ยอดคุณหมอตาวิเศษ นิยาย บท 2679

หลิงปู้เฟยเอ่ยว่า “น่าเสียดาย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าสมบัติต้องห้ามอยู่ตรงไหนเหมือนกัน”

คนที่เข้าไปยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ โม๋ฮานก็ยังยืนรออยู่ท้ายสุด พอเธอเห็นอู๋เป่ยกับหลิงปู้เฟยก็พยักหน้าเบา ๆ จากนั้นจึงเป็นคนที่สี่ย้อนหลังก้าวเข้าไปในประตูทองคำ

ต่อจากนั้น อู๋เป่ย หลิงปู้เฟยกับเถียนเหมยเหมยก็เดินตามเข้าไป

พอทะลุผ่านประตูทองคำ ยันต์หยกในมือก็สลายหายไป พวกเขาถูกพลังประหลาดดึงรั้งเข้าสู่มิติหนึ่ง

ครั้นสองคนมองเห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจน เท้าทั้งคู่ก็ยืนอยู่ในดงหญ้าที่สูงเกินสองคนแล้ว รอบด้านมีเสียงแมลงร้องนกขับขานดังระงม

หลิงปู้เฟยเริ่มเกร็ง เธอมองรอบ ๆ อย่างระแวดระวังก่อนพูดว่า “ทุกคนคงไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก ใจคนยากแท้หยั่งถึง เราต้องระวังตัวให้มาก!”

พูดไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียง qu喝อย่างเย็นชา ดังมาจากไม่ไกล ตามด้วยเสียงคนครางอึดอัด แล้วร่างหนึ่งก็ถูกซัดปลิวกระแทก ลงบนพื้นห่างออกไปไม่ไกล

คนที่ถูกเหวี่ยงกระแทกพื้นก็คือโม๋ฮาน มุมปากเปื้อนเลือด ทั้งอกถูกทุบจนบุ๋มลึก ชายชุดเหลืองที่เคยแย่งซื้อยันต์หยกแล้วไม่สำเร็จเดินย่างเข้ามา เกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์บนตัวเขาส่องแสงเย็นเรื่อ

เห็นภาพนั้น เถียนเหมยเหมยมองด้วยสายตาตระหนก กลัวจับใจจริง ๆ

ชายชุดเหลืองก้าวยาว ๆ เข้ามา เงื้อมือซัดหมัดใส่อีกครั้ง

โม๋ฮานกลิ้งตัวหลบไปบนพื้นทันที มาหยุดอยู่ตรงเท้าอู๋เป่ย ชายชุดเหลืองเห็นอู๋เป่ยแล้วแววสังหารในตายิ่งลุกโชน เงื้อมือจะชกซ้ำ

“ระวัง! นั่นคือเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์! คนผู้นี้มีพลังอยู่ในขั้นสูงสุดแห่งพลังวิเศษ!” โม๋ฮานร้องเตือน

เห็นอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาไม่ฟังเสียง อู๋เป่ยฮึหนึ่งอย่างเย็นชา มือสะบัดดาบเจ็ดดาวหลงหยวนฟาดเฉือนผ่านอากาศ พลังของดาบห้าฟันทำลายวิถีกับพลังต้องห้ามถูกรวมเข้าไปจนหมด

ดาบนี้ เป็นวิชาดาบชนิดหนึ่งในคัมภีร์ดาบสูงสุด—รวมสรรพวิถีเป็นหนึ่ง! กระบวนท่านี้หลอมรวมทุกสรรพพลังมาใช้ได้ทั้งหมด ระเบิดอานุภาพออกมาได้รุนแรงถึงขีดสุด

“ฉัวะ!”

แสงดาบวาบวูบดุจสายฟ้า ชายชุดเหลืองที่กำลังออกหมัดอยู่ตัวแข็งค้าง จากนั้นท่อนบนก็ลื่นไหลร่วงลงมา แท้จริงทั้งร่างของเขาพร้อมเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ถูกอู๋เป่ยผ่าครึ่งในดาบเดียว ดาบนี้ไม่เพียงสังหารร่างกายของเขา ยังฟันทำลายจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ของเขาไปด้วย!

เห็นภาพนั้น เถียนเหมยเหมยรีบยกมือปิดปากตนเองด้วยความตกตะลึง ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง มองอู๋เป่ยด้วยแววเลื่อมใสจนล้น

หลิงปู้เฟยก็หัวใจเต้นระทึก เผลอสูดลมหายใจเย็นวาบ แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

อู๋เป่ยทำสีหน้าเรียบเฉย ก้มลงแกะเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ออกจากร่างฝ่ายตรงข้าม ทว่าพบว่าสองครึ่งของเกราะกลับประสานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแสงบนพื้นผิวที่หม่นลงไปมาก

โม๋ฮานพยุงกายลุกขึ้นจากพื้น มองเกราะศักดิ์สิทธิ์นั้นอย่างตื่นตะลึงก่อนอธิบายว่า “เกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ ทุกครั้งที่ใช้ อานุภาพจะลดลงเล็กน้อย ของชิ้นนี้ถูกใช้มาแล้วอย่างน้อยสิบกว่าครั้ง พลังจึงเหลือแค่สามสี่ส่วนจากเดิม ไม่อย่างนั้น ดาบเมื่อครู่ของเจ้าคงฆ่าเขาได้ยากมาก”

อู๋เป่ยเห็นว่าเกราะนี้ไม่เลว จึงถามว่า “แล้วเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์จะฟื้นพลังได้อย่างไร?”

