ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 1353

ตอนที่ 1353 พายุฝนเข็มเกสร

………………..

เมื่อเห็นศัตรูอยู่ต่อหน้าแต่ไม่สามารถฆ่าได้นั้นความอัดอั้นตันใจแบบนี้ยากที่จะทนได้จริงๆและแน่นอนว่าเย่เชียนเข้าใจความทุกข์ทรมานของจินเหว่ยห่าวเป็นอย่างดีแต่เพื่อความสำเร็จของแผนการแล้วเย่เชียนต้องปล่อยให้จินเหว่ยห่าวอดทนไปสักพักเพราะท้ายที่สุดแล้วตระกูลโอ่วหยางก็ถือเป็นงูเจ้าถิ่นของภาคตะวันตกเฉียงเหนือและรากฐานของพวกเขาก็มั่นคง ดังนั้นหากต้องการจัดการกับพวกเขามันก็ต้องกำจัดทีเดียวและสิ่งก็นี้แตกต่างไปจากการกำจัดตระกูลหยุนและตระกูลจินเพราะตอนนั้นเบื้องบนก็สนับสนุนและช่วยเขาปราบปรามอิทธิพลของพวกเขาแต่ครั้งนี้ไม่ใช่

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อต้องรับมือกับตระกูลหยุนและตระกูลจินแล้วมาตรการที่เย่เชียนใช้ก็คือพยายามรักษาความแข็งแกร่งส่วนหนึ่งเอาไว้และไม่กวาดล้างทั้งหมด อย่างไรก็ตามเย่เชียนไม่ต้องการทำเช่นเดียวกันกับตระกูลโอ่วหยางเพราะเย่เชียนต้องการที่จะฆ่าพวกเขาทั้งหมดและไม่ให้โอกาสพวกเขาพลิกกลับด้วยการถอนรากถอนโคน ยิ่งไปกว่านั้นอำนาจส่วนใหญ่ของตระกูลโอ่วหยางก็อยู่ในแวดวงธุรกิจดังนั้นมันจึงค่อนข้างง่ายสำหรับเย่เชียน ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องทำการสอบสวนอย่างละเอียดและครอบคลุมใดๆเพราะตราบใดที่อุตสาหกรรมหลักของตระกูลโอ่วหยางอย่างชิงหยุนกรุ๊ปถูกทำลายทุกๆอย่างก็จะเรียบร้อยดี

หลังจากหยุดไปชั่วขณะเย่เชียนก็พูดต่อ “ถึงแม้ว่าผมจะพูดอย่างนั้นแต่พี่ก็ยังต้องระวังตระกูลโอ่วหยางหมิงซวนเอาไว้ให้ดีเพราะเขาเจ้าเล่ห์มากและผมก็ไม่รู้ว่าเขามีแผนการแบบไหน..นอกจากนี้ช่องว่างระหว่างฝีมือการต่อสู้ของเขากับพี่จินก็ห่างกันพอสมควร..เพราะงั้นพี่ต้องตั้งรับให้มากกว่าการรุกและผมจะสั่งหยุดในเวลาที่เหมาะสมเอง”

จินเหว่ยห่าวพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้วแต่ซินเอ๋อร์ให้บางอย่างกับฉันมาและฉันคิดว่ามันน่าจะช่วยฉันได้” ในขณะที่พูดเขาก็หยิบบางอย่างออกมาจากเสื้อของเขา เมื่อเย่เชียนมองไปที่มันเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงจากนั้นก็แสยะยิ้มแล้วพูดว่า “นี่เป็นสิ่งที่ดีจริงๆแต่พี่จินควรจะระวังเอาไว้ด้วยและอย่าฆ่าเขาเชียวล่ะ” จากนั้นเย่เชียนก็ก็ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูกและพูดว่า “ยัยนั่นนี่เป็นสาวแสบจริงๆ..เธอไม่รู้หรือไงว่าสิ่งนี้มันอันตรายแค่ไหน”

