ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2650

“ทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์คือที่ไหนกันแน่?” อู๋เป่ยไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย

หัวมนุษย์เอ่ยว่า “เป็นโลกอันทรงพลังที่มีอยู่ก่อนโลกของพวกเจ้าจะถือกำเนิดเสียอีก เผ่าพันธุ์มนุษย์ก็เป็นแค่เผ่าหนึ่งในนั้น ที่พอมีพลังอยู่ในระดับกลาง ๆ เท่านั้น”

อู๋เป่ยถามว่า “แล้วทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยินชื่อที่นั่นเลย?”

หัวมนุษย์ว่า “ครั้งหนึ่งเคยมีมนุษย์สาขาหนึ่งออกจากทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ แล้วสร้างวิถีเซียนขึ้นมา ภายหลังวิถีเซียนเติบโตแข็งแกร่ง จนมีผู้ทรงพลังสูงสุดเปิดโลกแห่งเซียนขึ้นมา และโลกแห่งเซียนก็เห็นได้ชัดว่าปลอดภัยกว่าทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์มาก ทีละน้อย ๆ ก็เลยไม่มีใครอยากกลับไปทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์อีก”

อู๋เป่ยถามต่อ “ไหน ๆ เจ้าก็เป็นคนจากทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ แล้วทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ?”

หัวมนุษย์ว่า “ตอนนั้นดาบที่ฟันข้า ทะลวงต้านทานของพวกม่านกั้นมิติ ข้าตกเข้าไปในรอยแยกมิติ พอตื่นขึ้นมา คนก็มาโผล่อยู่ในโลกฆราวาสแล้ว”

อู๋เป่ยถาม “แล้วหลังจากนั้นเจ้าก็มาเจอชีเซียงเหรอ?”

หัวมนุษย์ว่า “ใช่ ฉีหยุนหลิงตอนนั้นยังเป็นแค่เส้าเหนียนคนหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ ก็เพราะข้าชี้แนะ เขาถึงมีวันนี้ได้”

อู๋เป่ยถามต่อ “ถึงพลังของเจ้าจะถูกผนึกเอาไว้ แต่ด้วยความสามารถของเจ้า แค่อยากควบคุมฉีหยุนหลิง มันไม่น่ายากอะไรไม่ใช่เหรอ?”

หัวมนุษย์ว่า “ตอนแรก ๆ แน่นอนว่ายังควบคุมเขาได้สบาย แต่ข้ารู้สึกว่าไม่จำเป็น อีกอย่าง ถ้าข้าแผลงฤทธิ์ขึ้นมาจริง ๆ ก็มีโอกาสจะถูกผู้บำเพ็ญฝั่งพวกเจ้า发现ตัว เพื่อจะปกปิด身份 ข้าทำได้แค่หนุนหลังฉีหยุนหลิงเพื่อกู้คืนพลังของตัวเอง แต่ที่น่าเสียดายก็คือ ฉีหยุนหลิงไม่ค่อยเหมาะกับการบำเพ็ญเพียรเท่าไร”

คุยกันได้ครู่หนึ่ง หัวมนุษย์ก็เริ่มดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

อู๋เป่ยเลยยกมันขึ้นมาจากน้ำยาโอสถ แล้วโยนยาอายุวัฒนะให้มันหนึ่งเม็ด พอเม็ดยาเข้าสู่ท้อง แววตาของหัวมนุษย์ก็สั่นวาบขึ้นมาอย่างแรง เขาตกตะลึง รีบร้อนถามว่า “ยาอายุวัฒนะนี่ช่วยเพิ่มจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของข้า ยังมีอีกไหม?”

อู๋เป่ยว่า “มีอีกเพียบ แต่ตอนนี้ยังให้ไม่ได้ ยังมีธุระต้องจัดการ เจ้าพักไปก่อนเถอะ”

พูดจบเขาก็โยนหัวมนุษย์กลับเข้าไปในภาชนะ แล้วเก็บขึ้นมา

เขาอยู่รออีกครู่ การสอบก็จบลง หานปิงเหยียนก้าวออกมาจากห้องเรียนด้วยฝีเท้าเบิกบาน

อู๋เป่ยยิ้มถาม “ปิงเหยียน เป็นไงบ้าง?”

