บันทึกตำนานนายน้อยเจ้าสำราญ นิยาย บท 1281

บทที่ 1281 เพื่อประชาชนชายแดนเหนือ

แม้ว่าเถียหูจื่อจะประหลาดใจกับความเก่งกาจของทหารเกราะกลุ่มนี้ แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยเป็ดที่อยู่ปากให้หลุดไป

เพียงแค่ปิดล้อมภูเขาอวิ๋นหลานไว้ ก็สามารถค่อย ๆ ทำให้ทหารที่ติดอยู่บนเขาตายไปทีละคนได้

ไม่ว่าจะเป็นหญิงงามดุจเทพธิดาบนสวรรค์ หรือชุดเกราะทั้งสามสิบชุด ก็เพียงพอที่จะชดเชยความสูญเสียของเถียหูจื่อแล้ว

พวกโจรภูเขาฝืนตัวเองให้ตื่นตัว เริ่มสร้างป้อมปราการอย่างง่ายที่เชิงเขา เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารบนเขาวิ่งลงมาโดยตรง และตั้งแต่ต้นจนจบ พวกโจรภูเขาที่เรียกตัวเองว่าค่ายเฮยเฟิง ไม่รู้เลยว่าทหารที่พวกเขาตั้งใจจะล้อมโจมตีนั้น คือทหารองครักษ์ค่ายเทียนจี

แม้ว่าพวกเขาจะได้ยินชื่อ ‘ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจี’ จนคุ้นหู แต่ก็ไม่เคยเห็นกับตาตัวเอง

ทุกการเคลื่อนไหวของโจรภูเขา ถูกสังเกตเห็นหมดแล้วโดยทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีที่ซุ่มอยู่ในป่า

นายทหารเห็นสถานการณ์เช่นนั้น อดที่จะแค่นเสียงไม่ได้ เขาไม่ได้สนใจพวกโจรภูเขาเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

“หากเพียงอาศัยพวกกระจอกงอกง่อยพวกนี้ คิดจะปล้นคุณหนูใหญ่ ช่างเป็นความคิดที่เพ้อเจ้อเหลือเกิน”

“รอให้ฟ้ามืด ค่อยลงเขาไปบุกโจมตีสักหน่อยก็พอ”

ในคืนนั้น นายทหารก็ทำตามแผนที่วางไว้ นำทหารองครักษ์ค่ายเทียนจียี่สิบนายแทรกซึมลงเขาอย่างเงียบ ๆ โจมตีโจรภูเขาที่คุมทิศตะวันออกเฉียงใต้โดยตรง

แม้ว่าโจรภูเขาจะคาดการณ์ไว้แล้ว ว่าทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีอาจจะลงเขามาลอบโจมตี แต่พวกเขาก็ยังถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวอยู่ดี

เพียงเพราะพลังการต่อสู้ของทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีนั้นแข็งแกร่งเกินไป เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่าตัวเองสองเท่า ไม่เพียงแต่ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย กลับเหมือนเสือที่เข้าฝูงแกะ เพียงแค่ปะทะกันครั้งเดียวก็สังหารไปสิบกว่าคน ทำให้โจรภูเขาแตกพ่ายไม่เป็นขบวน ร้องไห้โอดครวญหนีกระเจิดกระเจิง

เถียหูจื่อนับว่าเป็นคนเก่าในวงการแล้ว เมื่อรู้ว่ามุมตะวันออกเฉียงใต้ถูกโจมตี จึงรีบส่งโจรภูเขาไปช่วยเหลือทันที

น่าเสียดายที่เมื่อกองกำลังเสริมไปถึง ไม่เพียงแต่ไม่สามารถขับไล่ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีได้ แต่กลับถูกทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีกวาดล้างจนหมด ถูกสังหารล้มตายกระเจิง ทิ้งหมวกเกราะหนีกระเจิดกระเจิง

จนกระทั่งโจรภูเขาทั้งหมดเริ่มมุ่งหน้าไปยังมุมตะวันออกเฉียงใต้ นายทหารจึงนำทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีถอนกำลังกลับเข้าไปในภูเขาอย่างไม่รีบร้อน

หลังจากการโจมตีแบบฉับพลันครั้งนี้ พวกเขาสังหารโจรภูเขาไปกว่าสี่สิบคน ถือว่าเก็บเกี่ยวชัยชนะได้อย่างงดงาม

เมื่อเสิ่นชิงฉือทราบสถานการณ์การสู้รบ จิตใจนางก็ยิ่งสงบลงมากขึ้น แม้ว่ารอบตัวนางจะมีทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีเพียงสามสิบนาย แต่พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือที่ฉินเฟิงส่งมาปกป้องคุ้มครองนาง

อย่าว่าแต่พวกกระจอกงอกง่อย แม้แต่ทหารประจำการมาล้อมปราบ ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีทั้งสามสิบนายก็สามารถอาศัยภูภูเขาอวิ๋นหลาน ต่อต้านด้วยการรบแบบกองโจรได้

หากทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีต้องการ พวกเขาสามารถพาเสิ่นชิงฉือฝ่าวงล้อมออกไป เปิดเส้นทางเลือดออกจากภูภูเขาอวิ๋นหลานได้อย่างแน่นอน

สาเหตุที่เสิ่นชิงฉือไม่ทำเช่นนั้น เพียงเพราะนางไม่ต้องการให้เกิดการสูญเสียที่ไม่จำเป็น นางหวังจะพาทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีทั้งสามสิบนายกลับไปยังอำเภอเป่ยซีให้ได้

ด้วยเหตุผลนี้เอง ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีมีความกระตือรือร้นมากขึ้นในการคุ้มครองเสิ่นชิงฉือ

ในทางกลับกัน ฝั่งของเถียหูจื่อ ประสบความพ่ายแพ้อย่างต่อเนื่อง สูญเสียอย่างหนัก โจรภูเขาทั้งหมดภายใต้การบังคับบัญชาของเขา ขวัญกำลังใจตกต่ำ ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

มิเช่นนั้น เมื่อถึงเวลา ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถจับหญิงสาวได้ แต่กลับถูกทหารเกราะที่เก่งกาจบนภูเขาสังหารทั้งหมด นั่นจะไม่น่าอับอายเกินไปหรือ?

“หัวหน้าใหญ่ ไม่สู้พวกเราถอยดีกว่า พวกทหารเกราะพวกนี้ ทหารเกราะพวกนั้นเห็นได้ชัดว่ารับมือยาก”

“ปะทะกันสองครั้งติดต่อกัน พี่น้องของพวกเราสูญเสียอย่างหนัก แต่จนถึงตอนนี้ ยังไม่เห็นศพของทหารเกราะเลยสักคน เห็นได้ชัดว่า อีกฝ่ายแทบไม่มีการสูญเสียเลย”

“ความแตกต่างมันใหญ่เกินไป ศึกนี้ไม่สามารถสู้ได้”

เมื่อได้ยินคำพูดที่สั่นคลอนขวัญกำลังใจเช่นนี้ เถียหูจื่อก็พลันโกรธเกรี้ยว ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยไอสังหาร

“พวกเจ้าทั้งหมดหุบปากให้ข้า!”

เสิ่นชิงฉือก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ไม่คิดว่าพวกโจรเหล่านี้จะเหนียวหนึบราวกับตังเม นางจึงถามทันที “มีคนอยู่ด้านล่างภูเขากี่คนแล้ว?”

นายทหารส่ายหัว “ไม่ทราบว่ามีจำนวนที่แน่ชัด แต่จากการประเมินด้วยสายตา น่าจะชดเชยจำนวนโจรที่สูญเสียไปก่อนหน้านี้ทั้งหมดแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของเสิ่นชิงฉือก็เคร่งขรึมขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“นั่นหมายความว่า ด้านล่างภูเขายังมีคนอีกหลายร้อยคน?”

“หากเป็นเช่นนั้น การบุกฝ่าไป จะต้องมีทหารองครักษ์เสียชีวิตในการต่อสู้อย่างแน่นอน ข้าไม่ต้องการให้ใครต้องตายที่นี่”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บรรดาหหารองครักษ์ที่อยู่ในที่นั้น ต่างรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล พวกเขารู้สึกว่าเพื่อเสิ่นชิงฉือ แม้จะต้องตายในการต่อสู้ก็คุ้มค่า

เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขายิ่งต้องเกลี้ยกล่อมให้เสิ่นชิงฉือจากไป

“คุณหนูใหญ่ ถ้าไม่ไปตอนนี้ก็จะไม่ทันแล้ว”

“หากท่านเกิดอันตรายใด ๆ พวกข้าจะมีหน้าไปพบฉินอ๋องได้อย่างไร?”

“ใช่แล้ว คุณหนูใหญ่ตอนนี้ไม่ควรลังเลอีกต่อไป หากปล่อยเวลาให้เนิ่นนานไป โจรที่อยู่เชิงเขาจะมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อถึงเวลานั้น อยากจะไปก็คงยากแล้ว”

“คุณหนูใหญ่ดีต่อพวกข้าอย่างไร พวกข้าล้วนรู้ดีแก่ใจ แต่ความสำคัญของคุณหนูใหญ่ที่มีต่อฉินอ๋องเพียงใด พวกข้าก็รู้”

“แม้เพื่อฉินอ๋อง คุณหนูใหญ่ก็ต้องเดินทางถึงอำเภอเป่ยซีอย่างปลอดภัยเท่านั้น”

เมื่อเผชิญหน้ากับการทัดทานของทุกคน เสิ่นชิงฉือกลับมีท่าทีแน่วแน่ นางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “หากข้าไปแล้ว ชาวบ้านในท้องถิ่นจะทำอย่างไร?”

“ชายแดนเหนือมีอาณาเขตกว้างใหญ่ การปราบปรามโจรทำได้ยาก เมื่อข้าได้พบเจอพวกมันแล้ว ก็ควรถือโอกาสนี้ถอนรากถอนโคนพวกมันให้สิ้นซากเสีย”