ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 1113

ตอนที่ 1113 รู้อยู่แล้ว

………………..

ถังจิงหนานนั้นไม่ได้มีความสามารถหรือพรสวรรค์ที่โดดเด่นและเขาเองก็ชัดเจนในเรื่องนี้โดยธรรมชาติเพราะเขาพยายามฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงตั้งแต่เป็นเพราะความสามารถของเขาที่ไม่โดดเด่นดังนั้นเขาจึงยังไม่ก้าวหน้ามากนักและเขาก็รู้ดีเช่นกันว่าเมื่อถังจิงหนานตายก็จะมีแต่สำนักถังเท่านั้นที่เขาจะสามารถอยู่อย่างยิ่งใหญ่ได้ไม่อยากนั้นเขาจะไม่สามารถยืนอยู่ในโลกศิลปะการต่อสู้โบราณได้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงต้องฝากความหวังเอาไว้ที่ซวนหมิงเท่านั้น

ถังเฉียงนั้นรู้ดีว่าน้องชายของเขาถังฮงนั้นได้รับการยกย่องและการชื่นชมมากกว่าเขาและในอนาคตสำนักถังก็น่าจะเป็นของถังฮงดังนั้นถังเฉียงจึงยอมทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของเขาและต้องเดิมพันกับการปฏิวัติครั้งนี้

หลังจากได้ยินเสียงเคาะประตูถังเฉียงก็เดินออกไปและเหลือบมองถังยู่เซิงแล้วพูดว่า “เอาล่ะไปกันเถอะ”

“พ่อครับใครโทรมาหาพ่อเมื่อกี้นี้” ถังยู่เซิงถาม

“หมอผีมนต์ดำซวนหมิง” ถังเฉียงพูด “เขาบอกให้เรารีบๆทำส่วนของเราให้เร็วที่สุด..ว่าแต่ทุกอย่างฉันสั่งให้แกทำแกจัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ..แต่ที่เราทำมันไม่เกินไปหน่อยเหรอ?..ถึงยังไงคุณปู่ก็ดีกับเรามาตลอดเพราะงั้นเราจะปล่อยให้เขาตายได้ยังไง?” ถังยู่เซิงทนไม่ได้แล้วพูด

“ถ้าเราคิดที่จะทำการใหญ่เราจะไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กๆน้อยๆและเพื่ออนาคตของเราและสำนักถังนี่ก็เป็นเพียงวิธีเดียวที่เราทำได้” ถังเฉียงพูด “เมื่อเราปฏิรูปสำนักถังให้ดีขึ้นในอนาคตล่ะก็พ่อชื่อว่าบรรพบุรุษของเราจะต้องไม่โทษเราอย่างแน่นอน”

ถังจิงหนานในฐานะเจ้าสำนักถังนั้นเป็นคนโง่เขลาขนาดนั้นเลยเหรอ? เขาจะไม่รู้สิ่งที่ถังเฉียงทำจริงๆอย่างงั้นหรือ? ซึ่งหลังจากที่ถังเฉียงเดินทางไปยังหมู่บ้านเมียวนั้นถังจิงหนานเองก็ออกไปจากสำนักถังเช่นกันและไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหนแต่หลังจากที่ถังจิงหนานกลับมากลับมาใบหน้าของเขาก็บูดบึ้งมากและเห็นได้ชัดว่าไม่สบอารมร์อย่างมากเพราะเขารู้ว่าถังเฉียงคิดที่จะทำอะไรนั่นเอง

ภายในห้องถังจิงหนานกำลังสูบไปป์และกลุ่มควันก็ค่อยๆลอยขึ้นไปบนอากาศและขมวดคิ้วเข้าหากันแต่ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เมื่อผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเสียงเคาะประตูและจิงหนานก็บอกให้พวกเขาเข้ามา จากนั้นก็ได้ยิน “เสียงเอี๊ยด” และประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกแล้วถังเฉียงกับถังยู่เซิงก็เดินเข้ามา

อาจเป็นเพราะถังยู่เซิงกำลังรู้สึกผิดและสำนึกผิดในใจดังนั้นเขาจึงก้มหน้าลงและไม่กล้ามองไปที่ถังจิงหนานและเมื่อเห็นการกระทำของถังยู่เซิงแล้วถังจิงหนานก็ขมวดคิ้วและรู้สึกได้ถึงบางอย่าง เมื่อเห็นแบบนั้นถังเฉียงจึงมองถังยู่เซิงอย่างดุเดือดแล้วเขาก็กลับมาเป็นปกติ

