ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2672

สุภาพบุรุษผู้ทรงปัญญาพูดว่า “เสี่ยวซาน เธอออกมาจากแดนภาพวาดก็หลายปีแล้ว ถ้าเขายังไม่มีความคืบหน้าในปีนี้ ก็กลับเข้าไปหลับใหลอยู่ในภาพวาดเถอะ ไม่ต้องเอาเยาว์วัยมาผลาญทิ้งอีกแล้ว”

เมิ่งซานยิ้มบาง ๆ “คุณตา หนูเชื่อสายตาตัวเองค่ะ คนคนนี้บางทีอาจทำให้เราประหลาดใจก็ได้!”

“ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นเถอะ” สุภาพบุรุษผู้ทรงปัญญาถอนหายใจแผ่ว ๆ

พอออกมาจากห้องทำงานรองอธิการบดี เย่หนิงปิงก็กำลังยืนรอเขาอยู่ไม่ไกล

“เป็นไงบ้าง?” นางถาม “สถาบันไม่รักษาคำพูดใช่ไหม?”

อู๋เป่ยว่า “ก็ไม่ถึงกับงั้น แค่ต้องจ่ายเป็นงวด ๆ ผมขอแค่คะแนนสะสมยี่สิบล้าน ให้เขาจ่ายให้หมดภายในสามปี”

เย่หนิงปิงพยักหน้า “ยิ่งนานไป คะแนนสะสมก็ยิ่งไม่มีค่ากับเธอ ใช้ให้เร็วเป็นเรื่องดี พรุ่งนี้คะแนนสะสมของเธอก็จะเข้าแล้ว ตอนนั้นฉันจะพาเธอไปคลังสมบัติราชวงศ์เอง!”

เห็นว่าเย่หนิงปิงคอยอยู่เป็นเพื่อนเขาในช่วงการประเมินอยู่สองวันเต็ม อู๋เป่ยจึงยิ้มพูดว่า “สองวันนี้เหนื่อยเธอแย่เลย เดี๋ยวเที่ยงนี้ผมเลี้ยงข้าวตอบแทน”

เย่หนิงปิงยิ้มตอบ “ได้เลย พอดีฉันก็มีเรื่องอยากให้เธอช่วยเหมือนกัน”

ก่อนออกเดินทาง อู๋เป่ยยังชวนมู่ปิงฉานไปด้วย พอมาถึงร้านอาหารที่จะกินกัน มู่ปิงฉานก็โทรมา บอกว่าบังเอิญเจอหลิวจื่อข่าย ถามว่าออกมากินด้วยกันได้ไหม อู๋เป่ยมองว่าเพิ่มอีกคนก็ไม่เห็นเป็นไร จึงตอบตกลงทันที

ไม่นาน หลิวจื่อข่ายกับมู่ปิงฉานก็เดินมาด้วยกัน พอเจอหน้าก็รีบก้มหัวประจบ “พี่เป่ยสวัสดีครับ!”

อู๋เป่ยพยักหน้า “มานั่งกินด้วยกันสิ”

หลิวจื่อข่ายดีใจสุด ๆ “ขอบคุณพี่เป่ยครับ!”

เขาเป็นคนเข้ากับคนง่าย ไม่ต้องให้อู๋เป่ยเป็นฝ่ายแนะนำ สักพักเดียวก็สนิทกับเย่หนิงปิงได้แล้ว เอะอะก็เรียก “พี่ปิง ๆ” อยู่ตลอด

ที่จริงหลิวจื่อข่ายหาโอกาสเข้าใกล้อู๋เป่ยมาตลอด สองวันนี้เขาให้คนไปสืบเรื่องของอู๋เป่ย ผลที่ได้ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย อู๋เป่ยไม่ใช่แค่บัณฑิตห้าดาวของวิทยาลัยการทหารต้าซาเท่านั้น แต่ยังเป็นคนของตงหวางอีกด้วย! ตงหวางคือใคร? ตอนนี้คือผู้สำเร็จราชการ อำนาจเหนือกว่าผู้อื่นทั้งแผ่นดิน มีเพียงคนเดียวที่อยู่เหนือเขา!

