ยอดนักรบจอมราชัน นิยาย บท 1368

ตอนที่ 1368 สัญญาและศักดิ์ศรี

………………..

เย่เชียนเข้าใจดีว่าตั๋วโพ่จะไม่ปล่อยให้ตัวเองช่วยเขาเพราะนิสัยของตั๋วโพ่เป็นแบบนั้น ดังนั้นเขาจะยอมรับเย่เชียนที่ช่วยเหลือเขาแต่เขาไม่แยแสมาโดยตลอดได้อย่างไร? ก่อนหน้านี้เขาแค่นั่งรถร่วมทางมาด้วยและถึงกลับเต็มใจที่จะใช้ดาบทำลายวิญญาณที่มีค่าที่สุดของเขาเพื่อชดใช้หนี้และจุดประสงค์ก็เพื่อไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณเย่เชียนนั่นเอง ดังนั้นจึงเหมาะสมที่สุดที่จะใช้วิธีนี้เพื่อให้ตั๋วโพ่ยอมจำนนและยอมรับความช่วยเหลือของเขาเอง

ตั๋วโพ่พดไม่เก่งดังนั้นเขาจึงไม่สามารถพูดคุยกับเย่เชียนได้และรู้สึกว่าคำพูดของเย่เชียนดูมีเหตุผลและดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหนี้บุญคุณเย่เชียนจริงๆ ไม่ว่าตั๋วโพ่จะเย็นชาหรือไร้ความปรานีแค่ไหนแต่ก็ยังมีส่วนหนึ่งของมนุษย์อยู่ในตัวของเขาอยู่และเขาก็ยังคงรอคอยความอบอุ่นและความห่วงใยจากคนรอบข้างอยู่

“หยุด!” มีเสียงตะโกนอย่างเคร่งขรึมและทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองและเห็นว่าโอ่วหยางกัวเหว่ยค่อยๆลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินไปหาเย่เชียนด้วยใบหน้าสงบนิ่งและดูไม่ออกว่าเป็นความสุขหรือความเศร้ากันแน่เพราะเขาไม่ได้แสดงความโกรธใดๆกับการตายของโอ่วหยางอู๋เต๋อเลยและความสงบของเขาก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่นได้

โอ่วหยางหมิงซวนก็ตกตะลึงเล็กน้อยและมองไปที่พ่อของเขาด้วยความประหลาดใจเพราะเป็นเวลาหลายปีแล้วที่โอ่วหยางกัวเหว่ยไม่เคยสนใจเรื่องของตระกูลโอ่วหยางเลยและมักจะเที่ยวเสเพลเสมอ ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วโอ่วหยางหมิงซวนจึงคอยดูแลจัดการสิ่งต่างๆของตระกูลโอ่วหยางหรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือโอ่วหยางหมิงซวนเป็นผู้นำตระกูลโอ่วหยางที่แท้จริงมานานแล้วและเมื่อเห็นการแสดงของโอ่วหยางกัวเหว่ยแบบนี้โอ่วหยางหมิงซวนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเพราะตามนิสัยของโอ่วหยางกัวเหว่ยมันก็เป็นไปไม่ได้ที่พ่อของเขาจะออกมาพูดในเวลานี้ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจอย่างมาก อย่างไรก็ตามหลังจากงุนงงอยู่พักหนึ่งโอ่วหยางหมิงซวนก็พูดว่า “พ่อครับมันฆ่าคุณปู่เพราะงั้นพวกเราจะไม่ปล่อยมันไปและพ่อไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เพราะผมจะจัดการเอง”

“แกน่ะเหรอ?” โอ่วหยางกัวเหว่ยพูด “เนื่องจากนี่เป็นการประลองการต่อสู้แบบชี้เป็นชี้ตายจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีคนตาย..เพราะงั้นการที่ปู่ของแกตายไปมันก็เป็นเรื่องปกติ..น่าเสียดายจริงๆที่เขาหยิ่งยโสเกินไปที่มองว่าเด็กคนนี้อ่อนแอในสายตาของเขาและนั่นก็นำไปสู่สาเหตุที่เขาพ่ายแพ้”

จากนั้นโอ่วหยางกัวเหว่ยก็ไม่สนใจโอ่วหยางหมิงซวนอีกแล้วเดินเข้าไปหาตั๋วโพ่อย่างช้าๆและพูดว่า “พ่อหนุ่ม..วันนี้ฉันจะไม่ทำให้เอ็งต้องลำบากเพราะในเมื่อเอ็งสามารถล้างแค้นให้พ่อของเอ็งได้ฉันก็มีสิทธิ์ที่ทำได้เหมือนกันเพราะงั้นเมื่อไหร่ที่เอ็งหายจากอาการบาดเจ็บแล้วเราจะมาตัดสินชี้เป็นชี้ตายกันอีกครั้ง!”