“ว่าไงครับพ่อ” ถังเฉียงพูด

“สวัสดีครับคุณปู่” ถังยู่เซิงก็พูดเช่นกัน

“อืม” ถังจิงหนานพยักหน้าเล็กน้อยแล้วมองไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามจากนั้นก็โบกมือให้พวกเขานั่งลงตรงนั้น หลังจากหยุดไปชั่วขณะถังจิงหนานก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพูดว่า “บอกฉันทีว่าเรื่องที่หมู่บ้านเมียวในวันนี้เป็นยังไงบ้าง?..จากปฏิกิริยาของพวกแกแล้วมันล้มเหลวใช่มั้ย?” จากนั้นดวงตาของเขาก็กวาดไปที่พวกเขาทั้งสองคนแล้วหยุดที่ถังยู่เซิงและพูดว่า “ทำไมใบหน้าของแกถึงมีแผลแบบนั้นล่ะ?”

“คือผม…ผม” ถังยู่เซิงน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความประหม่าเพราะเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรและลังเลอยู่นานและสุดท้ายเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

เมื่อเห็นแบบนั้นถังจิงหนานก็ถอนหายใจและพูดว่า “หึ..เอ็งก็เป็นซะอย่างนี้แล้วฉันจะส่งต่อสำนักถังให้เอ็งในอนาคตได้ยังไง?..เอ็งเป็นหนึ่งในทายาทของตระกูลถังของเราและจะได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักในอนาคตแต่เอ็งกลับไม่มั่นใจเอาซะเลย” ใบหน้าของถังจิงหนานแสดงร่องรอยของความโศกเศร้าและหลังจากหยุดไปชั่วขณะเขาก็พูดต่อ “ถึงแม้ว่าคำพูดของแกจะแตกต่างไปจากเย่เชียนแต่ฉันก็รู้ว่าหว่านไห่เป็นคนยังไง..เขามักจะหยิ่งผยองและแข็งข้อกับสำนักถังของเราอยู่เสมอ..ถ้างั้นฉันต้องบอกเลยว่าการไปที่หมู่บ้านเมียวเพื่อสู่ขอแต่งงานในครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นการลดศักดิ์ศรีของสำนักถังของเราไปมากและมันก็เป็นสัญญาณที่ไม่ดีและฉันเชื่อว่าสักวันหว่านไห่จะต้องต่อต้านพวกเราอย่างแน่นอนเพราะงั้นฉันต้องทำให้เขาชัดเจนว่าสำนักถังคืออะไร..เอาล่ะถังเฉียงแกไปเตรียมตัวซะ..ฉันจะไปที่หมู่บ้านเมียวด้วยตัวเอง!”

เมื่อได้ยินแบบนั้นถังเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความปีติยินดีแต่ก็ไม่มีร่องรอยความดีใจใดๆบนใบหน้าของเขา ซึ่งการที่ถังจิงหนานจะไปที่หมู่บ้านเมียวด้วยตัวเองนั้นคือสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่สิ่งนี้ก็เป็นผลดีกับเขาอย่างมากเพราะเมื่อถังจิงหนานออกจากสำนักถังนั้นจะทำให้แผนการของเขามีโอกาสประสบความสำเร็จมากกว่าเดิมและเนื่องจากเขาไม่ต้องจัดการกับถังจิงหนานด้วยตัวเองดังนั้นเขาจึงจะสามารถยอมรับได้และไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรมาก

“ไม่จำเป็น..ที่นี่ขาดคนดูแลไม่ได้เพราะเมื่อฉันไม่อยู่ที่นี่แกจะต้องรับผิดชอบสำนักถังและการฝึกฝนโดยรวมของเหล่าสาวกทั้งหมด..แกควรอยู่ที่นี่และถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นแกก็จัดการซะ” ถังจิงหนานพูดและหลังจากไปหยุดชั่วขณะเขาก็โบกมือแล้วพูดว่า “เอาล่ะหมดธุระแล้วพวกเอ็งออกไปได้”

จากนั้นไม่นานถังจิงหนานก็ดูเหมือนจะจำบางสิ่งได้และพูดว่า “ยู่เซิงเอ็งอยู่ที่นี่ก่อนเพราะฉันมีอะไรจะบอกเอ็ง”

ถังยู่เซิงที่เพิ่งลุกขึ้นยืนก็ตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดของถังจิงหนานและอดไม่ได้ที่จะหันไปมองถังเฉียง แต่ถังเฉียงก็หันหลังเดินจากไปอย่างเป็นธรรมชาติและปล่อยให้ถังยู่เซิงตัวสั่นเพราะความรู้สึกผิดลึกๆในใจ

.