ศาสตราจารย์เสิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง พยักหน้าอย่างจริงจังและพูด "นายพูดถูกในเมื่อมาแล้ว ก็วางใจเถอะ"
"ไปกันเถอะ ออกไปหาที่อยู่อาศัยกันเถอะ งานแปลกเปลี่ยนยังเหลืออีกสามวัน"
ออกจากแผนกต้อนรับ เฉินโม่ติดตามศาสตราจารย์เสิ่นไปที่เขตของมหาวิทยาลัยชิงหัว
ศาสตราจารย์เสิ่นเดินอย่างช้าๆ มองไปที่อาคารรอบๆมหาวิทยาลัยชิงหัว ดูเหมือนว่าเขานึกถึงเรื่องราวในอดีต
“พวกนายสังเกตไหมว่านักศึกษามหาวิทยาลัยชิงหัวสามารถแยกแยะจากนักศึกษาอื่นได้อย่างง่ายดายเมื่อพวกเขายืนอยู่ด้วยกัน”
ศาสตราจารย์เสิ่นหันกลับมาและถาม "พวกนายรู้ไหมว่าทำไม?"
หวางเฉิงและคนอื่นๆ ยังคงนิ่งเงียบ แม้ว่าพวกเขาจะค้นพบปัญหานี้เมื่อนานมาแล้ว แต่พวกเขาก็หาสาเหตุไม่ได้
เฉินโม่พูดขึ้นอย่างกะทันหัน: "นั่นเป็นเพราะใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจจากด้านในหัวใจ และที่มาของความมั่นใจนี้ก็เพราะพวกเขาเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยชิงหัว"
ศาสตราจารย์เสิ่นพยักหน้า มองไปที่เฉินโม่และพูดด้วยความชื่นชม: "นักศึกษาเฉินโม่พูดถูกต้องมาก นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชิงหัว มักมีความรู้สึกมั่นใจในตนเอง และแหล่งที่มาของความมั่นใจนี้คือมหาวิทยาลัยชิงหัว"
ในขณะที่เขาพูด ใบหน้าของศาสตราจารย์เสิ่น ก็จริงจังขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก็มองอย่างลึกซึ้งที่ เฉินโม่: "หากวันหนึ่ง มหาวิทยาลัยหัวหนานสามารถก้าวทันมหาวิทยาลัยชิงหัว ฉันเชื่อว่าพวกนายก็จะมีความมั่นใจในตัวเองเช่นกันจากหัวใจของพวกนาย”
"อย่างไรก็ตาม แม้ว่ามหาวิทยาลัยหัวหนานในปัจจุบันยังห่างไกลจากความสามารถในการเปรียบเทียบกับชิงหัว แต่ฉันหวังว่าพวกนายจะมีความมั่นใจบนใบหน้าของพวกนาย" ศาสตราจารย์เสิ่นกล่าวอย่างจริงจัง
ใบหน้าของ หวางเฉิงและคนอื่นๆ ทั้งหกคนแดงก่ำด้วยความอับอาย ตั้งแต่พวกเขาเข้ามาในมหาวิทยาลัยชิงหัว ใบหน้าของพวกเขาไม่เคยผ่อนคลายเลย นับประสาอะไรกับความมั่นใจ
ศาสตราจารย์เสิ่น กำลังบอกใบ้พวกเขา!
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: แดนนิรมิตเทพ
แปลต่อหน่อยครับ...
อ่านต่อไม่ได้เลย...
เงียบสนิท...
ตั้งแต่ตอน1299ถึง1420ไม่มีเลยค่ะตอนขาดหายไปเลย ขอร้องทางทีมงานอัพเดทต่อด้วยนะคะ...
ขอร้องทางทีมงานอัพเดทให้ถึงตอนจบด้วยนะคะ😭...
ไม่เขียนต่อแล้วหรือครับ...