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงและพวกเขาก็ไม่รู้ว่าโอ่วหยางกัวเหว่ยที่เป็นเสือผู้หญิงแห่งภาคตะวันตกเฉียงเหนือจะมีทักษะในการต่อสู้ได้อย่างไร? เขาถึงกับท้าทายตั๋วโพ่และเขาก็สามารถฆ่าตั๋วโพ่ได้ง่ายๆเพราะตั๋วโพ่กำลังบาดเจ็บสาหัสอยู่ แน่นอนว่าโอ่วหยางหมิงซวนก็ประหลาดใจไม่แพ้กันเพราะโอ่วหยางกัวเหว่ยนั้นหาเรื่องตายอย่างชัดเจน “พ่ออย่าเข้ามายุ่งเรื่องนี้เลยเดี๋ยวผมจะจัดการเรื่องนี้เอง” โอ่วหยางหมิงซวนพู “วันนี้มันจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่!”

“หุบปาก!” โอ่วหยางกัวเหว่ยตะโกนด้วยความโกรธ “ปู่ของแกตายไปแล้วและตอนนี้ตระกูลโอ่วหยางก็อยู่ในความดูแลของฉัน!”

โอ่วหยางหมิงซวนตกตะลึงเพราะนี่มันเรื่องไร้สาระเพราะเสือผู้หญิงคนนี้จะเป็นผู้นำตระกูลโอ่วหยางได้ยังไง? แบบนี้จะไม่ถูกผู้คนหัวเราะเยาะเย้ยเหรอ? “พ่อพอสักทีเถอะ..คุณปู่เคยบอกไปแล้วว่าผมจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลโอ่วหยาง” โอ่วหยางหมิงซวนพูด “พ่ออย่ายุ่งเลยให้ผมจัดการเองเถอะ”

“ฉันไม่สนใจตำแหน่งผู้นำตระกูลอะไรนั่นหรอกแต่แกต้องฟังฉัน!” โอ่วหยางกัวเหว่ยพูด “สิ่งพื้นฐานที่สุดในการเป็นลูกผู้ชายคือคำพูดและสัญญา..และถ้าแกไม่รักษาสัญญาล่ะก็ทุกอย่างมันก็จบ..ซึ่งการประลองชี้เป็นชี้ตายครั้งนี้ยุติธรรมแล้วและเราก็ไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าเขาเพราะงั้นถ้าเราฆ่าเขาตอนนี้ตระกูลโอ่วหยางจะยืนหยัดในโลกนี้ได้ยังไง?” โอ่วหยางกัวเหว่ยพูด “แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่าไหร่เพราะสิ่งสำคัญคือชื่อเสียงของปู่ของแกจะเป็นยังไงในอนาคต?”

“เสียเวลาเปล่า..ถ้าคุณต้องการจะสู้กับผมก็มาสู้กันตอนนี้เลย” ตั๋วโพ่พยายามที่จะหยุดเรื่องพวกนี้แล้วพูด

โอ่วหยางกัวเหว่ยก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันไม่เคยเอาเปรียบคนอื่นและเนื่องจากนี่เป็นการประลองเพราะงั้นเราควรจะมีการแข่งขันที่ยุติธรรม..เอ็งควรกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บของเอ็งก่อนแล้วค่อยหาโอกาสที่จะมาแข่งกันทีหลัง”

“พ่อครับถ้ามันออกไปจากที่นี่ในวันนี้และหลบซ่อนล่ะก็พวกเราจะตามหามันได้ยังไง?” โอ่วหยางหมิงซวนพูด

“เขาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก!” โอ่วหยางกัวเหว่ยพูด

ประโยค ‘เขาไม่ใช่คนแบบนี้’ นั้นน่าชื่นชมและเป็นการบอกเล่าความจริงเกี่ยวกับอุปนิสัยของตั๋วโพ่เพราะจริงๆแล้วการที่เขามาที่นี่และสู้กับโอ่วหยางอู๋เต๋อนั้นเขาจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้กับโอ่วหยางกัวเหว่ยทำไม? ยิ่งไปกว่านั้นทุกคนที่นี่ต่างก็รู้ดีว่าเสือผู้หญิงอย่างโอ่วหยางกัวเหว่ยไม่ได้มีทักษะการต่อสู้ใดๆดังนั้นใครจะกลัวคนแบบนี้กัน?