“พี่เป่ย พี่ปิง ตั้งแต่นี้ไปผมก็เป็นน้องรองในกลุ่มกับเด็กวิ่งเต้นของสองคนแล้วนะครับ มีอะไรอย่าได้เกรงใจ สั่งมาได้เลย น้องรองในกลุ่มคนนี้จะทุ่มสุดตัว!”

อู๋เป่ยเห็นเขารู้กาลเทศะ ฉลาดรู้หน้ารู้หลัง จึงเพียงพยักหน้ารับเบา ๆ

หลิวจื่อข่ายดีใจจนออกหน้า “ขอบคุณพี่เป่ยครับ!”

มีเขาอยู่ทั้งคนก็แน่นอนว่าไม่ต้องให้อู๋เป่ยเป็นคนจ่าย เขาไม่เพียงแต่สั่งอาหารจนเต็มโต๊ะ แถมเดี๋ยวก็รินน้ำให้อู๋เป่ย เดี๋ยวก็เอาแต่ตักกับข้าวให้เย่หนิงปิง เอาใจอย่างสุดความสามารถ

พอทานข้าวเสร็จ หลิวจื่อข่ายก็เสนอขึ้นว่า “พี่เป่ย คืนนี้เป็นวันเกิดของปิงฉาน ไม่งั้นพี่เป่ยสั่งมาคำเดียว น้องรองในกลุ่มจะจัดเตรียมงานเลี้ยงวันเกิดคืนนี้ให้เต็มที่เองครับ”

อู๋เป่ยแปลกใจนิดหน่อย “วันนี้วันเกิดปิงฉานเหรอ? งั้นก็ต้องจัดให้ดี ๆ หน่อย จื่อข่าย เรื่องนี้ฝากนายจัดการแล้วกัน” แล้วเขาก็ยื่นบัตรใบหนึ่งให้

“ในนี้มีเงินอยู่หน่อย ใช้ตามสบายเลย”

หลิวจื่อข่ายทำท่าไม่พอใจ “พี่เป่ยนี่ไม่ใช่ตบหน้าน้องรองในกลุ่มตรง ๆ เหรอครับ? เงินแค่นี้ยังให้พี่ออกอีกเหรอ? พี่สบายใจได้เลย ทุกอย่างปล่อยให้ผมจัดการเอง!”

อู๋เป่ยก็ไม่ฝืน ยิ้ม ๆ แล้วบอกว่าโอเค

มู่ปิงฉานทั้งดีใจทั้งเก้อเขิน “แต่ก่อนฉันแทบไม่เคยฉลองวันเกิดเลย ไม่ต้องลำบากพวกพี่ ๆ หรอกค่ะ”

หลิวจื่อข่ายทำหน้าเคร่ง “ปิงฉาน เรื่องนี้ฉันต้องขอว่าก่อน วันเกิดเป็นเรื่องใหญ่ของปี จะมองข้ามไม่ได้ อีกอย่างพี่เป่ยก็จะไปด้วย เธอจะไม่รักษาหน้าพี่เป่ยได้ยังไงกัน?”

มู่ปิงฉานเม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนพยักหน้า “ขอบคุณพี่อู๋เป่ย ขอบคุณจื่อข่ายนะคะ”

หลิวจื่อข่ายหัวเราะร่า “เรื่องเล็กน่า จะมาเกรงใจอะไรกันกับฉัน”

เพราะต้องไปเตรียมงานเลี้ยงวันเกิด หลิวจื่อข่ายเลยแทบไม่ได้กินอะไรเท่าไร ก็รีบขอตัวไปก่อน ดูออกชัดว่าเขาตั้งใจจริง ๆ

หญิงสาวผู้นั้นหน้าตาใจดีทีเดียว เพียงแต่ร่างกายไม่แข็งแรง ไอเบา ๆ อยู่เป็นระยะ ใบหน้าซีดเหลือง นางตอบว่า “มาได้สามวันแล้วจ้ะ เสี่ยวฉานจะรั้งฉันไว้ บอกจะพาไปโรงพยาบาลตรวจ ฉันก็บอกว่าไม่ต้องหรอก โรคเก่า ๆ น่ะ”

อู๋เป่ยเห็นมู่ปิงฉานกำลังจะไปล้างผลไม้ จึงพูดขึ้นว่า “ปิงฉาน เรียกลุงป้ามาด้วยกัน ผมจะพาไปที่แห่งหนึ่ง”

มู่ปิงฉานชะงัก “พี่อู๋เป่ย จะไปไหนเหรอคะ?”

