั้งหมด ก่อนเอ่ยว่า “ท่านอาวุโสหลัน ช่วยตั้งราคาเถอะครับ”

หลานเจิ้งถังลูบเคราเบา ๆ “คุณชายอู๋ทำคุณต่อ ตระกูลหลันของข้า ข้าจะคิดแค่ราคาเท่าทุนแล้วกัน สมุนไพรทั้งหมดนี้รวมกัน มูลค่าหกล้านห้าแสนสี่หมื่นเงินเซียน ข้าปัดเศษให้ เหลือหกล้านห้าแสนก็พอ”

อู๋เป่ยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นผู้น้อยก็จะไม่เกรงใจละนะ” เขาจ่ายเงินเซียนหกล้านห้าแสนทันที แล้วเก็บสมุนไพรที่คัดเลือกไว้เข้ากับตัว

จากนั้นเขาถามด้วยรอยยิ้ม “ท่านอาวุโสหลัน ไหน ๆ ตระกูลหลันก็ทำธุรกิจสมุนไพรตลอดมา มือคงมีของสะสมอยู่ไม่น้อยกระมัง?”

สีหน้าของหลานเจิ้งถังเปลี่ยนไป เขาแน่นอนว่ามีสมุนไพรสะสมอยู่ แต่ถ้าไม่ใช่ยามคับขันจริง ๆ เขาไม่มีวันแตะต้องสมุนไพรเหล่านั้น จึงเอ่ยว่า “ก็มีอยู่บ้าง แต่ยังไม่ถึงเวลาจะขาย”

คำพูดต่อมาของอู๋เป่ยกลับทำให้เขาตกตะลึง

“ไม่จำเป็นต้องขายหรอกครับ ถ้าสมุนไพรเหมาะสม ผมช่วยตระกูลหลันปรุงยาอายุวัฒนะให้สองเตา ยาอายุวัฒนะมีราคาสูงกว่าสมุนไพรอย่างน้อยสิบเท่า แบบนี้อาจช่วยแก้ปัญหาหนี้สินของตระกูลหลันได้”

หลานเจิ้งถังถึงกับอุทาน “คุณชายเป็นปรมาจารย์ด้านปรุงยาหรือ?”

อู๋เป่ยพยักหน้า “พอรู้มาบ้าง”

หลานเจิ้งถังดีใจมาก “ดี ข้าจะรีบให้คนเอาสมุนไพรมาทันที!”

ไม่นาน สมุนไพรอีกประมาณร้อยต้นก็ถูกยกมาวางเรียงอยู่ตรงหน้าอู๋เป่ย แค่กวาดตามองครู่เดียว สูตรยาอายุวัฒนะสองชุดก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

ยาอายุวัฒนะสองชนิดนั้น ชนิดหนึ่งคือฮว่าอิงตัน อีกชนิดคือโอสถลับโสม ฮว่าอิงตันเป็นยาอายุวัฒนะระดับเจ็ด ส่วนโอสถลับโสมเป็นยาอายุวัฒนะระดับหก

โอสถลับโสมระดับหก สามารถช่วยให้ผู้บำเพ็ญทะลวงสู่แดนสวรรค์ลับได้ ส่วนฮว่าอิงตันนั้น สามารถเพิ่มอัตราสำเร็จในการให้ทารกพลังลับแปรสภาพเป็นมี่อิง

ครู่หนึ่งอู๋เป่ยก็เอ่ยว่า “สมุนไพรพวกนี้ ถ้ารวมกับสมุนไพรของผมเอง ยังปรุงโอสถลับโสมได้สามเตา กับฮว่าอิงตันอีกสองเตา”