ทั้งๆที่เป็นแค่ประโยคสั้นๆ แต่กลับทำให้คนอกสั่นขวัญแขวนได้
ทุกคนค่อยๆเงยหน้าขึ้น เห็นตรงนั้นไม่ไกล ชิงเฟิงเข็นรถเข็นเข้ามาเรื่อยๆ มีหิมะตกอยู่ข้างๆเขา
แต่คนที่นั่งรถเข็นนั้น เป็นท่านอ๋องหานเทพสงคราม
ทุกคนตะลึง
เทพสงคราม...
ไม่คิดว่าจะเป็นเทพแห่งสงคราม?
เขาป่วยหนักเกินเยียวยา พะงาบๆ และยังไม่เคยออกจากจวนเลยไม่ใช่หรือ? วันนี้เหตุใดจึงมาถึงราชวิทยาลัยได้?
ดวงตาที่เยือกเย็นของเย่จิ่งหานกวาดมองทุกคนอย่างเย็นชาราวกับดาบน้ำแข็ง
นั่นเป็นการเห็นตนเองสูงส่งที่สุด สายตาที่ราวกับยืนอยู่บนยอดเขาแล้วมองลงมาที่มด
ในท้ายที่สุด เขาได้จ้องไปที่กู้ชูหน่วนที่ทำสีหน้าไม่สนโลก
“ได้ยินว่ามีคนจะแตะต้องชายาของข้า”
คำพูดที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ทำให้ไทเฮาหน้าซีดเผือด
ชายาของข้า?
นี่เทพสงครามจงใจจะปกป้องนางหรือ?
ทุกคนล้วนตกตะลึง
เทพสงครามถึงกับยอมรับว่ากู้ชูหน่วนเป็นชายาของเขา แต่นางเป็นผู้หญิงที่น่าเกลียดคนหนึ่งนะ!
ไทเฮาฝืนยิ้มแหยออกมา ความเย่อหยิ่งจองหองเมื่อสักครู่ได้หายไปแล้ว “กู้ชูหน่วนทำหยกจันทร์เสี้ยวที่ฮ่องเต่องค์ก่อนทิ้งไว้ให้องค์หญิงตังตังแตก แล้วยังไม่รู้สำนึก แล้วยังกล้ามากล่าววาจาหยอกล้อกับข้า ข้าเองก็ร้อนใจจึงโกรธนาง นางเป็นคนของเทพสงคราม ข้าย่อมไม่ทำไรนางอยู่แล้ว”
เย่จิ้งหานหมุนแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มืออย่างสบายๆ ภายใต้หน้ากากผีไม่อาจเห็นใบหน้าของเขาได้ เห็นเพียงดวงตาที่เย็นชาถึงที่สุดคู่นั้น
“แตกก็แตกไป ร้ายแรงมากหรือ?”
นี่…
ประโยคนี้ของเทพสงคราม...
เป็นการไม่ไว้หน้าไทเฮามากเกินไปรึเปล่า?
กู้ชูหน่วนส่งเสียง จิ๊จ๊ะ
ทุกคนตกใจราวกับจักจั่นเหมันต์ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร
สีหน้าของไทเฮาเดี๋ยวก็ซีดเดี๋ยวก็เขียว
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: อัจฉริยะแพทย์สาว ข้ามภพรักอ๋องเทพสงคราม
อ่านๆ ไปแล้วก็รู้สึก ประสาท เว่อวัง คิดว่าอ่านจะซ่อนความอะไรไว้ แต่จนถึงตอนนี้ ยังไม่เจอเลย ลำไยมาก...
บางทีก็เบื่ออีนางเอกนี่ กำเริบเสิบสานกวนตีนได้สุดยอด ไล่ออกจากแคว้นก็ได้แล้ว...
ตอนที่1142-1190หายไปค่ะ...
ตอนที่ 1142-1190 หายไปค่ะ...