ไม่น่าแปลกใจเพราะถังยู่ซินนั้นรักจินเหว่ยห่าวอย่างมากและเธอก็กำลังมีความสุขกับการเป็นแฟนที่ดีและอยากที่จะแต่งงานและดูแลจินเหว่ยห่าวและเลี้ยงลูกแต่ในเวลานี้จู่ๆก็มีคนวิ่งเข้ามาสร้างปัญหาให้เธอซึ่งทำให้เธอรู้สึกโกรธและไม่มีความสุข ว่ากันว่าวิธีแก้แค้นของผู้หญิงนั้นมักจะร้ายกาจกว่าการแก้แค้นของผู้ชาย ไม่เช่นนั้นจะมีประโยคที่ว่า ‘งูจงอาง..เหล็กในแตนถึงจะมีพิษที่ร้ายแรงที่สุดแต่ก็ไม่เท่ามารยาของผู้หญิง’

เมื่อกำลังจะถึงเวลาประลองเย่เชียนกับจินเหว่ยห่าวก็ลุกขึ้นและออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังลานประลองของตระกูลถังและนั่นคือสถานที่ที่ลูกศิษย์และลูกหลานของตระกูลถังมักจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และมันก็กว้างขวางมาก ทันทีที่เขาออกจากประตูไปคนรับใช้คนหนึ่งก็รีบเข้ามาที่ด้านข้างของจินเหว่ยห่าวและรีบพูดว่า “อาจารย์จินคะคุณหนูบอกว่าเธอจะไม่ไปชมการประลองของคุณแต่เธอจะรอข่าวดีจากคุณอยู่ในห้องของเธอ..คุณหนูบอกว่าไม่ว่าผลจะออกมายังไงเธอก็คือของคุณตั้งแต่วันนี้ไปจนตาย”

เย่เชียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและชำเลืองมองคนรับใช้และพูดว่า “กลับไปบอกซินเอ๋อร์ว่าผมสัญญาว่าเธอจะได้แต่งงานกับพี่จินตามที่เธอต้องการและผมจะไม่ปล่อยให้พี่จินเป็นอะไรไปเด็ดขาดและเขาจะไม่มีวันทิ้งเธอไปไหนทั้งนั้น!”

จินเหว่ยห่าวก็พูดว่า “คุณไปบอกซินเอ๋อร์ว่าจะไม่มีใครสามารถพรากเธอไปจากผมได้และมั่นใจได้เลยว่าผมจะชนะแน่นอน”

คนรับใช้ก็พยักหน้าอย่างหนักหน่วงและหันหลังเดินจากไป จากนั้นจินเหว่ยห่าวก็หันไปมองเย่เชียนแล้วพูดว่า “เย่เชียนเธอจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?”

เย่เชียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “พี่จินควรมีสมาธิกับการต่อสู้..ผมไม่คิดว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นหรอก..อย่างน้อยๆเธอก็ต้องรู้ว่าพี่จะชนะเพราะงั้นวางใจได้เพราะที่เธอไม่มาที่นี่มันก็เป็นเพราะเธอเป็นห่วงพี่นั่นแหละ”

จินเหว่ยห่าวพยักหน้าเล็กน้อยไม่พูดอะไรและเดินไปที่เวทีลานประลองทันที

เมื่อสาวกหลายคนของสำนักถังทราบข่าวนี้พวกเขาก็มารวมตัวกันเพราะนี่คือศึกของผู้นำตระกูลจินกับทายาทของตระกูลโอ่วหยาง ส่วนหัวข้อการประลองนั้นทุกคนต่างก็พูดกันไปต่างๆนาๆและพวกเขาก็ต้องการที่จะรู้ว่าใครคือผู้ชนะและใครจะเป็นฝ่ายแพ้

ส่วนโอ่วหยางหมิงซวนก็มาที่นี่ก่อนเวลาและพูดคุยกับถังฮงอยู่ ซึ่งหลังจากเห็นเย่เชียนแล้วโอ่วหยางหมิงซวนก็พยักหน้าเล็กน้อยและพูดคุยกับถังฮงต่อ ส่วนถังเฉียงก็เดินไปหาเย่เชียนกับจินเหว่ยห่าวจากนั้นถังเฉียงก็พูดว่า “ฉันไม่ชอบโอ่วหยางหมิงซวนเลยเพราะเด็กคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปเพราะงั้นฉันหวังว่าอาจารย์จินจะชนะและสู้ให้เต็มที่ล่ะ..ถึงยังไงพ่อก็รักษาคำพูดของเขาเสมอเพราะงั้นอาจารย์จินไม่ต้องไปสนใจความคิดของเสี่ยวฮงหรอกเพราะตราบใดที่พ่อตกลงทุกอย่างก็จะเรียบร้อยดี”