“คุณไม่จำเป็นต้องพูดถึงตัวเองราวกับว่าคุณยิ่งใหญ่และมีเกียรติหรอก” เย่เชียนพูด “ตระกูลโอ่วหยางของคุณมีอำนาจมากขนาดนั้นเลยรึไง?..แบบนี้มันจะไม่จบไม่สิ้นเพราะในเมื่อเขาฆ่าโอ่วหยางอู๋เต๋อไปแล้วและถ้าเขาฆ่าคุณอีกลูกชายของคุณก็จะไปท้าทายเขาและถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปมันก็ไม่จบไม่สิ้นและจะมีความยุติธรรมในเรื่องนี้ได้ยังไง?”

“บอสไม่จำเป็นต้องสู้เลยเดี๋ยวฉันจัดการให้เอง!” ม่อหลงก้าวไปข้างหน้าและพูด

เย่เชียนขมวดคิ้วเล็กน้อยและยื่นมือออกไปเพื่อหยุดม่อหลงและพูดว่า “พี่ม่อหลงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเพราะงั้นให้ผมจัดการเองเถอะ” จริงๆแล้วทักษะของโอ่วหยางกัวเหว่ยไม่สามารถคาดเดาได้และเย่เชียนก็ไม่สามารถเข้าใจได้เช่นกัน ซึ่งโอ่วหยางกัวเหว่ยมีความอดทนมากแค่ไหนที่กล้ามาท้าทายเขาและนี่มันก็เป็นการแสดงละครหรือของจริงก็ไม่รู้แต่ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

โอ่วหยางหมิงซวนก็ตกตะลึงเพราะไม่มีใครรู้จักความสามารถในการต่อสู้ของพ่อเขาดีไปกว่าตัวเขาเองแล้วและไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้กับเย่เชียนเลยเพราะแม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถสู้กับเย่เชียนได้ ซึ่งในการเดิมพันกับเย่เชียนแบบนี้นั่นก็เท่ากับการยอมรับความพ่ายแพ้และเท่ากับการนำตระกูลโอ่วหยางไปยอมจำนนต่อเย่เชียน “พ่อ!..พ่อไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจเรื่องนี้ได้นะ” โอ่วหยางหมิงซวนพูด “ผมไม่สามารถปล่อยให้ประวัติศาสตร์ตระกูลโอ่วหยางอายุนับศตวรรษและความหวังตลอดชีวิตของคุณปู่ถูกทำลายในมือของพ่อได้หรอก..ถ้าพ่อต้องการแข่งขันกับเขานั่นมันก็เรื่องของพ่อแต่ตระกูลโอ่วหยางไม่เกี่ยวอะไรด้วยและผมจะไม่มีวันเห็นด้วยกับการเดิมพันครั้งนี้เด็ดขาด” หลังจากหยุดไปชั่วขณะโอ่วหยางหมิงซวนก็พูดต่อ “พ่อควรออกไปซะและอย่าเข้ามายุ่งเรื่องนี้!”

โอ่วหยางกัวเหว่ยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า “แกหยิ่งทะนงพอๆกับปู่ของแกและแกก็ไม่เคยมองคนอื่นในสายตาของแกเลย..แกเอาแต่ดูถูกผู้คนเพราะงั้นมันจึงทำให้ตาของแกบอดมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วและจนถึงตอนนี้แกก็ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ..ฉันจะบอกให้นะว่าคนที่ประสบความสำเร็จอย่างแท้จริงนั้นเขาไม่จำเป็นต้องหยิ่งทะนงในตัวเองแบบนั้นมันจะมีแต่ความตายรอแกอยู่!”

“โว้วๆ..นี่แกอยากตายขนาดนั้นเลยเหรอ?..ฉันคิดว่าเขาอยากจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักหน่อยซะอีก”

.

.

.

………………..