อู๋เป่ยยิ้ม “ไปเถอะ เดี๋ยวไปถึงแล้วก็รู้เอง”

ระหว่างทางเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก ฝ่ายบริษัทของเขาก็รีบจัดคนไปเช่าอพาร์ตเมนต์ห้องหนึ่งใกล้มหาวิทยาลัยเสินจิง ห้องแบบสามห้องนอน สองห้องนั่งเล่น สองห้องน้ำ ตกแต่งดีทีเดียว ค่าเช่าเดือนละหนึ่งหมื่นเจ็ด วางมัดจำหนึ่งเดือน จ่ายล่วงหน้าสามเดือน

พออู๋เป่ยมาถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ ชายวัยราวสามสิบคนหนึ่งยืนรออยู่ เห็นอู๋เป่ยก็รีบยื่นกุญแจด้วยสองมือ “คุณอู๋ใช่ไหมครับ? นี่คือบัตรผ่านประตูอพาร์ตเมนต์ แล้วก็นี่บัตรรหัส ใช้เก็บไว้นะครับ”

อู๋เป่ยรับคำในลำคอ “อืม” แล้วพาทุกคนเดินเข้าไปข้างใน

อพาร์ตเมนต์สูงสิบเก้าชั้น ห้องที่อู๋เป่ยเช่าอยู่ชั้นเก้า ชั้นหนึ่งมีสองห้อง เป็นห้องสามห้องนอนหันหน้าออกทางทิศแดด ลมพัดผ่านจากทิศใต้ถึงทิศเหนือได้ดี ระยะห่างระหว่างตึกก็พอเหมาะ

พอเปิดประตูอพาร์ตเมนต์เข้าไป อู๋เป่ยก็ยื่นกุญแจให้พ่อของมู่ปิงฉาน “ลุง ต่อไปนี้ลุงกับป้าก็อยู่ที่นี่เลยนะครับ เรื่องงานเดี๋ยวผมจัดการให้เอง แบบนี้จะได้อยู่ใกล้ปิงฉานหน่อย เธอจะได้ไม่ต้องคิดถึงพวกท่านมาก”

มู่ปิงฉานตกใจมาก รีบโบกมือ “ไม่ได้หรอกค่ะพี่อู๋เป่ย ฉันรู้ว่าห้องแบบนี้แพงมาก เรารับไว้ไม่ได้จริง ๆ”

อู๋เป่ยมองเธอแล้วพูดว่า “ปิงฉาน ยังจำแผนผังจุดลับกับวิชายุทธที่ผมให้เธอวาดให้ก่อนได้ไหม? สำหรับผมมันมีค่ามาก เป็นสมบัติล้ำค่าระดับประเมินค่าไม่ได้ อพาร์ตเมนต์นี้ผมเช่าไว้สามปีแล้ว ถือเป็นการตอบแทนเธอก็แล้วกัน แล้วก็บัตรใบนี้ เธอเก็บไว้ ข้างในมีหนึ่งล้าน ถ้าไม่พอ บัตรนี้ยังสามารถรูดเกินวงเงินได้ วงเงินอยู่ที่ห้าล้าน”

แม่ของมู่ปิงฉานก็ตกใจไม่แพ้กัน “หนูอู๋ แบบนี้ไม่ได้หรอก เงินตั้งเยอะอย่างนี้ พวกเราอยู่ทั้งชาติก็หาไม่ไหว ไม่ได้ ๆ”

แต่อู๋เป่ยยัดบัตรใส่มือมู่ปิงฉานอย่างแข็งขัน แล้วยิ้มว่า “รับไว้เถอะครับ เดี๋ยวผมขอตรวจร่างกายป้าก่อน”

ให้แม่ของมู่ปิงฉานนั่งลงบนโซฟา อู๋เป่ยจับชีพจรให้ นิดเดียวก็รู้แล้วว่านางเป็นมะเร็งปอด และโรคได้ลุกลามไปทั่วทั้งร่างแล้ว