หานปิงเหยียนยิ้มตอบ “วิชาภาษาจีนวันนี้ง่ายมากเลยนะ ฉันว่าน่าจะได้เกินร้อยสี่สิบคะแนนแน่ ๆ แต่ในห้อง 考生ส่วนใหญ่แอบเปิดหนังสือเรียน แถมยังลอกคำตอบกันเองอีก”

อู๋เป่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจ คนพวกนี้เดิมทีก็อาศัยเส้นสายกับอภิสิทธิ์ถึงได้มาสอบที่นี่ ครูคุมสอบย่อมไม่คิดจะไปยุ่งกับพวกเขาให้มากความ จึงพูดแค่ว่า “ช่างเขาเถอะ”

ตอนบ่ายยังมีสอบอีกหนึ่ง科目 อู๋เป่ยเลยพาหานปิงเหยียนกลับโรงแรม กินข้าวกลางวันแล้วให้เธอพักผ่อนให้เต็มที่ก่อน

บ่ายสองโมง เขาพาหานปิงเหยียนไปส่งที่สนามสอบอีกครั้ง จากนั้นก็กลับโรงแรม นำหัวมนุษย์ออกมาอีกครั้งหนึ่ง

พอถูกปล่อยออกมา หัวมนุษย์ก็ถอนหายใจยาว “ข้าว่านะ เจ้าอย่าจับข้าไปไว้ที่ที่น่ากลัวแบบนั้นอีกได้ไหม ข้าอึดอัดจะตายอยู่แล้ว”

อู๋เป่ยว่า “อยู่ในน้ำยาโอสถ เจ้าก็ไม่ต้องหายใจด้วยซ้ำ จะอึดอัดได้ยังไง?”

หัวมนุษย์บอกว่า “ไม่ใช่เรื่องอากาศ แต่เป็นเรื่องคน ที่นั่นมันไม่ใช่ที่ให้คนอยู่เลย”

อู๋เป่ยถามว่า “เหลือแค่หัวเดียวแบบนี้ ยังเอาชีวิตรอดมาได้ เจ้าสมัยก่อนมีพลังยุทธ์ระดับไหนกันแน่?”

หัวมนุษย์ว่า “ถ้าเทียบกับขอบเขตพลังทางฝั่งพวกเจ้า ข้าควรจะอยู่ที่อาณาจักรแห่งความรอบรู้ขั้นที่สิบ แต่ความจริง ถ้าข้าไม่บาดเจ็บล่ะก็ ข้าสามารถฆ่าผู้บำเพ็ญขอบเขตแห่งเต๋าขั้นที่สามธรรมดา ๆ ของฝั่งพวกเจ้าได้ในพริบตาเดียว”

อู๋เป่ยขมวดคิ้ว “อาณาจักรแห่งความรอบรู้สิบขั้น ฆ่าขอบเขตแห่งเต๋าขั้นที่สามได้ในพริบตา นี่เจ้าพูดเพ้ออยู่รึเปล่า?”

“นี่ข้ายังพูดแบบเผื่อ ๆ ไว้แล้วนะ” หัวมนุษย์ทำท่าทาง真จัง “ตามที่ข้าเฝ้าศึกษาและสังเกตมาตลอดหลายปี วิถีเซียนและการบำเพ็ญเพียรของฝั่งพวกเจ้านี่ นับได้ว่าเป็นฉบับย่อของวิธีฝึกตนแบบดั้งเดิมของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์เลยก็ว่าได้”

“โอ้? งั้นลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ ดินแดนลับของพวกเจ้าที่โน่น เขาฝึกกันยังไง”

พอเข้าใจเรื่องเหล่านี้แล้ว อู๋เป่ยก็ถามฟางลี่ว่า “ทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์มีวิธีการบำเพ็ญละเอียดถึงเพียงนี้ แสดงว่าพลังของเผ่าพันธุ์มนุษย์ฝั่งโน้นต้องเหนือกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ฝั่งเรามากสินะ?”