โม๋ฮานตอบว่า “ของชิ้นนี้ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่ในทั่วโลกนี้หรอก ข้าเองก็ไม่รู้รายละเอียดนัก เพียงแต่หากปล่อยมันนิ่งสนิทไว้เกินสิบปี ก็พอจะฟื้นอานุภาพกลับมาได้บ้าง”

อู๋เป่ยพยักหน้า นำเกราะชิ้นนั้นโยนเข้าไปในมิติจัดเก็บของของตน ภายในมิติจัดเก็บของยังมีของอย่างอื่นอีก เช่น เศษพลังต้องห้ามที่เขาเพิ่งเก็บมาเมื่อครู่

เศษพลังต้องห้ามเหล่านั้นเหมือนรับรู้ถึงเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ ต่างลอยตัวขึ้นทีละชิ้น ก่อนจะพุ่งชนเกราะอย่างรวดเร็ว เศษแต่ละชิ้นกระทบลงบนเกราะก็ทิ้งร่องรอยเป็นอักขระยันต์อันลึกล้ำหนึ่งเส้น ท้ายที่สุด เมื่อเศษทั้งหมดหลอมเข้าไปจนหมด ผิวเกราะก็เต็มไปด้วยอักขระยันต์แน่นขนัด เปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์ออกมา

อู๋เป่ยสัมผัสได้ชัดว่าเกราะศักดิ์สิทธิ์ทองสัมฤทธิ์ชิ้นนี้ฟื้นประสิทธิภาพกลับมาแล้ว แถมอานุภาพยังก้าวข้ามช่วงพีกเดิมไปอีกสิบกว่าระดับ หรืออาจมากกว่านั้น!

เขาไม่แสดงท่าทีใด ๆ เพียงหันไปถามโม๋ฮานว่า “บาดเจ็บมากไหม?”

หลิงปู้เฟยยิ้ม “มีพี่อู๋อยู่ ข้าไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมทีมไหนทั้งนั้น”

เถียนเหมยเหมยพยักหน้าหนักแน่น “ใช่ ศิษย์พี่เก่งที่สุดแล้ว มีศิษย์พี่อยู่ เราก็ไม่ต้องไปเข้ากับพวกเขาหรอก”

ดาบเมื่อครู่ของอู๋เป่ยทำให้สองสาวใจสั่นไม่หาย ความเย็นเยียบฝังลึกในอก ถึงขั้นรู้สึกว่าต่อให้คนทุกคนในที่นี้รุมกันขึ้นมา เกรงว่าจะไม่มีใครสู้เขาได้!

ขณะนั้นเอง มีบุรุษร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินตรงเข้ามา รูปโฉมหล่อเหลา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มตลอดเวลา เอ่ยว่า “คุณหนูหลิง สนใจเข้าร่วมทีมขนาดเล็กของพวกเราบ้างไหม?”

ด้านหลังเขามีคนติดตามมาด้วยเจ็ดคน คงเป็นสมาชิกทีมขนาดเล็กที่ว่ากันอยู่นั่นเอง

หลิงปู้เฟยเผลอถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว พูดปฏิเสธอย่างสุภาพว่า “สหายหยาง ข้ากับสหายของข้าชอบเดินเดี่ยวมากกว่า ไว้ค่อยร่วมมือกันโอกาสหน้าเถอะ”

หยาง道友คนนั้นเหลือบมองอู๋เป่ยแวบหนึ่ง แล้วยิ้มพูดว่า “สหายผู้นี้หน้าตาดูไม่คุ้น เป็นศิษย์เรือนเล็กหรือ?”

คำว่า ‘เรือนเล็ก’ เป็นคำดูถูกที่เหล่าผู้บำเพ็ญจากโลกแห่งเซียนใช้เรียก “วิทยาลัยราชวงศ์” ในสายตาของพวกเขา วิทยาลัยราชวงศ์ไม่อาจผลิตผู้บำเพ็ญที่เข้าตาได้ ทุกครั้งที่ส่งคนเข้าสู่ดินแดนต้องห้ามโบราณ ก็มีแต่กลับมือเปล่าหรือไม่ก็ตายยับเยิน

เถียนเหมยเหมยไม่เข้าใจว่าคำว่า ‘เรือนเล็ก’ หมายถึงอะไร ยังอุตส่าห์แก้ให้เขาอีกว่า “พวกเราไม่ใช่อะไรเรือนเล็กทั้งนั้น เรามาจากวิทยาลัยราชวงศ์ต่างหาก!”

ใครจะรู้ว่า พอสิ้นคำของนาง หยาง道友กับผู้บำเพ็ญด้านหลังกลับหัวเราะลั่นพร้อมกัน เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเย้ยหยันและดูแคลน

อู๋เป่ยมองคนกลุ่มนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่พูดอะไร เขารู้ว่าตอนนี้พูดไปก็มีแต่จะถูกเยาะเย้ยหนักกว่าเดิม ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ก็ใช้ฝีมือจริงตบหน้าพวกมันเสียจะดีกว่า

เถียนเหมยเหมยโกรธจนท้องปั่นป่วน ตวาดลั่นว่า “หัวเราะอะไรกันนักหนา!”

หยาง道友หันไปมองเถียนเหมยเหมย ความงามน่ารักของนางทำให้หัวใจเขาไหววูบ จึงเอ่ยว่า “หนูน้อย เจ้าจะมาร่วมกลุ่มกับพวกเราก็ได้ กลุ่มของเราล้วนเป็นเทียนเฉียวจากลัทธิต้าจงและนิกายใหญ่ทั้งหลาย ทุกคนจะคอยปกป้องเจ้า ตรงกันข้าม ถ้าเจ้าตามไอ้ขยะที่มาจากเรือนเล็กคนนี้ไป เกรงว่าคงอยู่ได้ไม่ถึงวันด้วยซ้ำ!”