จินเหว่ยห่าวก็พยักหน้าและพูดว่า “ขอบคุณครับคุณลุง” เมื่อได้ยินแบบนั้นถังเฉียงก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งและพยักหน้าอย่างลับๆในใจ ถึงแม้ว่าเขาจะห่วงใยจินเหว่ยห่าวเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นครั้งที่แล้วก็ตามแต่ตอนนี้จินเหว่ยห่าวกลับมีทัศนคติที่ดีและไม่หยิ่งผยองเหมือนกับโอ่วหยางหมิงซวนซึ่งจินเหว่ยห่าวดีกว่าโอ่วหยางหมิงซวนมากในสายตาของเขา

เย่เชียนก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “อันที่จริงคุณปู่แค่พยายามรักษาหน้าและปฏิเสธที่จะยอมรับการผิดคำพูดก็เท่านั้นเองเพราะเขารู้ชัดเจนอยู่แล้วว่าพวกเราจะกวาดล้างตระกูลโอ่วหยางเพราะงั้นทำไมเขาถึงต้องยอมให้ซินเอ๋อร์แต่งงานกับโอ่วหยางหมิงซวนด้วยล่ะจริงไหม?..ตอนนี้คุณปู่น่ะแค่ต้องการทดสอบพี่จินเพื่อต้องการดูความสามารถของพี่จินเท่านั้นแหละ”

คิ้วของโอ่วหยางหมิงซวนก็ขมวดเข้าหากันและเขาไม่เต็มใจที่จะเสียเปรียบจินเหว่ยห่าว จากนั้นโอ่วหยางหมิงซวนก็แสยะยิ้มแล้วพูดว่า “อยากฆ่าฉันงั้นเหรอ..เอาสิถ้าแกทำได้ก็ลองดู” ด้วยการสะบัดข้อมือของเขาใบดาบก็ฟันไปยังจินเหว่ยห่าวอย่างเร็วดเร็วจนจินเหว่ยห่าวต้องถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อหลบหลีกการโจมตีของโอ่วหยางหมิงซวนอย่างหวุดหวิด ซึ่งทุกคนในสำนักถังก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือเสียงดังเพราะอันที่จริงถึงแม้ว่าการเคลื่อนไหวของจินเหว่ยห่าวในตอนนี้จะค่อนข้างอันตรายแต่ก็เป็นการโจมตีที่งดงามเพราะท้ายที่สุดกำปั้นมือเปล่าก็เป็นสิ่งที่ธรรมดาและมันก็ไม่ง่ายเลยที่จะต่อสู้กับดาบได้และจินเหว่ยห่าวก็ทำได้แค่หลบหลีกเท่านั้น

โอ่วหยางหมิงซวนไม่ได้ไล่ตามแต่ยืนเอาดาบไปไขว่ข้างหลังแล้วยิ้มเบา และพูดว่า “ฉันแนะนำให้แกอย่าต่อสู้อย่างไร้ประโยชน์อีกเพราะแกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันเลย..ถ้าแกไม่อยากตายในภาคตะวันตกเฉียงเหนือก็ยอมจำนนอย่างเชื่อฟังซะและยอมรับความพ่ายแพ้ของแกไป!”

จินเหว่ยห่าวก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “แกคิดว่าแกจะชนะแน่เหรอ?..หึ..แกคิดผิดแล้ว” เมื่อคำพูดนั้นจบลงเขาก็พุ่งเข้าไปอีกครั้งและก้มตัวหลบดาบของโอ่วหยางหมิงซวนแล้วหมุนเตะโอ่วหยางหมิงซวนด้วยเท้าของเขาแต่โอ่วหยางหมิงซวนก็ไม่สนใจเลยและใช้ดาบของเขาปัดป้องการเตะของจินเหว่ยห่าวจนจินเหว่ยห่าวก็ต้องถอยกลับมาอีกครั้งแต่ทันใดนั้นจินเหว่ยห่าวก็ปล่อยมือขวาของเขาออกไปและแสงสีขาวก็พุ่งเข้าหาโอ่วหยางหมิงซวนอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นแบบนั้นโอ่วหยางหมิงซวนก็อดไม่ได้ที่จะผงะและรีบโบกดาบยาวของเขาเพื่อปัดป้องสิ่งนั้น

“พายุฝนเข็มเกสร!”

.

.

.

………………..