ฟางลี่ว่า “เจ้าจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ เผ่าพันธุ์มนุษย์ฝั่งพวกเจ้าที่นี่ ก็เป็นเพียงสาขาค่อนข้างใหญ่สาขาหนึ่งของเผ่าพันธุ์มนุษย์บนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น สายหลักอยู่ที่ทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ ส่วนเผ่าพันธุ์มนุษย์เอง ก็เป็นเพียงหนึ่งในเผ่าพันธุ์นับหมื่นบนทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ ไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ไม่อ่อนแอเลย”

อู๋เป่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น ทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ต้องกว้างใหญ่มหาศาลแน่ ๆ”

ฟางลี่ว่า “ก็ใช่ กว้างใหญ่จนไร้ขอบเขต แม้จะเอาสิบแดนสวรรค์อมตะของพวกเจ้ามาวางรวมกัน ก็อย่างมากแค่ปูลาดได้เพียงมุมเล็ก ๆ มุมหนึ่งของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น”

อู๋เป่ยว่า “นึกไม่ออกเลย โลกใหญ่ขนาดนั้น ทำไมแทบไม่มีการติดต่อกับโลกฝั่งเราล่ะ?”

“ไม่เห็นจะแปลกอะไร ช่วงระยะเวลายาวนานแห่งหนึ่ง โลกแห่งเซียนกับทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ต่างก็ไม่ถูกกัน จึงปิดเส้นทางติดต่อระหว่างกันไปตั้งแต่เนิ่นนาน ถ้าเจ้าไม่มาเจอข้า เกรงว่าต่อให้ใช้ทั้งชีวิต เจ้าก็อาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์มีอยู่จริง แน่นอน ถ้าเจ้าฝึกตนจนถึงขอบเขตสูงล้ำจริง ๆ เจ้าย่อมรับรู้การมีอยู่ของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยตัวเอง”

อู๋เป่ยนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า

“งั้นในสายตาท่าน ทางเดินของโลกแห่งเซียนถูกต้องกว่า หรือทางเดินของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์กันแน่?”

ฟางลี่นิ่งเงียบไปสองสามวินาที ก่อนตอบว่า “บอกไม่ได้ว่าใครดีกว่า ต่างก็มีข้อดีของตัวเองทั้งคู่ แต่ข้าแนะนำว่า เวลาที่เจ้าบำเพ็ญเพียร ลองอ้างอิงแนวทางของทวีปโบราณศักดิ์สิทธิ์ไว้ด้วย จะมีแต่ผลดีต่อเจ้า ไม่มีผลเสีย”

อู๋เป่ยมองหัวมนุษย์ลูกนั้น “ท่านมีวิชายุทธสำหรับใช้บำเพ็ญตนไหม?”

“แน่นอน แถมยังเป็นวิชายุทธระดับสุดยอดด้วย” ฟางลี่ว่า “ตอนนั้นที่อีกฝ่ายลงมือฆ่าข้า จุดประสงค์ก็เพื่อ奪วิชาระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในสมองของข้าไปเท่านั้น! แต่เขาคงคิดไม่ถึงเลย ว่าข้าจะอาศัยรอยแยกมิติหลบหนีออกมาได้!”

อู๋เป่ยรอให้เขาพูดต่อ และก็เป็นไปตามคาด ฟางลี่ว่า “ข้าถ่ายทอดวิชายุทธชุดนี้ให้เจ้า เจ้าช่วยข้าฟื้นฟูร่างกาย แบบนี้เป็นไง?”

อู๋เป่ยครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนเอ่ยอย่างราบเรียบว่า “ตกลง”